George Benson - In Flight (1977)

Met een ongelooflijk relaxte remake van WAR's The World Is A Ghetto.

4*

Idd The World Is A Ghetto vind ik een van de zeldzame covers die beter zijn dan het orgineel. Ook knap dat dit nummer bijna 10 minuten lang blijft boeien. Ook Everything Must Change en Nature Boy zijn nummers die ondanks hun lengte geen moment vervelen.

Voor wie hier de special edition LP van wil hebben( 2 tracks) kan mij een PM bericht sturen, is een hele zeldzame LP en komt uit San Francisco (Amoeba's)

Staan wel aardig wat covers op zeg!

Wat een geweldig album is dit zeg, dit verdient veel meer aandacht. Het absolute hoogtepunt is voor mij nummer laatst 'Everything Must Change'
Jammer dat dit album zo kort duurt alleen.

Een van de betere covers van Nature Boy, dat moet gezegd. Een heerlijk geluid heeft Benson op deze plaat, warm en funky. En wat kijkt Stevie Wonder nadrukkelijk over zijn schouder mee, hoewel Benson uiteraard een authentiek talent is.
En beter gitaar speelt

The World is a Ghetto is nu juist een track die me niet weet te boeien. Toppers: het genoemde en prachtig gezongen Nature Boy en Everything Must Change.

Niet te geloven hoe produktief Benson trouwens is geweest, tot de jaren negentig. Ik weet niet of alle materiaal even sterk is, maar ga zeker eens wat rondlezen op MuMe.

3,5*

Ik vind hem rond midden / eind jaren '80 kwalitatief flink inkakken. Voor velen (vooral de jazzliefhebbers) zal dit punt al eerder liggen.

Dit album gaat 'm niet helemaal worden voor mij. Erg gezapige plaat zonder dat er veel momenten zijn dat door een bepaalde verrassing mijn aandacht getrokken wordt. George Benson kan heus wel aardig zingen en spelen, maar het knalt niet echt binnen bij mij.

Een vermakelijke plaat, maar daar blijft het dan ook wel bij voor mij.
Het is me allemaal net wat te braaf, maar kwalitatief toch zeker goed voor een ruime voldoende.

Interessant dat dit Soulalbum van de Week volgt op Bad News Is Coming van Luther Allison. Twee albums met heel wat covers, twee artiesten met een machtig gitaarspel. En de albums hadden niet meer verschillend kunnen zijn! George Benson speelt zijn instrument op een veel subtielere manier uit. Hij pingelt, waar Luther bangt. Vocaal blijft het hier eerder op de achtergrond. Hij fluistert, waar Luther het uitschreeuwt. Het zijn uiteraard niet gewoon de verschillen tussen twee artiesten, maar die van twee complete genres: de jazz van Benson en de blues van Allison. In wezen onvergelijkbaar, maar toch erg interessant.
'The World Is a Ghetto' is het enige nummer dat ik reeds kende. Het staat wat mij betreft op gelijke hoogte met het origineel van War, omdat George het vanuit een ander perspectief brengt. War legde veelal de nadruk op een blazersspel en hun samenzang, terwijl George het alleen brengt, op een bijna rustige manier. En toch komt de boodschap even sterk over. Het is een gevoel dat de hele plaat kenmerkt. Onderuitgezakt onder de gitaar en stem van Benson, en andere topmuzikanten als Phil Upchurch en Harvey Mason, gaat In Flight gemoedelijk voorbij, zonder te gaan kabbelen. In elk nummer schuilt een kracht die maakt dat alles klopt. De kracht van George Benson als frontman en de kracht van de band in het sampenspel, dat maakt van In Flight een succes!

Zag deze gisteren nog voor 50 cent op vinyl liggen, maar heb m toch niet meegenomen. Heb hetzelfde als Reijersen bij deze plaat.

Eigenlijk past dit album goed tussen de albums voor en na deze die ik al heb: George Benson - Shape of Things to Come (1968) en George Benson - Give Me the Night (1980). Sinds het ´60s album is de sfeer meer losjes geworden en ademt het door inbreng van zijn stem meer soul, en dat past weer meer bij ´Gimme the Night´. De albums daarná zijn blijvend met zang, maar geleidelijk aan weer wat minder soul, meer naar de easy-listening jazz.

Dit album is melodisch lekker, en dan vooral het instrumentale deel. Het meeneurien kende ik al van hem, de vocale stukken raken me minder. Fijn dat even de herkomst van The World Is a Ghetto wordt genoemd want daar zou ik flink naar hebben moeten zoeken; het album van War waar het op staat heb ik wel eens gehoord, maar dat is kennelijk weggezakt. Hoewel het album niet echt veel toevoegt aan wat ik al van hem heb, zou ik deze wel meenemen voor 50 cent. Ik weet dat dit voor sommigen niet meer dan een soort van ´lift-muziek´ zal zijn (te rustig, te braaf..), maar ik houd hier wel van. Dit is ook een album dat je lekker in zijn geheel kan laten opstaan.

Grappige toevalligheid is wel dat ik jazzalbum van de maand moest maken en dat ook daar George Benson op meedoet. Wie van dit soort jazzy gitaarspel houdt kan zeker Lee Ritenour - 6 String Theory (2010) eens proberen.

Originele vergelijking en ik ben het er mee eens ook

Geen album voor mij. Zoals sq al zegt, dat dit voor sommigen te rustig, te braaf is. En ik behoor tot die groep.

De instrumentatie op dit album staat me tegen. Ik kan het niet precies plaatsen, maar een zucht van opluchting ontdoet mij, wanneer George zijn zang aanzet in The World Is a Ghetto. Helaas weet zelfs dat het niet te redden. Nu ligt dit meer aan mijzelf dan aan de plaat. 'In Flight' is kwalitatief uitstekend, maar niet mijn ding. Ik vind het niet zozeer te rustig - misschien wel te druk soms - maar wel te braaf.

Perfecte songs om te spelen in jamsessies.

Een mooie combi van funk, fusion en soul.

Fijne plaat. Mooie mix van jazzrockfusion, disco, funk, soul, r&b en smoothjazz.
Eigenlijk gewoon niks op aan te merken.

De War-cover The World is a Ghetto is erg mooi maar The Wind and I van toetsenis Ronnie Foster is ook een lekkere uptempo funker met mooie keyboardsolo's.