Patrick Watson - Uh Oh (2025)

Uh Oh heeft mij buitengewoon verrast. Ik was Watson tijdens covid uit het oog verloren en draaide mijn favoriete albums al een tijdje niet meer. Door een aantal singles was ik wel benieuwd geworden naar Uh Oh; en terecht. De manier waarop dit album productioneel en qua arrangementen in elkaar steekt is ronduit intrigerend. Soms klinkt het als een in duizend stukken gefragmenteerde spiegel die nog in de lijst zit, maar bij iedere beweging schuurt en knispert. Daaronder of -boven legt Watson een slome mariachi of een bossa nova ritme, terwijl een gastzanger in het Portugees zingt. Het mysterieuze en mijmerende van vroeger is ook nog steeds aanwezig, maar slechts een onderdeel van een veel groter geheel.

Ik geef op dit moment ****, maar de ware beleving van deze plaat moet nog komen. Eerlijkheid gebied te zeggen dat het beide kanten op kan. Voor nu, een zeer positieve ontvangst.