The Marcus King Band - Darling Blue (2025)
mijn stem
18 stemmen
Verenigde Staten
Country
Label: Republic
-
On & On (3:02)
-
Here Today (2:56)
met Kaitlin Butts
-
Honky Tonk Hell (3:15)
-
Heartlands (3:42)
-
Die Alone (3:32)
-
Somebody Else (3:23)
met Jesse Welles
-
Levi’s & Goodbyes (3:03)
-
Carolina Honey (4:10)
-
No Room for Blue (2:46)
-
Blue Ridge Mountain Moon (3:16)
-
Dirt [Nashville Version] (3:31)
met Billy Strings
-
The Shadows (4:07)
met Noah Cyrus
-
Pretty Petty (2:39)
-
Carry Me Home (3:45)
1
geplaatst: 17 oktober 2025, 22:26 uur
Tot mijn stomme verbazing zijn er bij deze, meer dan, voortreffelijke schijf van Marcus King Band nog geen berichten geplaatst.
Marcus komt thuis met deze plaat, ondersteund door een aantal gasten laat hij horen waar hij thuis hoort, Carolina.
Een mengeling van country, blues en soul word samengevoegd tot een prachtig geheel, anders dan het meer soulvolle Moodswings en het bluesrock Album Youngblood keert king hier terug naar zijn roots.
Deels opgenomen in het southern rock bolwerk Macon, laat The Marcus King Band horen tot de top van de “ Americana” te horen. Schitterende plaat!!
Marcus komt thuis met deze plaat, ondersteund door een aantal gasten laat hij horen waar hij thuis hoort, Carolina.
Een mengeling van country, blues en soul word samengevoegd tot een prachtig geheel, anders dan het meer soulvolle Moodswings en het bluesrock Album Youngblood keert king hier terug naar zijn roots.
Deels opgenomen in het southern rock bolwerk Macon, laat The Marcus King Band horen tot de top van de “ Americana” te horen. Schitterende plaat!!
0
geplaatst: 18 oktober 2025, 11:38 uur
Groot fan van Marcus King en ik keek uit naar de opvolger van het laatste bandalbum Carolina Confessions (2018).
De solo albums in de tussentijd waren allemaal sterk en interessant dat ze alledrie ook een andere sound hadden.
Eerlijk gezegd valt deze plaat me wel wat tegen. Ik mis de power van de blazerssectie, de urgentie in de songwriting en zang en de soulvolle sound die op Carolina Confessions overvloedig aanwezig was.
Deze plaat komt op mij over als een knieval voor Country Radio, waar ik weinig mee heb. Er zitten zeker wel sterke momenten in, vooral vanaf Blue Ridge Mountain Moon, maar desondanks ga ik deze plaat denk ik niet vaak meer opzetten.
De solo albums in de tussentijd waren allemaal sterk en interessant dat ze alledrie ook een andere sound hadden.
Eerlijk gezegd valt deze plaat me wel wat tegen. Ik mis de power van de blazerssectie, de urgentie in de songwriting en zang en de soulvolle sound die op Carolina Confessions overvloedig aanwezig was.
Deze plaat komt op mij over als een knieval voor Country Radio, waar ik weinig mee heb. Er zitten zeker wel sterke momenten in, vooral vanaf Blue Ridge Mountain Moon, maar desondanks ga ik deze plaat denk ik niet vaak meer opzetten.
0
geplaatst: 27 april, 20:25 uur
Fijne plaat zeg. Rustiger dan het andere werk dat ik van andere albums en optredens van hem ken, maar hoge kwaliteit weer.
0
geplaatst: 17 juni, 08:34 uur
Dat gebeurt niet vaak. In eerste instantie was ik niet zo te spreken over dit album. Bij het uitkomen in 2025 beluisterde ik het een enkele keer. Ik was niet overtuigd, stond niet te springen, maar een stemmetje in het achterhoofd heeft blijkbaar gezeg "Wacht maar, geef het rustig de tijd, geef het de kans."
In 2026 begon ik aandachtiger te luisteren. En werd het alleen maar interessanter, om tot de conclusie te komen: verrekte sterk!
Carolina Honey heeft een heerlijke rustige stuwende drumritme. Gaandeweg komen de andere instrumenten erbij. De overgang naar No room for the blue vind ik erg fijn. Het nummer is een mooi voorbeeld van compact krachtig een nummer schrijven, waarbij je als luisteraar vindt dat die natuurlijk veel langer had mogen duren: slidegitaar opening, stuwende drums, met passie en kracht gezongen. En plots stopt het nummer. The Shadows, prachtig ingetogen, mooi ingezonnen nummer. De samenzang met Noah Cyrus doet het erg goed.
Ik merk dat ik het behoorlijk evenwichtig album vind, waarbij gaandeweg het album de sterkte alleen maar toeneemt. Marcus King kan goed gitaarspelen, maar op dit album stelt hij zijn electrische en accoustische gitaarpartijen in dienst van de nummers, niet om diverse uitgebreidere of harde solo's te spelen. Dat waardeer ik.
In 2026 begon ik aandachtiger te luisteren. En werd het alleen maar interessanter, om tot de conclusie te komen: verrekte sterk!
Carolina Honey heeft een heerlijke rustige stuwende drumritme. Gaandeweg komen de andere instrumenten erbij. De overgang naar No room for the blue vind ik erg fijn. Het nummer is een mooi voorbeeld van compact krachtig een nummer schrijven, waarbij je als luisteraar vindt dat die natuurlijk veel langer had mogen duren: slidegitaar opening, stuwende drums, met passie en kracht gezongen. En plots stopt het nummer. The Shadows, prachtig ingetogen, mooi ingezonnen nummer. De samenzang met Noah Cyrus doet het erg goed.
Ik merk dat ik het behoorlijk evenwichtig album vind, waarbij gaandeweg het album de sterkte alleen maar toeneemt. Marcus King kan goed gitaarspelen, maar op dit album stelt hij zijn electrische en accoustische gitaarpartijen in dienst van de nummers, niet om diverse uitgebreidere of harde solo's te spelen. Dat waardeer ik.
* denotes required fields.
* denotes required fields.