Maruja - Pain to Power (2025)

Ik had eigenlijk gedacht dat deze plaat me niet ging bevallen, gezien de vele commentaren die ik over het gehalte cornyheid in de teksten had gezien, en die ook al zelf had opgemerkt in de vooruitgesnelde singles. En kort gezegd: het is absoluut een minpunt aan deze plaat dat ieder nummer wel een vrij tenenkrommend tekstueel fragment bevat - voor voorbeelden, zie de gehele tekst van Saoirse. De muziek sluit daar ook bij aan: op momenten gooit de band alle registers open op het gebied van dramatiek, zoals het lijkt alsof we naar de soundtrack in de laatste vijf minuten van een James Gunn-film aan het luisteren zijn.

Maar! De Westerse democratie staat in de fik, op het ongelukkige moment dat we ook in een culturele post-ironische epidemie leven (misschien is er een klein verband tussen de twee). In een tijdperk waarin iedere oprechte maar onsubtiele uiting weggezet kan worden als cringe, is het misschien goed om de cringe soms een beetje te omarmen, voordat we compleet immuun raken voor al dan niet maatschappijkritische passie. Als we dat doel op oog hebben maakt Maruja het ook weer niet zo moeilijk. Als er dan iemand "If [hateful people] were only shown more love, they wouldn't be so spiteful/Love is my God, I don't care what you say" moet voordragen, laat het dan Harry Wilkinson zijn, met zijn oprecht gepassioneerde voordracht. Het helpt dan ook dat de instrumentatie echt voortreffelijk is, zeker in de wat gruizigere nummers als de opener, Look Down On Us en Trenches. Dit album gaat niet behoren tot mijn favoriete platen van dit jaar, maar het is misschien wel een goede eerste stap in mijn cringe-exposuretherapie. Volgende stap: Banksy.

Ook ik ben geraakt door dit album. Kan niet genoeg krijgen van Look down on us.
Die sax kan ik (altijd) waarderen, en hier giert, ziert, jankt en viert die voluit door
Misschien in december naar Oporto?

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #22 MARUJA - PAIN TO POWER

Door de 3 goede tot zeer goede ep’s die hieraan voorafgingen, werd dit één van m’n meest geanticipeerde releases van 2025. Ik was helemaal klaar om hierdoor omver geblazen te worden, maar toch moet ik bekennen dat ondanks dat dit een goede debuutplaat is, ik toch een teleurstelling ervaar. Het is me soms net iets teveel “macho” rock (if that makes any sense?) en de al vaker genoemde lyrics zijn een zwaktepunt. Ik ben dan ook enorm blij met een sfeertrack als ‘Zaytoun’. Het is net die postrock/ambient combo waar ik net iets meer van verwacht had (gebaseerd op hun ep’s) in plaats van die in your face RATM-achtige rock als ‘Bloodsport’ en ‘Trenches’. De drie lange tracks zijn wel allemaal heel sterk en daarom kan ik hier in totaal toch wel een 4 aan kwijt.