Patrick Watson - Uh Oh (2025)

Patrick Watson live vind ik elke keer een geweldige ervaring maar qua albums had ik eigenlijk niet verwacht dat hij mij nog zou kunnen verrassen. Maar als de rest van het album zo gaat klinken als de eerste 4 nummers die nu zijn uigebracht dan kan dit wel eens een pareltje gaan worden weer.

Dit klinkt inderdaad allemaal veelbelovend ...

Oei oei oei wat wordt dit mooi! Al 5 nummers te horen en zijn stuk voor stuk pareltjes. Leuk om al dat voor mij onbekend Canadees talent op te zoeken wat voor moois daar allemaal gemaakt wordt zonder dat we het weten.
De herfst zit vol veelbelovende releases...
Namelijk:
Keren ann
Yael naim
Charlie winston
Rachel yamagata
Benjamin biolay
The divine comedy
Dodie
Goodwin
The Bullfight

Om er maar een paar te noemen

WAAROM AUTOTUNE...in Godsnaam....

Excuus voor deze krachtterm, maar ik word zo onderhand niet goed van deze trent. Ook Watson valt hieraan ten prooi en dat valt me eerlijk gezegd vies van hem tegen. Het klink inmiddels bijna een beetje gedateerd en is ook helemaal niet passend bij zijn muziek. Lichte teleurstelling, al ben ik opzich wel benieuwd naar de rest.

Wat een plaat. Elk nummer raak. Toegankelijk maar nergens saai. Een concept wat je van hem kan verwachten maar ik had niet verwacht dat hij zichzelf nog een keer kon overtreffen. Laat de herfst maar beginnen.

Mooi dat dit album je zo raakt, ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen, want ik heb Watson nog steeds hoog zitten. Maar helaas, ik heb gisteravond Uh Oh twee keer achter elkaar geluisterd en vanochtend heb ik het album halverwege afgezet omdat ik me vreselijk begon te irriteren aan iets in de muziek en de zang. Ik begreep dat dit album bij toeval een soort van duetten album werd, omdat Watson zijn stem kwijt was en de liedjes in eerste instantie voor anderen schreef.
Zijn stem kwam terug en klinkt ijl als altijd, de productie en melodieën mystiek zoals we van hem gewend zijn. Maar toch mist er iets, ik kan er niet helemaal de vinger op leggen wat dat is. De autotune op Peter and Wolf voelt geforceerd en vrijwel alle liedjes vind ik op een uitzondering na, allemaal niet zo heel erg sterk. Opzich een mooi idee al die samenwerkingen, maar het vermomd ook een zekere ideeën armoede. De liedjes klinken herkenbaar maar nooit echt vernieuwend of inventief. Alsof we het allemaal al eens (beter) hebben gehoord. Misschien is het die overbekende sound, of de ijle maar ook de inmiddels sleetse zang van Watson die me de keel uit hangt, maar nergens hoor ik een echte goede song van het kaliber 'Here Comes The River'. Misschien ben ik Watson ontgroeid, dat kan ook. Maar ik vind Uh Oh een behoorlijk saai album geworden.

vinylbeleving Ik was eigenlijk ook een beetje klaar met Watson tot dat dit album opeens uitkwam en hij mij wel weer volledig kon overtuigen. Juist de afwisseling met alle samenwerkingen doen het goed bij mij en ik vind het knap dat het toch als 1 geheel voelt. Zo zie je maar hoe muziek (Vinyl)beleving voor iedereen verschillend kan zijn.
Nu gebeurt het mij ook weleens dat ik heel enthousiast ben aan het begin en op termijn het enthousiasme weer wat daalt en andersom ook dat het kwartje pas later valt. Dus wie weet groeien onze stemmen ooit weer dichter na elkaar toe.

Geen overweldigende melodieën dit keer. De diverse zangeressen dragen niet zo subtiel bij als op melody noir, waardoor het album juist geen geheel vormt. Dat vond ik bijvoorbeeld bij the National “I am easy to find” wel geslaagd.

Patrick Watson levert hier zijn meest toegankelijke album af maar de muziek is daardoor niet beter. Ik mis een beetje de spanning en het avontuur van zijn vroegere albums. Het kabbelt wat voorbij zonder te irriteren maar echt boeien doet het mij ook niet.

Uh Oh heeft mij buitengewoon verrast. Ik was Watson tijdens covid uit het oog verloren en draaide mijn favoriete albums al een tijdje niet meer. Door een aantal singles was ik wel benieuwd geworden naar Uh Oh; en terecht. De manier waarop dit album productioneel en qua arrangementen in elkaar steekt is ronduit intrigerend. Soms klinkt het als een in duizend stukken gefragmenteerde spiegel die nog in de lijst zit, maar bij iedere beweging schuurt en knispert. Daaronder of -boven legt Watson een slome mariachi of een bossa nova ritme, terwijl een gastzanger in het Portugees zingt. Het mysterieuze en mijmerende van vroeger is ook nog steeds aanwezig, maar slechts een onderdeel van een veel groter geheel.

Ik geef op dit moment ****, maar de ware beleving van deze plaat moet nog komen. Eerlijkheid gebied te zeggen dat het beide kanten op kan. Voor nu, een zeer positieve ontvangst.

Ach Ach was wellicht een betere titel geweest. Uh Oh vind ik wat te geforceerd artistiek overkomen. Het vorige album vond ik al minder en helaas trekt Patrick Watson die lijn door terwijl zijn eerdere albums erg goed waren. Vooral Adventures in Your Own Backyard vind ik een topalbum!

Geen beroerde luisterervaring, maar echt verrukt opveren uit de luie stoel doet dit werkje mij nou ook weer niet. Maar hij doet het nog/weer, Patrick Watson, en dat is fijn.