Testament - Para Bellum (2025)

Het is een vermoeden maar ik verdenk de heren ervan ten tijde van de totstandkoming van dit plaatje uit meerdere vaatjes te willen tappen.
Een soort ode aan enkele verschillende metal genres die het tegenwoordig onder een select publiek goed doen.
Daar is niks mis mee, maar wat mij betreft schiet het teveel kanten op zonder echt goed onder ogen te zien wat werkt en wat minder goed werkt.
Dan nog liever het saaie The Ritual waar Billy probeerde mee te gaan in de slipstream van Metallica's 'Black Album'. Weliswaar een stuk minder bruut en fris maar wel meer focus.
Parra Bellum heeft zeker zijn momenten maar het zijn er voor mij te weinig om te spreken van een goede schijf.

Ik ben geen audiofiel en hoor gewoon een plaat die klinkt als een klok. Vind het eigenlijk een van de betere uit de toch niet misselijke Testament-discografie. Petje af voor de mannen.

Zonder meteen een vooroordeel uit te spreken of met een vingertje te wijzen, ga ik het toch voorzichtig doen, want met deze opmerking sla je wellicht de spijker op de kop.
Ik heb het album nog niet kunnen beluisteren, m.u.v. de nummers die werden vrijgegeven vooraf aan de release van het album, maar wat me wel opviel was het drumwerk van nieuwe drummer Chris Dovas. Deze jonge enthousiasteling is namelijk zo'n goede drummer, dat het mij zelfs flink ging tegenstaan op het album A Fortress Called Home van de band Seven Spires, waar hij voorheen inzat (of nog steeds, wellicht houd hij er twee bands op na...).
Deze jongen kan namelijk werkelijk alle stijlen drummen en dat moet natuurlijk gehoord worden, maar de vraag is of dat oprecht altijd nodig is. Ondanks dat het trash metal is, vraagt de muziek niet altijd om bijvoorbeeld blastbeats. Daar ging ik het o.a. bij het recente album van Seven Spires behoorlijk mis.
Maar goed, ik zal pas oordelen nadat ik het album volledig op me heb laten inwerken.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Uiteindelijk heb ik deze plaat nog best vaak gedraaid en bevalt het album me steeds beter.

Score: 77/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Ook geen audiofiel en tussen de tinnitus door klinkt het als een klok... Vindt het een prima album eigenlijk.

Testament's Para Bellum wordt bestempeld als één van de beste thrash metal-albums van 2025. Het album scoort algeheel gezien erg hoog en praktisch iedereen die de band hoog heeft zitten, schijnt deze plaat te adoreren. Zelf hoor ik het er nauwelijks aan af.

Wat is er aan de hand met Para Bellum? Welnu, de plaat is in ieder geval spijkerhard. Het is de hardste plaat die de band heeft opgenomen sinds The Gathering. Maar waar The Gathering 'ademt' en beklijft, krijg ik het bij Para Bellum spontaan Spaans benauwd, wil het maar niet lukken om ook maar bij één nummer op te veren en het album is als geheel gezien ook allesbehalve memorabel te noemen. Hard, harder, hardst moeten ze binnen het kamp van Testament gedacht hebben, maar tegelijkertijd vergaten ze even om met memorabele nummers op de proppen te komen.

Waar het aan ligt? Laat ik eens in eerste instantie wijzen naar nieuwe drum-aanwinst Chris Dovas (ex- Seven Spires) die Gene Hoglan vervangen heeft, waarmee we direct het eerste minpunt te pakken hebben. Het lijkt wel of ze een afspraak met Chris hebben gemaakt om vooral zo veel mogelijk ieder nummer dicht te stoppen en vol te proppen met zijn scala aan grooves, fills en licks. Tel daarbij op al die tempowisselingen binnen vaak één nummer (waaronder soms irritant misplaatste blastbeats) en je krijgt als resultaat een zeer volgestouwd en dichtgesmeerd geheel. Met als gevolg de gedachte die bij me opkomt: wauw, wat kan deze jonge knul verschrikkelijk goed drummen, kan hij niet gewoon even dimmen en gas terug nemen in plaats van hard, harder, hardst te gaan? De nummers hoeven er niet altijd om te vragen; we hebben het hier over thrash, niet over razende, atmosferische black metal.

Goed voorbeeld is "High Noon". Hoorbaar zijn er goedbedoelde en in de verste verte best toffe ideeën, maar er zijn er teveel binnen nog geen 4 minuten tijd en Chris moet en zal er ook nog even wat totaal misplaatste tempowisselingen bovenop gooien. Zelfs na 10 luisterbeurten blijft het nummer voor geen millimeter hangen. Totaal onnodig!
De invloed van Gene Hoglan mis ik dan ook direct en ik ben dan ook niet blij met de drums, hoe goed die Chris ook kan drummen en daarmee zijn best doet. Het is één van de redenen waarom ik ook het Seven Spires-album A Fortress Called Home (die ook al door de rest van de wereld zo lovend ontvangen wordt), zeer slecht trek, even los van de ook nog eens slecht geschreven nummers in zijn algemeenheid!

Dan de vocalen: Chuck Billy vind ik met afstand één van de beste zangers binnen thrash metal. Zo nu en dan vind ik zijn grunts ook zeker niet storend, maar het nummer moet er wel om vragen. En de screams van Eric Peterson zijn dit keer echt 'all over the place'. Hij vult Chuck vaak op een effectieve wijze aan (goed voorbeeld is het titelnummer van The Formation of Damnation), echter op Para Bellum weet hij zijn kop niet te houden. Dit resulteert soms in hele vervelende momenten die i.m.o. niets toevoegen aan het nummer.

Goed voorbeeld is opener "For the Love of Pain". Ook dit nummer kent in de basis goede ideeën, maar teveel is simpelweg teveel. En naast een (over de gehele linie van het album overigens teveel) brullende Chuck Billy, is het kermende ge-ijl van Eric Peterson tijdens de slepende momenten gewoonweg niet om aan te horen.
"For the Love of Pain" is overigens wel dé blauwdruk voor de rest van het album: 'what you hear is wat you get!' Veel, hard, volgepropt, totaal niet memorabele thrash metal, wat ik, zeker in het geval van Testament, niet gewend ben!

De nummers an sich: wat de f**k is happening here? Waar moet ik beginnen? Kunnen we alsjeblieft even tot de kern van het nummer komen? Nee, we pleuren alles vol en gaan gewoon alle kanten op, moet men gedacht hebben. Soms levert dit toffe momenten op, maar omdat ze soms volledig misplaatst en 'out of the blue' binnen een nummer verwerkt zijn, is de teerling al geworpen en doet het dus afbreuk aan het nummer.

Goed voorbeeld is "Witch Hunt". Toegegeven, de laatste sectie van het nummer is best sterk, maar eerst moet je je door al het on-memorabel oer-geweld aan riffs, blastbeats en gebrul geworsteld hebben, om tot dit moment te komen, en dan heb ik het al helemaal gehad.

Een nummer waarbij de band wél tot de kern van de compositie blijft, is "Havana Syndrome", ware het niet dat het nummer wel verdacht veel lijkt op "More Than Meets the Eye". Uiteraard wordt het niveau van dát nummer nergens gehaald, maar gek genoeg is "Havana Syndrome" daardoor wel één van de betere tracks van het album.

Dan de solo's: Alex Skolnick is een zeer goede gitarist die eigenlijk altijd wel op de proppen komt met geweldige solo's. Zo niet op Para Bellum. Soms zijn ze zo nietszeggend, dat ik niet eens merk dat er op het moment dat het nummer aan me voorbijgaat, gesoleerd wordt. Lijkt me ook niet de bedoeling toch?

E.e.a. resulteert in een plaat die daardoor met zijn 50 minuten wel 80 minuten lijkt te duren. Er is gewoonweg niet doorheen te komen! Tot overmaat van ramp moeten ze binnen het kamp gedacht hebben: laten we er een ballade tussendoor proppen, wat resulteert in het ook al niet doorheen te komen "Meant to Be".
Wederom jammer, want Testament wist voorheen toch wel weg te komen met hun meer ingetogen materiaal; een nummer als "The Legacy" van Souls of Black heb ik bijvoorbeeld heel hoog zitten. Zoniet "Meant to Be"! Het blijkt een brallerige, volledig misplaatste track te zijn op een voor de rest knalharde, onrustige en vervelende plaat.

Conclusie: Para Bellum is voer voor iedereen die gaat voor rete-strak, knalhard, bruut en meedogenloos, maar vooral richtingloos. In dat opzicht is Para Bellum een zeer overtuigende plaat. Ga je echter naast knalhard en memorabel, ook voor knap doordachte, goed in elkaar stekende composities met een goede kop en staart, dan ben je bij Para Bellum toch echt aan het verkeerde adres.

Para Bellum is uiteindelijk daardoor één van de zwakste platen in de gehele discografie van Testament gebleken. Althans, wat mij betreft. Jammer!