Tyler, the Creator - DON'T TAP THE GLASS (2025)

Tyler zelf: "Y'all better get them expectations and hopes down this ain't no concept nothing"

Eerste keer dacht ik: dit is ff te snel...

Maar na een paar keer luisteren en die videoclip ben ik meer dan overtuigd. Dit is categorie Igor ♥️♥️

Categorie Flower Boy zelfs! Zeer verrast door de plotselinge release, maar nog meer de kwaliteit. Ik kan hier veel meer mee dan Chromakopia.

Heerlijke release, wat een energie, wat een no-nonsense-houding klinkt er in dit project door.

Eens met iedereen. Voelde zelfs als een lichte verademing na die conceptuele projecten. Lekkere energie! Een beetje zoals zijn eerste platen.

En weer een traditoneel lelijke hoes... Ik hou wel van die zelfspot. Inderdaad veel luchtiger dan Chromakopia, waar ik nauwelijks meer naar geluisterd heb afgelopen half jaar. Geen Kendrick feature (zoals hij eerst gelekt had), maar Pharell is geweldig in het eerste nummer.

De beste rapper van de afgelopen jaren heeft het weer geflikt met "Don't Tap The Glass". Dit album is een heerlijke mix van hiphop, dancehall en disco.

Het voelt alsof je een club binnenstapt en DJ Tyler zijn set draait, met een mix van dansmuziek die perfect wordt gefused met hiphopbeats.
Ondanks de korte lengte gaat dit album gewoon weer mee in de kwaliteit van zijn vorige albums en geef ik het 4.5 sterren

Favoriete tracks:
Sugar On My Tongue
I'll Take Care Of You

IGOR was geweldig, daarna raakte Tyler voor mijn gevoel steeds meer verstrikt in zijn het 'trucje' waarmee hij met IGOR begon. Op zich nog steeds toffe muziek, maar één van de sterkste punten van hem is het feit dat hij zichzelf niet te serieus neemt. Bij zijn laatste twee albums begon het toch steeds meer te lijken dat hij dat wel begon te doen. Misschien had hij dat zelf ook door gezien de quote die Yestsida hierboven aanhaalt en, belangrijker nog, de muziek zelf op dit album.

De sfeer ligt nog steeds wel in lijn met zijn recentere albums, maar de energie is van zijn begindagen. Je wordt alle kanten omgeslingerd, waardoor het voelt alsof je in een klein halfuur toch een volwaardig album van een uur hebt zitten luisteren. Van rauwe, no-nonsense rapt toch 'gevoelig' gezang met een hoog stemmetje. Voordeel is ook dat hij met gemak op repeat gaat.

Fijne verrassing dit!

De laatste twintig seconden van stop playing with me is echt magie.

Ook vet dat het op alles werkt. Goed geluidssysteem maar ook een crappy autoradio. Je hoeft het alleen maar kei en kei hard te zetten.

Ik vind er niet heel veel aan zo op het eerste gehoor, het voelt allemaal een beetje afgeraffeld en ondanks de uiteenlopende tempo's klinkt de productiestijl mij nogal eenvormig in de oren. Ik dacht dat het wegwerpproducties van Pharrell waren, maar ze zijn van Tyler zelf zie ik, hij zal vast bij Pharrell mee hebben gekeken en wat van zijn trucjes af hebben gekeken, maar ik heb na twee keer van begin tot einde luisteren nou niet echt het idee dat ik dit nog vaker op ga leggen. Het midden van het album springt wel boven de rest uit met sterkste track Stop Playing with Me en het lekker luchtige Ring Ring Ring.

En: dancehall en disco? Wat?

Die miste ik ook even

Slowgaze

sk8...
....
..brd...
....
....p!

Ring Ring Ring is toch pure discohop? Heerlijk smooth nummertje inderdaad!

Vind deze plaat oneindig veel beter dan zijn vorige trouwens, die ging echt langs me heen. Terwijl ik tijdens het beluisteren van deze constant met mijn been zit mee te bewegen. Er gebeurt in ieder nummer best veel maar het blijft gestroomlijnd ipv chaotisch, heerlijk. Misschien wel zijn beste sinds IGOR voor mij, zeg ik nu in mijn eerste enthousiasme.

Fijn plaatje dat lekker wegluistert. Maar hoe vaak ik het ook probeer; de plaat blijft niet helemaal hangen op 2 a 3 tracks na.

Heel lekker!

Wegens de naam en faam van Tyler, the Creator heb ik zijn vorige twee albums (Call Me If You Get Lost en Chromakopia) een aantal keren een kans gegeven, al heb ik vroeger eigenlijk nooit iets gegeven om deze man en zijn Odd Future. Die albums vielen beter mee dan verwacht, toch kwam ik er nooit volledig in.
Wegens zijn monsterlijke strofe op het nieuwste album van Clipse keek ik best uit naar dit nieuwe album. Strofes als dat staan echter niet op Don't Tap the Glass, dit project heeft een heel andere stijl.

Deze muzikant gaf zelf al aan dat mensen hun verwachtingen moesten bijstellen voor ze aan Don't Tap the Glass begonnen. Dit is echt wel een zeer ander soort project dan zijn vorige twee albums. Zijn negende studioalbum gaat nergens diep en heeft geen allesomvattend concept zoals we de laatste jaren gewoon zijn van hem. Deze LP is veel verteerbaarder dan zijn vorige projecten.

Wanneer deze plaat opstaat word ik vanzelf eigenlijk beter gezind. Vrolijk en swingend plaatje is het geworden hoor. Hij geeft zelf ook aan dat dit album niet gemaakt is om stil te blijven zitten, het plezier spat er echt van af!
Er wordt best veel gezongen op Don't Tap the Glass. De eerste paar luisterbeurten kon ik om eerlijk te zijn niet goed volgen, nergens vond ik wie die gastzanger is dat we constant voorbij horen komen. Blijkt die zanger gewoon Tyler zelf te zijn! Ik ben verbijsterd, zijn zangstem klinkt volledig anders dan zijn rap/praat-stem. Zeer aangename verrassing.

Big Poe is een sterke samenwerking met zijn grote idool Pharrell, wat een jaar heeft die laatstgenoemde ook nadat hij het album van het jaar volledig geproduceerd heeft. Nummers zoals Sugar on My Tongue, Sucka Free en Ring Ring Ring swingen de pan uit. Stop Playing with Me is een zeer hard nummer. Elk nummer op deze LP klinkt goed, samen vormen ze ook een ijzersterk geheel(tje).

Don't Tap the Glass is tot nu mijn favoriete album van Tyler, the Creator. Met een speelduur van net geen halfuur ben je er ook vrij snel doorheen en nodigt het uit om veel op te zetten. Ben er nog lang niet klaar mee!

Verhoging naar 4*.