My Baby - Echo (2025)

Nee, ik had al een andere afspraak staan. Jammer, want deze telefoonopname van 'Ain't No Turnin' Back' in Plato Rotterdam klinkt ondanks wat gepruts aan het geluid best wel cool.
Zeker! Een hoes is als een mooie vrouw. Als je door lp-bakken struint, dan grijp je eerder een aansprekende en tot de verbeelding sprekende hoes dan een grijzemuishoes. Logisch, toch? Eerste indruk telt nu eenmaal. Ik heb menigmaal een LP gekocht (mede) op basis van een hoes. Of de eerste indruk waar gemaakt wordt is een tweede, maar er zijn zóveel eerste indrukken dat je toch een keuze moet maken waar je je tijd in wil/kan steken.

Dat geldt bij mij ook voor My Baby: als de belangstelling door voorgaande albums is weggeëbd, dan moet het weer opnieuw een positieve indruk zien te winnen om er tijd voor vrij te willen maken. Had dit album een heel futuristisch uitziende hoes die veel elektronica suggereert (of gewoon lelijk artwork), dan had ik de moeite wrs niet genomen. Deze hoes suggereert (bij mij) een vintage jaren 70-geluid, dus dat wekte bij mij hoop op een betere plaat dan de vorige.

IJdele hoop.
Want ik ben gelijkgestemd als jullie: het album begint weliswaar redelijk sterk (waaronder dat nummer dat ze in Plato Rotterdam speelden), maar 'Siren Song' is al een stuk elektronischer (maar evenzogoed nog wel lekker), maar daarna daalt het (dance)niveau rap tot een niveau dat ik denk: waarom vond ik deze band ook alweer zo goed?

Ja, Cato natuurlijk. Maar alleen haar stem en de eerste drie nummers zijn niet voldoende. Ik haak helemaal af als de leadvocals worden gedeeld met haar drummende broer Joost (in de drammerige ballad 'Less is More', waar ze nota bene een videoclip voor hebben opgenomen). 'Queens Lament' klinkt wel weer helemaal als de oude My Baby: spannend, dreigend en mysterieus. Maar waarom, waarom, WAAROM zingt Joost hier? Zijn stem is echt niet meer dan gemiddeld terwijl die van zijn zus behoort tot de beste van Nederland: wees eens zelfkritisch, little drummer boy. Al is de opzet van dit liedje eenvoudig, het effect van dit nummer had zo veel beter kunnen zijn als Cato dit had gezongen.

Na de eerste drie lekkere nummers is alleen 'Smiley Virus' nog een lekker funky nummer: de rest doet me weinig tot niks, of irriteert me zelfs.
Was de eerste indruk toch bedrieglijk en ben ik blij dat ik deze plaat niet alleen op basis van de hoes heb gekocht.

Evenzogoed nog (een krappe) drie sterren, maar dat is minstens een ster minder hun eerste twee albums en zeker anderhalve minder dan hun fantastische livealbum.