Biohazard - Divided We Fall (2025)

Biohazard staat sinds een paar jaar weer met Evan Seinfeld op het podium. Dat beviel kennelijk goed want een nieuw album staat op uitkomen. Twee nummers zijn alvast te horen: Fuck The System en Forsaken. Beiden typisch Biohazard. Wat opvalt is dat beide nummers ontzettend woest klinken. Vooral Seinfeld klinkt bozer dan ooit. Het enige dat me tegenstaat is de formuleproductie. De pc was kennelijk aanlokkelijker dan de taperecorder. De pest van deze tijd. En in dit specifieke geval de enige barrière tussen 1994 en 2025.
Maar goed, dat zijn nog maar twee nummers.

Maar ik vind de vrijgegeven nummers wel lekker moet ik zeggen. Zeker na het optreden van begin dit jaar, krijg ik steeds meer zin in dit album!

De eerste vrij gegeven songs zijn best aardig. Weet niet wat Seinfeld naar binnen heeft gewerkt de laatste jaren maar man's stem is nog grofkorreliger geworden.
Het is beuken geblazen en de riffs worden per strekkende meter op je afgeschoten, met (haast uiteraard) de bekende ''groovende'' transities, zo kenmerkend voor Biohazard.
Biohazard ben ik een beetje ontgroeid maar ik kan niet ontkennen dat ik de plaat de 17e even langs mij heen laat trekken.

Ik ben ook wel benieuwd. In hun genre vind ik ze nog steeds relevant

Aangenaam comeback-album, al is het songmateriaal zeker niet wereldschokkend. De overtuigingskracht en de energie van de band maken echter veel goed. Van de eerste tot de laatste track beukt dit als vanouds door, eenvormig en vrij simpel maar wel gewoon tof. De ongepolijste productie past er goed bij. Welkom terug, mannen.

De singles vond ik wel lekker, dus vol enthousiasme heb ik het album een paar keer opgezet, maar dan moet ik toch concluderen dat elk nummer vrijwel precies hetzelfde doet. Wel lekkere boze sound.

Een degelijke productie kan niet verhullen dat dit plaatje niet veel om het lijf heeft.
De heren zijn ouder geworden en klinken nog steeds quasi boos, hoewel dat koddige imago ook wel weer bij de eenvormige muziek past.
Slecht is Divided We Fall niet, echter de stem van Seinfeld is naar de knoppen en Billy weet zich op dat punt ook al niet meer in positieve zin te onderscheiden.
Voor de liefhebber die graag 30 jaar terug in de tijd gaat zal een dikke 38 minuten nog wel uit te houden zijn. Voor wat meer diversiteit en sterkere tracks grijp ik een enkele keer nog wel eens terug naar Urban Discipline, dat zal ik met schijfje niet vaak gaan doen.