Green Carnation - A Dark Poem Part I: The Shores of Melancholia (2025)

Benieuwd. Benieuwd. Benieuwd.

Nieuwsgierig! Vandaag was er een luistersessie in Noorwegen en ik begrijp dat er naast een tweede ook een derde deel gaat komen en dat allemaal in het tijdsbestek van ruim één jaar. Mijn Noorse maat ter plekke was al enthousiast!

Zin in (in)...

luistert lekker weg...

Sterker nog: blijft me trekken en wordt eigenlijk steeds beter; laat Part II en III maar gauw komen !

Het album heeft inmiddels ettelijke malen op de draaitafel gelegen. Niet omdat ik het zo'n geweldige opvolger van Leaves Of Yesteryears vind, maar vooral omdat ik graag wil horen waarom anderen zo enthousiast zijn over dit album.

Ik hoor het nog niet. De nummers, op het sterke The Slave That You Are na, kabbelen me teveel voort en storende factor is de zang die veel te ver voorin de mix staat. Daarbij zingt Kjetil Nordhus niet zo heel sterk op dit album. Ik blijf nog even volharden, wie weet valt het kwartje nog.

De hoes is alvast prachtig...

De progressieve rockformatie Green Carnation uit Noorwegen was nog het meest actief in de jaren 2000 tot en met 2006, waarna de heren, om wat voor reden dan ook, een langdurige pauze inlasten. Gelukkig kwamen de bandleden in 2014 toch weer gezellig bijeen, en hier is dan eindelijk de gloednieuwe langspeler A Dark Poem, Part I: The Shores of Melancholia. Het is zelfs het eerste deel van een heuse trilogie geworden. En dat allemaal geïnspireerd door de ode van Arthur Rimbaud aan Shakespeare’s Ophelia. Hoe bijzonder is dat.

Het album opent terstond met een kekke aandachtstrekker. En zo hoort het. As Silence Took You en de single In Your Paradise wekken daarom al snel de verwachting dat A Dark Poem, Part I: The Shores of Melancholia wederom een sfeervolle, luisterrijke Green Carnation plaat zal worden. Ze hebben het toch weer geflikt, dit bonte gezelschap uit het hoge noorden. Zelfs het toch vrij ‘relaxte’ Me My Enemy misstaat niet.

Maar dan gebeurt het. Al bij de eerste noten van het meest woeste liedje (nou ja… woest), The Slave That You Are, laat de band weer enkele black metal-invloeden horen en duiken er plotseling struikelblokken op. En dat komt vooral doordat ik blackmetal nooit mooi heb gevonden. Al zijn er diverse albums in huis waarop deze blackmetal-invloeden wél goed worden toegepast. Ook dan hang ik soms nog van de schrick ende gruwel in de hoogste boom, maar dan horen die geluiden er op de een of andere manier gewoon bij. Om een duistere, spookachtige sfeer te creëren. Om de duivel uit te drijven. Zoiets. Hier ervaar ik dat echter totaal niet. Daar zijn de screams te mager en zeker niet indrukwekkend genoeg voor. Maar verder is dit best een aardig nummer.

De titeltrack The Shores of Melancholia is daarentegen het meest compacte nummer van het album, maar haal de zware gitaren weg en er blijft een duf melodietje over. Ik vrees dat ik mijn verwachtingen nu moet gaan bijstellen. En vervolgens wordt het album ook nog eens afgesloten met de soortgelijke stadionrocker Too Close to the Flame. Met als gevolg dat de aandacht compleet is verdwenen.

Deze Green Carnation gaat voor mij dus geen knaller worden, zoals bijvoorbeeld het fenomenale Light of Day, Day of Darkness. Daarvoor ontbreken de mooie melodieën, de bevreemdende, grimmige sferen, de fraaie vocale harmonieën en bovenal mis ik de symfonische stijlkenmerken en het theatrale karakter van enkele eerdere werkstukken. A Dark Poem, Part I: The Shores of Melancholia ontpopt zich, naarmate de plaat vordert, meer en meer als een ‘rechttoe rechtaan’ rockalbum. Er gebeurt weinig opvallends, tenzij je de schreeuwzang meetelt. Dit nieuwe werkstuk is wellicht niet verkeerd als dit je ding is. Maar voor mij doet met name de tweede helft afbreuk aan de sterke start van The Shores of Melancholia.

Dat wordt dus weer wachten op deel twee en drie uit de beoogde serie. Als het goed is, verschijnen deze delen nog voor 2026. Ik hoop wel dat de band tegen die tijd met iets uit de bus komt waar ik langer met plezier naar kan luisteren. De band uit Noorwegen is daartoe zeker in staat.

Maar de hoes blijft prachtig!

Nabrander:

We zijn inmiddels een kleine maand verder na de eerste pogingen Dark Poem, Part I: The Shores of Melancholia van Green Carnation te doorgronden. Afgezien van de screams op The Slave That You Are gaat dit album steeds beter bevallen. Zo zie je maar weer. Soms moet je een album gewoon een tweede of zelfs een derde kans gunnen. Afsluiter Too Close to the Flame blijft songmatig nog wel het minst aantrekkelijke nummer van deze Green Carnation. Maar de lat ligt – ook hier – weer erg hoog!

Eerste deel van een beoogd drieluik. De melodieuze doom-metal van deze noorse band, die al een beste tijd aan de weg timmert, klinkt aangenaam genoeg maar komt nergens echt volledig van de grond. Deels is dat te wijten aan het degelijke maar weinig spectaculaire songmateriaal; deels aan de te prominent aanwezige zanger, die zijn teksten net niet ruig genoeg weet te brengen. Maar goed, het album is net sterk genoeg om benieuwd te zijn naar de volgende twee delen.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Tja, komt tijd komt raad... of zoiets. Inmiddels is het kwartje keihard gevallen. Wat een geweldig album is dit! Factoren die me eerder stoorden, blijken nu geen enkel probleem. The Shores... is een geweldig sfeervol en afwisselen album waarop de band de kunst laat horen van het schrijven van nummers met kop en kont, zonder de connectie met hun progressieve roots te verliezen.

Deze neemt voorlopig de toppositie op mijn jaarlijst in!

Score: 95/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl