Maruja - Pain to Power (2025)

Look Down on Us is het zoveelste geweldige nummer van Maruja. Dit debuutalbum werd hoog tijd. Qua sound doet deze band denken aan Squid, black midi en (de oude) Black Country, New Road, maar dan beter. Zeker de saxofoon tilt elk nummer naar een hoger niveau. Heel benieuwd hiernaar!

Hoe die saxofoon erin valt doet ook wat aan Morphine denken.

Over enkele dagen is het dan eindelijk zover. Gebaseerd op de 4 singles lijkt het post-rock geluid van de ep’s jammer genoeg wat meer naar de achtergrond verschoven. Ik hoor bv meer RATM dan GY!BE terug in de singles. Desalniettemin vind ik het nog steeds goed klinken en ben ik benieuwd naar de overige tracks (vooral degenen die tegen de 10 minuten aan schuren).

Oei. GYBE wil ik in een single eigenlijk niet terughoren en RATM wil ik sowieso niet horen. Toch kijk ik hier wel naar uit, al is het maar omdat het in Rotown zo goed was (en in Tolhuistuin vast wordt).

wow.

Het optreden op Haldern was echt briljant, dus ik keek hier erg naar uit. Het album bevalt na twee luisterbeurten al dermate goed dat ik kan zeggen dat dit zeker in mijn top10 van het jaar gaat belanden.

Ik vind het allemaal wel meevallen heur.
Misschien vind ik de stijl niet super tof en het daarom "maar" 3,5 ster geef.
Ik hoor de kwaliteit en de mooie stukken maar af en toe voelt het wat gemaakt aan. Vooral dat drukke gedoe.

Zo mooi en intens, dat het pijn doet!

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de recensies van Pitchfork en The Quietus o.a. behoorlijk lauw vind voor zo'n bizar goede plaat. Oké, ik kan begrijpen dat door het niveau van de EP's de verwachtingen hoog zijn, en tuurlijk, soms komt er een lyric iets te hoogdravend uit, maar Maruja veegt wat mij betreft de vloer aan met het gros van alle andere bands dit jaar.

Ik had eigenlijk gedacht dat deze plaat me niet ging bevallen, gezien de vele commentaren die ik over het gehalte cornyheid in de teksten had gezien, en die ook al zelf had opgemerkt in de vooruitgesnelde singles. En kort gezegd: het is absoluut een minpunt aan deze plaat dat ieder nummer wel een vrij tenenkrommend tekstueel fragment bevat - voor voorbeelden, zie de gehele tekst van Saoirse. De muziek sluit daar ook bij aan: op momenten gooit de band alle registers open op het gebied van dramatiek, zoals het lijkt alsof we naar de soundtrack in de laatste vijf minuten van een James Gunn-film aan het luisteren zijn.

Maar! De Westerse democratie staat in de fik, op het ongelukkige moment dat we ook in een culturele post-ironische epidemie leven (misschien is er een klein verband tussen de twee). In een tijdperk waarin iedere oprechte maar onsubtiele uiting weggezet kan worden als cringe, is het misschien goed om de cringe soms een beetje te omarmen, voordat we compleet immuun raken voor al dan niet maatschappijkritische passie. Als we dat doel op oog hebben maakt Maruja het ook weer niet zo moeilijk. Als er dan iemand "If [hateful people] were only shown more love, they wouldn't be so spiteful/Love is my God, I don't care what you say" moet voordragen, laat het dan Harry Wilkinson zijn, met zijn oprecht gepassioneerde voordracht. Het helpt dan ook dat de instrumentatie echt voortreffelijk is, zeker in de wat gruizigere nummers als de opener, Look Down On Us en Trenches. Dit album gaat niet behoren tot mijn favoriete platen van dit jaar, maar het is misschien wel een goede eerste stap in mijn cringe-exposuretherapie. Volgende stap: Banksy.

Ook ik ben geraakt door dit album. Kan niet genoeg krijgen van Look down on us.
Die sax kan ik (altijd) waarderen, en hier giert, ziert, jankt en viert die voluit door
Misschien in december naar Oporto?

Prima plaat. Ben normaliter niet van de toeters, maar dat heeft hier zeker meerwaarde.

Band 2 keer live gezien. Intens.

Misty Fields 2023, ik zal het niet snel vergeten en dat is vooral te danken aan Maruja, invalact op de vrijdagmiddag. Braken de tent af met een geweldige kakafonie van geluide. Soort van Jazzhiphopprogrock en meer. het leken ook wel allemaal artiesten van totaal verschillende bands, Maar het paste en knalde perfect het publiek in. Frontman Harry Wilkinson bezwoer het publiek en creëerde een welhaast magisch sfeertje op Het Veld. Heb je de kans, ga deze band live zien en tot die tijd vermaak je je uitstekend met de EP en deze!

Beetje Dog Eat Dog ook

Bang! Clack-Clack, Pop-Pop! How many have to drop before they stop?

Erg wisselvallig deze release. Op sommige momenten behoort het tot de beste van het jaar, maar vooral de teksten en zang zijn regelmatig zó clichématig en gênant dat het storend wordt. Er is eigenlijk geen enkel nummer dat hier aan ontsnapt, waardoor het soms behoorlijk vermoeiend is om naar te luisteren.

Voor mij helaas één van de grootste teleurstellingen van het jaar. Gelukkig zijn de uitstekende EP's er nog waar dit veel minder speelt.

Ik volg wel de commentaren dat de tekst (en wat mij betreft ook delivery) wat uit het lood staan bij de ingenieuze muziek. Maar zo zijn ze begonnen, ze gooien hem niet overboord en het is ook wel echt.

Ik neem even aan dat de zanger ‘stand-alone’ optreedt? Misschien is hij live wel de bom.

Qua Sax, ze verslaan de andere hippe bands die er een hebben, fat dog viagra boys deadletter: eet deze

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #22 MARUJA - PAIN TO POWER

Door de 3 goede tot zeer goede ep’s die hieraan voorafgingen, werd dit één van m’n meest geanticipeerde releases van 2025. Ik was helemaal klaar om hierdoor omver geblazen te worden, maar toch moet ik bekennen dat ondanks dat dit een goede debuutplaat is, ik toch een teleurstelling ervaar. Het is me soms net iets teveel “macho” rock (if that makes any sense?) en de al vaker genoemde lyrics zijn een zwaktepunt. Ik ben dan ook enorm blij met een sfeertrack als ‘Zaytoun’. Het is net die postrock/ambient combo waar ik net iets meer van verwacht had (gebaseerd op hun ep’s) in plaats van die in your face RATM-achtige rock als ‘Bloodsport’ en ‘Trenches’. De drie lange tracks zijn wel allemaal heel sterk en daarom kan ik hier in totaal toch wel een 4 aan kwijt.