Rod Stewart & The Faces - Changing Faces (2003)

Ik begin er opeens aan te twijfelen, of de cd hier ooit is uitgebracht. Klinkt gek, maar afgezien van het feit dat ik hem in Nederland nooit ben tegengekomen, blijkt-ie na controle ook niet via internet bij Nederlandse cd zaken te koop.

Zelf heb ik hem ook via internet in Engeland gekocht.

En moet je eens even naar de titels kijken wat er op staat! Het is de ultieme Rod Stewart (& the Faces) plaat over de periode 1969-1974! Je oren maken spontaan vreugdedansjes van genot, als je alleen al de eerste 5 nummers hebt gedraaid.

Uit de tijd dat Rod Stewart vooral nog een rocker was, dus voordat hij met Sailing kwam. Het had een groots gebaar geweest, als iedereen deze cd had gekocht en alle American songbook cd's van de afgelopen 8 jaar links zou hebben laten liggen.

Niet het rode boekje van Mao omhoog, maar deze witte cd van Stewart: "Hé Rod, WIJ zijn niet vergeten hoe rockmuziek moet klinken, JIJ bent degene die eh...........enigszins van slag af bent.!"

Stewart was buitengewoon actief in de jaren 1969-1974. Hij maakte niet alleen platen met de Faces maar kwam ook elk jaar met een solo cd. Wist een groot publiek te bereiken (vooral in het moederland, Groot-Brittanië).

De band had een reputatie op het gebied van drank, feesten en vrouwen (in die volgorde) maar was echter niet minder getalenteerd. De rockmuziek ging hen aan het hart, waren echter niet van die serieuze puristen als collega's van Yes en Pink floyd, om maar eens iets te noemen. Het leven was vooral een lolletje.

Ook in de lage landen was Stewart een graag geziene gast, daar steeg zijn populariteit echter pas goed ná de breuk met de Faces (1974) en de doorbraak met Sailing (1975). Dat was in die tijd een a-typische Stewart plaat, goed beschouwd.

Zoals ook valt af te luisteren via deze cd. Een prachtige verzameling dus, vooral zijn klassieker Every picture tells a story komt ook ruimschoots aan bod.

Van alle pracht en praal die er op staat wil ik jullie vooral de eerste 5 nummers van de cd niet onthouden. You can make me dance, sing or anything is al jaren een persoonlijke Faces favoriet.

(hulde voor Musicfriek voor het toevoegen van de cd)

Duidelijk een heel vruchtbare periode en een ideale kennismaking voor nieuwkomers. Als je zo de rits nummers achter elkaar ziet dan heeft deze zanger in alle bescheidenheid toch wel iets om trots op te zijn. En helaas leek het vuurtje voorgoed gedoofd, gelukkig bracht het album Time uit 2013, een hele reeds concerten en het aanstaande album Another Country nieuw elan.

Een document met hoofdletter D; deze muziek schijnt naar, eigen zeggen, ook leden van The Black Crowes, van Bon Jovi en Guns and Roses veel inspiratie te hebben bezorgd.

Een gul overzicht van zijn ijzersterke beginjaren. Met Faces en solo. Enige kanttekening: ik begrijp niet waarom de songs niet chronologisch per album zijn gerangschikt.

Mijn kanttekening; beginjaren is hier relatief, hij is als straatmuzikant begonnen en verschillende bandjes doorlopen voordat hij in zich aansloot bij Jeff Beck. Pas daarna volgde Faces en solo.

Aha, er kwam een mier voorbij en jij dacht: die grijp ik. Maar je hebt feitelijk gelijk.

De Jeff Beck periode is misschien toch iets groter dan die mier........hihi

Konings dag past helemaal niet in mijn straatje, al gun ik iedereen zijn plezier van harte. Een Koninklijk Document daarentegen is een supergaaf alternatief om deze dag met een glimlach van top tot teen door te komen. Proost voor diegene die de hort opgaan, ik vermaak mij opperbest met deze verzameling kippenvel liedjes, waar de hoogtepunten elkaar snel opvolgen.

Het is haast ondoenlijk om uit deze rits pareltjes mijn favorieten te kiezen. Als ik dan toch mag/moet kiezen dan ga ik voor In A Broken Dream uit zijn Unknown-tijd, voor Mandolin Wind uit zijn doorbraak-periode en mijn Faces lieveling is toch wel You can make me Dance, Sing or Anything.

Het bericht van Musician, van 21 maart 2009, geeft een heldere inkijk in al dat moois wat op dit album staat. Hulde daarvoor. Dit is echt smullen geblazen en alhoewel het best lastig is om aan dit album te komen is het een stukje pure muziekgeschiedenis die aan je voorbij trekt. Muzikale glorie in optima forma, met 6 stemmen bijzonder karig gewaardeerd hier, mijn geluksgevoel bij het luisteren van deze plaat wordt er geen sikkepit minder om.

Alleen de eerste 5 nummers maken de aanschaf, beluistering van dit album de moeite waard en dan heb ik het nog niet eens over 13, 14 en 15 en de afsluiter.. Daarom hoop ik ook dat er nieuwe Faces concerten uit het geruchten circuit verdwijnen en daadwerkelijk gestalte gaan krijgen. We blijven uitkijken, al is Ron Wood nu druk ( gisterenavond in Arena ) met Rolling Stones tournee.

Dat je je gelukkig voelt bij het luisteren van dit album kan ik mij levendig voorstellen. Dat er slechts 6 keer op "Changing Faces" is gestemd, zou dat niet komen omdat deze verzamelaar lastig verkrijgbaar is?

Ja, daar zit absoluut een kern van waarheid in, ook ik heb deze plaat destijds in Londen op de kop getikt. Weet niet of hij in Nederland is te verkrijgen momenteel, maar zoals het gezegde luidt; er zijn meer wegen die naar Rome leiden.

Momenteel bij bol voor 28 EUR.

Opgelost, dank je Von Helsing. Met wel de kanttekening dat de koop via Bogamo 5 naar Bol.com naar de koper gaat, zo meen ik te begrijpen. Maar de kwaliteit schijnt gewoon piccobello te zijn, alleen de levertijd kan dan iets langer zijn. Ga zelf ook voor nieuw exemplaar ( de oudere versie is licht beschadigd ).

Besteld voor 27,02 euro ( bij bol.com, tegelijkertijd met nieuw exemplaar van mijn roman De erfenis van Karlijn ). Voor die centjes krijg je 36 nummers, met zoals gememoreerd een prachtig overzicht van zijn 1969-1974 periode. Met een heerlijk begin en einde en veel parels onderweg.

Vandaag ontvangen en meteen gedraaid. Kraakhelder geluid en wat vooral blijft hangen; hoe is het in godsnaam mogelijk om in 5 jaar tijd zoveel fraais uit de grond te stampen !

En ja , helemaal waar, de ultieme introductie van het tandem Ron en Rod, wat hebben die twee veel schoons achtergelaten en wat zou het fijn zijn als ze nog eens samen in de studio duiken. Al zijn er nog steeds verhalen ( en interview met Kenny Jones en uitspraken van Ron ) dat er al nieuw en oud ( bewerkt) materiaal is opgenomen. Reuze benieuwd of deze ook de krochten verlaten en voor een ieder verschijnen.

Nog steeds geen tastbaar teken van nieuw Faces werk en concerten ( zal ook te maken hebben met een tournee van de Rolling Stones en Rod begint in november aan een reeks concerten op Britse grond ). Begin december ga ik een weekend naar Glasgow voor een weerzien met Schotse vrienden, voor ongetwijfeld een potje verhit voetbal en voor een concert van hem in Hydro. In het voorprogramma Johnny Mac and the Faithful en laten die nou net een nieuwe single Me Oh My hebben uitgebracht, waarop Rod ook nog een deuntje meezingt. Erg lekker nummer met het charisma, de vibe en de spirit van Faces en Stray Cats.