Testament - Para Bellum (2025)

Infanticide A.I. is het eerste vrijgegeven nummer van deze nieuwe plaat en klinkt zeker niet verkeerd. Snoeihard en onmiskenbaar de sound van Testament. Ook mooi dat de band zich duidelijk uitspreekt tegen de gevaren van A.I. terwijl vele andere artiesten er zonder scrupules net gebruik van maken.

Elk nieuw album van Chuck Billy en de zijnen onderwerp ik aan enkele luisterbeurten. Hoewel ik geen groot liefhebber van Testament ben - al vind ik Low wel een topper - heeft de band wel iets eigens.
De heren schuiven de laatste jaren weer meer richting de brute kant van het metalen spectrum, echter vaak met wat zwalkende albums tot gevolg.
Voorganger Titans of Creation vond ik best aardig maar liet mij ook niet overlopen van enthousiasme. De vooruit geschoven single: Infanticide A.I. dendert lekker door met de bekende staccato vocalen van Billy.

Testament staat tenminste ergens voor en weet binnen de eigen herkenbare sound genoeg te variëren. Heel eerlijkgezegd raken hun albums me sinds The Gathering niet meer zo, al kennen vooral Formation Of Damnation en Brotherhood Of The Snake genoeg amusante momenten die het de moeite waard maken ook deze platen eens op te zetten. Het meest opvallend zijn wel de stalen stembanden van Chuck Billy die op hun 63ste bijkans nog harder trillen dan dat ze in de 80s deden.

Het nieuwe nummer is voor de verandering voorzien van woeste blastbeats die in combinatie met de harmonieën wel wat weghebben van Dimmu Borgir en Old Man's Child. Daarmee hakt Testament er wel goed in. Het geluid vind ik wel weer ongekend kut. Echt, ze moeten eens computers gaan verbieden om deze digitaalklinkende drek mee te voorkomen. Maar goed, daar moet ik dan weer doorheen zien te luisteren. Aan ideetjes geen gebrek verder.

Best een leuk idee, om zo'n band weer eens analoog te laten opnemen! Kan / wil een band als Testament dat eens proberen? Bestaan er überhaupt nog studio's die dat kunnen, of een combinatie tussen analoog en digitaal kunnen toepassen?

Slash met Myles kennedy nemen alles analoog op. Maar daarna wordt het tijdens de mixing en mastering alsnog om zeep geholpen.

Geen idee. In het huidige tijdsbeeld zal het ook kostbaar en tijdrovend zijn om weer ouderwets de schaar in een tape te zetten. Electric Wizard deed het nog wel op die manier, maar ik vraag me af wat zo'n band nog knipt en plakt.

Maar ja, digitaal of niet. Je kunt toch op zijn minst een drumstel als een drumstel laten klinken?

Ja dat heb ik ook. The Gathering was de laatste echte knaller voor mij. Sindsdien klinkt het allemaal een beetje te generiek, alsof ze teveel op de automatische piloot spelen. Dat gevoel heb ik ook weer bij het nieuwe nummer Infanticide A.I.. Het zit wederom prima in elkaar, maar het doet me bar weinig.

Wel weer mooi artwork trouwens dat me een beetje doet denken aan het oudere werk zoals Practice What You Preach.

Er zijn genoeg volledig digitaal opgenomen albums die dynamisch en open klinken. Helaas wordt er in moderne metalproducties in de strijd om frequenties met (bas)gitaren veel gesleuteld aan het drumgeluid zodat we alles 'lekker hard' uit de speakers horen. Helaas...

Het wordt een hele klus de voorganger te evenaren en de twee singles geven nog geen aanleiding dat dat gaat lukken. Ik moet meer denken aan Dark roots of the earth, maar we gaan t zien.

Geen idee hoe Testament nieuwe albums opneemt. Kan mij niet voorstellen dat ze voor 6 maanden een studio boeken om een album op te nemen in bijvoorbeeld Morrisound studio. Volgens de website hebben ze analog mogelijkheden. Denk dat de leden thuis alles opnemen en bestanden opstuurt naar de producer. Maar geen idee of ik onzin verkondig, kan mij voorstellen dat het zo gaat in de meeste gevallen.

Ja verrek, daar heb je iets wat ik inderdaad vaak lees: thuis opnemen, bestanden naar elkaar opsturen.

Door dat thuiswerk gaat er vermoedelijk toch wat groepschemie verloren. Waar de groep in Californië woont, woont gitarist Alex Skolnick inmiddels al enige jaren in New York. Dan krijg je toch een andere dynamiek dan met elkaar in een studio.

Al snap ik de voordelen van het thuis opnemen, zeker in combinatie met een gezinsleven of in ieder geval de partner die zo haar geliefde niet wekenlang hoeft te missen.

De eerste twee vrijgegeven songs zijn aardig maar ik word niet omver geblazen door het muzikaal gebodene. De tracks zijn ruig, het tempo zit er goed in en Billy spuwt zijn gal.
De productie ademt trouwens - maar dat is en blijft een terugkerend euvel - in alles de tegenwoordige tijd:
alle ruimte voor details is weggelaten, kortom, er zit ons op dat gebied weer een vermoeiende zit te wachten.

Grootste euvel op de laatste albums zijn Chucks zanglijnen. Die zijn met te staccato, inspiratieloos en vervelend dreinerig. Afgaande op de twee vrijgegeven nummers krijg ik niet de indruk dat daar veel verandering in gekomen is.

Testament levert met Para Bellum weer een prima plaat af, waarop de voorliefde van Eric Petersen voor het blackmetalgenre duidelijk hoorbaar is op tracks als For The Love Of Pain en Infanticide AI. Dit zijn beide lekker felle tracks en het is verfrissend om Testament op deze manier te horen. Op andere nummers klinkt de band meer in lijn met het geluid dat de band sinds The Formation Of Damnation uit 2008 verder heeft ontwikkeld, al breekt het Motorhead-achtige Nature Of The Beast die trend nog een beetje. Met Meant To Be leveren de heren ook nog een semi-ballad in de trant van The Ballad en The Legacy af, die bij momenten trouwens ook best aan Metallica doet denken. Zelf vind ik het een prima nummer, al kan ik me voorstellen dat niet elke Testament-fan hier warm voor loopt.

Al met al een prima plaat die lekker wegluistert. Als slaat dat 'lekker wegluisteren' niet op de platgeslagen productie......

Was je geen liefhebber van het recente werk van de band, dan zal deze plaat je niet van gedachten doen veranderen. Vond je Titans Of Creation en Brotherhood Of The Snake goed? Dan zul je hier ook geen buil aan vallen.

Prog sympho power metal drummer van Sevin Spires Chris Dovas heeft het drumkrukje opgeëist en laat direct horen dat hij weet dat zijn voorgangers druktemakers waren en zet die traditie gewoon voort. Peterson en Skolnick gaan ook door waar ze gebleven waren en DiGorgio is een meesterbassist voor dit genre. Ja Chuck Billy heeft niet te klagen over zijn bandleden maar komt er ook nog iets fatsoenlijk uit de pen?

Het euvel met bands als Testament, Death Angel en Megadeth (eva) is dat ze een succesformule hebben gevonden waar ze best van af willen wijken maar niet teveul. Vroeger werd er nog wel eens met de tijd meegegaan, for better or worse, maar dat zit er niet meer in. Fans verwachten dan ook steevast een thrash album en die krijgen ze dan ook. Voor wat dat betreft niks te klagen dus.
Echter had ieder album destijds een eigen feel maar dat is wel verdwenen. Ik kan niet meer horen welke studio is geboekt en of dat dit album typisch een 2025 album is. Consistentie? Misschien. Ach Testament doet het altijd wel goed bij mij maar ik kan me ook voorstellen dat je er af en toe eentje overslaat.

Zoals eerder hierboven aangehaald door Namsaap zijn er songs met een black metal rifje versierd waarop Dannie Filth van mij wel de achtergrond zang had mogen doe. Dit zijn dan ook gelijk de leukste songs, vooral de opener.

Testament heb ik altijd vanaf de zijlijn gevolgd. De band heeft altijd wel een bepaalde charme op mij gehad, ofschoon ik moet bekennen dat ik de meeste albums van de heren nogal wisselvallig vindt overkomen.
Met Low had Billy mij destijds in 94' goed te pakken, de heren hadden weliswaar goed gekeken en geluisterd naar bands als Machine Head, en er sloop nogal wat 'groove' in.
Deze mengelmoes van groove en thrash leverde in mijn ogen een uitstekende plaat op.
Met de voorlaatste plaat - Titans of Creation - wist men mij bij vlagen nog te overtuigen maar de brute kracht overheerst.

Ook Para Bellum is bruut en dat komt op de eerste helft goed naar voren. Daar komt bij - ook hier boven al gememoreerd - dat de platgeslagen productie weinig ruimte laat voor sfeervolle details.
Is Para Bellum dan slecht? Dat is niet het geval, Billy schreeuwt, kermt, brult er weer op los, de ritmesectie maakt overuren en het album kent een aantal fraaie transities.
Zo gauw Billy cleane zanglijnen hanteert heeft hij direct mijn aandacht, in de songs dat er wordt gegild, gekrijst en gegrunt, haak ik alweer sneller af. Maar dat is smaak.

Met Para Bellum lijken de heren een brug te willen slaan naar het oude materiaal - songs als de powerballad Meant to Be en Nature of the Beast hadden op Souls of Black en Practice What You Preach kunnen staan - en brute metal anno 2025. Een dikke voldoende derhalve, waarbij mijn voorkeur uit gaat naar de 2e helft van de schijf.

Echt jongens, 3 seconden... 3 hele seconde van For The Love of Pain. En meteen meer dan genoeg.
Gruwelijk vermoeiend geluid, geperfectioneerd maar nog erger; lamgeslagen. Elke riff, in welke toonsoort dan ook, klinkt hetzelfde.
Net als de laatste van Kreator, om triest van te worden.

Precies wat frayedends zegt... de productie/mastering verpest deze plaat grondig voor mij. Er staan echt wel een paar goede nummers op, maar door het geluid kan ik er eigenlijk nauwelijks van genieten. En dat terwijl voorganger Titans of Creation nog een veel opener en meer gedefinieerd geluid had.
Echt doodzonde, want met een fatsoenlijke productie en mastering (en het weglaten/flink inkorten van de ballad achtige nummers, die vallen echt flink uit de toon) had hier echt wel een sterke plaat ingezeten. Gelukkig heeft Testament een sterke discografie, waar heel wat te genieten valt.

Wisselvallig, sporadisch nogal ongeïnspireerd klinkend album, dat vooral in het middenstuk teleurstelt. De matige powerballad Meant To Be luidt een reeks matige tracks in, die uitblinken in slappe teksten en voorspelbare arrangementen. Uitgekauwde songtitels als High Noon, Witch Hunt en Nature Of The Beast dekken wat dat betreft de lading. De eerste drie en de laatste twee tracks moeten duidelijk de kar trekken. Daar is de band gelukkig wel in topvorm te horen, vol energie en venijn, met de voet krachtig op het gaspedaal.

Poeh, die productie maakt het lastig om echt van deze plaat te genieten, de vocals van Billy komen totaal niet uit de verf. Het is mij nog niet gelukt om de plaat in 1 zitting uit te luisteren, bij andere bands laat ik het daar dan maar bij, maar bij Testament geef ik het nog enigszins de voordeel van de twijfel. Een score volgt later, maar die zal niet echt hoog uitpakken

Testament levert de laatste tijd inderdaad weinig verrassingen, maar welke plaat heeft toch weer een handvol lekkere thrash nummers om op los te gaan en met 'Infanticide AI', 'Shadow People' en 'Witch Hunt' heeft ook Para Bellum een aantal knallers. Power ballad 'Meant to Be' valt nog het meest op eigenlijk, maar ik ben er nog niet over uit over ik deze bombast en poging tot epiek bij de band vind passen. Vooral omdat ze daarna gewoon weer verder gaan met rossen.

Op veel albums van de band kwam destijds altijd wel een dergelijke track terug op de plaat.
Denk aan The Ballad, The Ritual, The Legacy, Trail of Tears of in dit geval Meant to Be. Ik kan het altijd wel appreciëren als een band dit doet. Nog los van de kwaliteit van de song - Meant to Be heeft voor mij niet zoveel om het lijf - doorbreekt het vaak het patroon.
Drie kwartier of langer beuken is leuk, maar het komt de afwisseling niet altijd ten goede.
Juist bij Testament werkt dit gegeven voor mij wel. Bij een schijf als Low werkt dit zelfs uitstekend, Trail of Tears is dan ook niet echt een power ballad, maar meer een trage bombastische track vol met melancholie.
Het zal ook met smaak te maken hebben, ik vind Billy's vocalen vreemd genoeg altijd wel aardig overkomen als hij zich waagt aan iets dergelijks.

Die nummers zijn geweldig omdat ze nog steeds duister klinken en dus perfect passen op die albums. Ik was dan ook blij verrast dat ze eindelijk weer eens met een ballad kwamen. Meant To Be vind ik echter een draak van een nummer.

Exact dit. Waar andere metalbands daar wat minder goed mee weg komen, vind ik persoonlijk dat het juist bij een band als Testament goed past.
Het is dan jammer dat een song als Meant to Be veelal saaie zanglijnen bevat en dat de spanning moet komen van aanzwellende arrangementen en nogal pompeuze refreinen.

Wat een irritant album. Irritanter nog dan zijn voorganger. Als je dan zonodig zouteloze formuleblackmetal in je geluid moet proppen, moet je niet raar opkijken dat het resultaar nog zoutelozere formulemetal wordt.

Respect voor Chuck Billy. Geweldige stem maar iets minder brullen en gillen, zal Testament weer authentieker maken.

De plaat nog eens aan een paar luisterbeurten onderworpen maar mijn aanvankelijke enthousiasme over dit album is enigszins bekoeld.
De dubbele bassdrum maakt overuren, het tempo ligt bij vlagen weer hoog, en Billy gromt, gilt en brult weer als een malloot.
Niet dat Chuck een slechte zanger is, het is meer het feit dat de band alles in een blender gooit aan subgenres.
Opener For the Love of Pain en Infanticide A.I. vormen daar voorbeelden van, de blast beats, de dubbele bass drum maken overuren en Billy braakt alles uit wat hem dwars zit.
Hoewel er gerust sprake is van afwisseling ervaar ik Para Bellum als een vermoeiende zit, de productie helpt dan ook al niet mee.
Testament was een band die in de jaren 90 bewees een fraaie draai te geven aan hun muzikale ontwikkeling, getuige albums als Low en The Gathering, is verworden tot een brute kolos met weinig wendbaarheid.
En dat is jammer, omdat Billy in nummers als Witch Hunt en Nature of the Beast juist wel oog heeft voor songs die meer ademruimte nodig hebben en sfeervolle details weet toe te voegen.
Dergelijke songs maken dat Para Bellum er alsnog een (krappe) voldoende weet uit te slepen.

Ik ben nogal verrast door de over het algemeen niet te positieve recensies. Para Bellum krijgt nu de op 1 na laagste score van de officiële Testament albums op dit platform. In mijn ogen onterecht. Ik ben zelf niet zo gecharmeerd van de balad " Meant to be", maar de rest van het album vind ik echt heel sterk en afwisselend. En met de titelsong wordt er afgesloten met een absolute knaller. Over smaak valt blijkbaar nog steeds niet te twisten, maar ik vind dit Testament op zijn best. En wat kan Chuck Billy toch heerlijk brullen....
Dit album is voor mij echt genieten

Dit is toch echt wel een groeiplaatje. In eerste instantie bevielen mij het wat dichtgesmeerde geluid, die paar blastbeast drumpartijen en de soms te schreeuwerige zang niet.... maar oei oei wat staan er toch weer goede nummers op! Sterke hooklines, verrassende melodieën en zoals altijd bij Testament technisch op hoog niveau uitgevoerd. Toch wel sterk album!

Zelf haal nog ik maar even The Gathering uit de kast. Wat mij betreft is dat de allerlaatste écht consistente plaat die het veteranenvijftal afleverde. Met hoekige, eigenwijze in-your-face-thrash dat op een gortdroog geluidsbedje werd gepresenteerd.

Sinds de terugkeer van Alex Skolnick moet er geforceerd balans tussen melodie en ruigheid gevonden worden en dat leverde soms een aardig album en in dit geval een rotslecht album. Het begint al met het digitaal geboetseerde geluid, maar een beetje metalhead luistert door alle geluidsbrijen heen. (looking at you, Steve Hoffman forum members).

Blijft over een handvol composities dat heel geforceerd bruut wil zijn maar eigenlijk niet verder komt dan het slechtste generieke Behemoth-materiaal. Terwijl Testament altijd zo'n eigen geluid had. For The Love Of Pain en Infanticide AI proberen te overrompelen en, eerlijk is eerlijk, in het geval van de laatste track die ik als eerste hoorde, lukt het een klein beetje. De blastbeats en de blackmetalrazernij deed me even opkijken maar begon al vrij snel te vervelen om vervolgens over te gaan in mij te irriteren. Dit ligt Testament niet wat mij betreft.

Shadow People laat wel van iets verbetering horen met een naturel klinkend drum intro dat vervolgens wel weer lekker dichtgesmeerd verder gaat als het andere spul invalt. Het is een midtempo nummer met een normaal klinkende Billy met een leuk mysterieus klinkend bruggetje. De versnelling die erna invalt is dan ook totaal misplaatst en als dan de generieke tremoloriffs weer opduiken, heb ik alweer gegeten en gedronken. Dat heeft het nummer totaal niet nodig.

De wereld heeft wel wat rust nodig, moet de band gedacht hebben terwijl ze de ballade Meant To Be als vierde nummer invoegden. Met The Ballad en The Legacy heeft de band wel wat aardige ballades weten toe te voegen aan het oeuvre. Maar het veel te lange Meant To Be is een stuk moeilijker te doen. Niet in de laatste plaats door de Barry Manilow-strijkertjes die aan het stuk zijn toegevoegd. Het glazuur valt je van de tanden af. Hoe moet dat ook gerijmd worden met de wens om bruter te zijn dan ooit?

Want hierna moet er weer gebeukt worden als Chuck Billy "High Noon, Death soon" brult. Helemaal zelf bedacht? Het zal wel. Heeft Testament het gejat van Trivium of had Trivium het al van Testament gejat? Ik weet het onderhand niet meer. Maar mijn gedachten gaan weer weemoedig terug naar venijnigere zaken als Curse Of The Legions Of Death. Wat me hier ook begint op te vallen is het gebrek aan inventieve solo's.

Het hakkende Witch Hunt begint veelbelovend met een vertrouwde polka. Maar hier lijkt de band niet te kunnen kiezen om of als Cannibal Corpse of als Testament te klinken. Verder beschouw ik het nummer als een lichtpuntje in de droevenis.

Met Nature Of The Beast wordt er een poging gedaan om de dagen van The Ritual te laten herleven. Het resultaat is een flauwe melodieuze heavy metal song dat als doordruk van vele anderen is achtergebleven. Daarom is het kennelijk niet vooruit te branden en voorzien van doodsaai gesoleer van Skolnick. Het navolgende Room 117 tapt de laatste druppels uit hetzelfde beschimmelde vaatje.

Havana Syndrome krikt dan de boel als middelmatige Testament track weer wat op maar het is bij lange na niet voldoende om de irritatie naar beneden te brengen. Disciples Of The Watch blijft ook zoveel beter dan dit.

Als het episch bedoelde titelnummer dan afsluit, veeg ik het zweet van mijn voorhoofd om mijzelf de vraag te stellen hoe het toch kan dat ik zelden zo heb uitgekeken naar het einde van een album. Van Testament nota bene. Het album kampt met veel teveel invloeden die niet des Testaments zijn en zorgen ervoor dat de identiteit van de band ondergesneeuwd raakt. Het nummer Para Bellum zou best aardig kunnen zijn als het niet angstvallig als Dimmu Borgir probeerde te klinken. Deze passages met 'normale' Testamentpassages slaat al helemaal nergens op. Net zomin als het toevoegen van een Barry Manilow-achtige ballade aan al dat quasi-geweld ergens op slaat.

In eerste instantie was ik nog wel iets geïnteresseerd, maar het ebt per luisterbeurt verder weg. Daarmee is Para Bellum geen groeiplaat maar een krimpplaat. Een plaat die nog meer dan alle andere platen sinds The Formation Of Damnation voelt als een compromis tussen de verschillende bandleden.

Harde noten worden gekraakt, en eerlijk is eerlijk, Testament klinkt hier inderdaad bijna nergens als Testament. Ik heb de plaat meerdere keren doorgeluisterd, maar kan zeker leven met de term “krimplaat”. Hier en daar zitten wel leuke passages, maar zoals Edwynn al terecht aanhaald, deze hadden eerder bij andere bands gehoord dan bij deze thrash-titanen. Jammer…cijfer volgt nog, want hij krimpt nog…