An Abstract Illusion - The Sleeping City (2025)
mijn stem
12 stemmen
4
geplaatst: 20 oktober 2025, 11:03 uur
Mooi zo! Ik twijfelde er ook niet aan dat deze volledig aan onze aandacht zou ontglippen, maar verbaasde me erover dat er nog geen discussie plaats had gevonden. Ik wil wel een schot voor de boeg nemen en alvast wat bevindingen delen op basis van mijn eerste luisterbeurten dit weekend.
Achteraf gezien weet ik nog dat Woe bij mij echt veel tijd nodig had om in goede aarde te vallen. Daar begon ik zelfs met het uitdelen van 3,0/5,0*, iets waar ik me bijna voor schaam als ik kijk naar hoe geweldig ik die plaat vind. Gelukkig is het tussen mij en dat album uiteindelijk helemaal goed gekomen, mede dankzij een goede vriend van mij die behoorlijk van is van An Abstract Illusion en Woe in het bijzonder een zeer warm hart toedraagt. Benieuwd was ik dan ook hoe ik The Sleeping City op het eerste gehoor zou gaan vinden.
Na een aantal luisterbeurten durf ik toch wel te stellen dat we hier met een jaarlijstkandidaat te maken hebben. In de eerste plaats valt op het karakteristieke geluid van de band op The Sleeping City een ander karakter mee heeft gekregen dan op Woe. Die plaat was heel direct, confronterend en in your face (zie bijvoorbeeld het nummer "Slaves"). The Sleeping City is veel mystieker, sferischer, bezwerender en dromeriger. Het is knap hoe An Abstract Illusion schijnbaar moeiteloos weet te navigeren tussen die verschillende gemoedstoestanden, zonder daarbij hun geluid of artistieke natuur te compromitteren.
Een ander verschil is natuurlijk dat Woe als een doorlopende suite was gecomponeerd, zodat je feitelijk naar één lang nummer luisterde dat was opgeknipt in zeven stukken. Dat maakte dat de temporisering en flow van het album heel natuurlijk tot uiting kwam. Ondanks het feit dat we op The Sleeping City met losse nummers te maken hebben, vloeit het album heel organisch en passen de nummers geweldig goed bij elkaar. Dat maakt ook dat de speelduur van een uur gevoelsmatig in een vloek en een zucht weer voorbij is en doet hunkeren naar meer (dat laatste is altijd een goed teken).
Voor mij zijn de eerste hoogtepunten het zeer fraaie openingsnummer en het bij wijlen monsterachtig brute Like A Geyser Ever Erupting. Maar wederom is de kwaliteit van alle nummers uitzonderlijk hoog, waarbij het de hele speelduur genieten is geblazen. The Sleeping City zal dus, zoals ik al zei, ongetwijfeld een mooie plaats in mijn eindejaarslijst veroveren. Perfect luistervoer voor op deze druilerige dagen: ik zet hem nog maar een keer aan.
Achteraf gezien weet ik nog dat Woe bij mij echt veel tijd nodig had om in goede aarde te vallen. Daar begon ik zelfs met het uitdelen van 3,0/5,0*, iets waar ik me bijna voor schaam als ik kijk naar hoe geweldig ik die plaat vind. Gelukkig is het tussen mij en dat album uiteindelijk helemaal goed gekomen, mede dankzij een goede vriend van mij die behoorlijk van is van An Abstract Illusion en Woe in het bijzonder een zeer warm hart toedraagt. Benieuwd was ik dan ook hoe ik The Sleeping City op het eerste gehoor zou gaan vinden.
Na een aantal luisterbeurten durf ik toch wel te stellen dat we hier met een jaarlijstkandidaat te maken hebben. In de eerste plaats valt op het karakteristieke geluid van de band op The Sleeping City een ander karakter mee heeft gekregen dan op Woe. Die plaat was heel direct, confronterend en in your face (zie bijvoorbeeld het nummer "Slaves"). The Sleeping City is veel mystieker, sferischer, bezwerender en dromeriger. Het is knap hoe An Abstract Illusion schijnbaar moeiteloos weet te navigeren tussen die verschillende gemoedstoestanden, zonder daarbij hun geluid of artistieke natuur te compromitteren.
Een ander verschil is natuurlijk dat Woe als een doorlopende suite was gecomponeerd, zodat je feitelijk naar één lang nummer luisterde dat was opgeknipt in zeven stukken. Dat maakte dat de temporisering en flow van het album heel natuurlijk tot uiting kwam. Ondanks het feit dat we op The Sleeping City met losse nummers te maken hebben, vloeit het album heel organisch en passen de nummers geweldig goed bij elkaar. Dat maakt ook dat de speelduur van een uur gevoelsmatig in een vloek en een zucht weer voorbij is en doet hunkeren naar meer (dat laatste is altijd een goed teken).
Voor mij zijn de eerste hoogtepunten het zeer fraaie openingsnummer en het bij wijlen monsterachtig brute Like A Geyser Ever Erupting. Maar wederom is de kwaliteit van alle nummers uitzonderlijk hoog, waarbij het de hele speelduur genieten is geblazen. The Sleeping City zal dus, zoals ik al zei, ongetwijfeld een mooie plaats in mijn eindejaarslijst veroveren. Perfect luistervoer voor op deze druilerige dagen: ik zet hem nog maar een keer aan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.