Mammoth - The End (2025)

Het 3e album van Wolfgang Van Halen is voor mij een herhaling van zetten wat betreft zijn vorige albums.
Matige nummers met enkele uitschieters als The End en The Same Old Song.
Het gekke is wel dat zijn nummers veel meer tot leven komen als ze live gespeeld worden. Ik heb de band mogen beleven in het Doornroosje (Nijmegen) vorig jaar en dat was een zeer puike avond!
Opvallend detail aan dit album is dat Wolf's initialen (WVH) weggelaten zijn. Waarschijnlijk om te benadrukken dat dit toch echt wel een band is? Dan zou ie toch ook met zn maten samen een album op moeten nemen.

De eenmansband van Wolfgang Van Halen gaat steeds meer als een geheel klinken, maar de beste man is nog steeds een beetje op zoek naar een eigen geluid. Het klinkt vaak als Foo Fighters (opener One Of A Kind), soms zelfs als Alice In Chains (Happy). Het songmateriaal is aangenaam en aanstekelijk genoeg, maar door het gebrek aan originaliteit blijft het niet echt hangen. Fijn gitaarwerk, dat wel.

geweldig album, trouwens de eerste 2 waren ook goed!!

Wolfgang levert hier ook gewoon weer erg vermakelijke rock. Lekker simpel rechttoe rechtaan zonder gekke dingen en met wat humor erbij. Ik kan dit altijd wel waarderen. En met 39 minuten ook een fijne lengte om zo even voorbij te laten komen.

Ook deze worp aan een luisterend oor onderworpen maar net als bij de twee voorgangers trekt de plaat geruisloos aan mij voorbij.
The End is niet slecht maar een gebrek aan eigen gezicht breekt op, althans bij mij.
Ik mis een gevoel van authenticiteit, de kleurloze zang van Wolfgang helpt dan ook al niet mee.
Nee, vaderlief had een geheel eigen signatuur en had wel degelijk een authentiek geluid met zijn band, zijn zoon mag best eens buiten de lijntjes kleuren om wat deining te veroorzaken in het muzikale landschap.