Jackson Browne - Jackson Browne (1972)

Debuut album met zeer luisterbare popmuziek van de melancholieke Browne. Op dit album staan 2 klassiekers, het openingsnummer en de afsluiter. Beiden zijn prachtig evenals de ballads Song for Adam en Something Fine. De andere nummers klinken een stuk minder vind ik, maar al met al een prettig debuutalbum.

Allereerste album van deze grootmeester.

Jackson creeert hier een heerlijke sfeer.

Met als persoonlijke hoogtepunten: 'Something Fine', 'Song For Adam', 'Looking Into You' en 'From Silver Lake'.

Maar zoals "Indiana" al schrijft; zijn het openingsnummer en de afsluiter
daadwerkelijk prachtig. Evenals 'Rock me on the Water' en 'A child in these hills'.

jackson rocks !! een dikke 4,5

jackson's eerste , en ik vind hem niet goed , oubollig , alleen something fine en song for adam vind ik ok , de rest is niet genoeg uitgewerkt

Je doet hem ondanks jouw oordeel zwaar te kort met 1,5 voor een prachtige debuutplaat.

Toch maar 0,5 extra gegeven voor dit inderdaad prachtige album. Op "Late For The Sky" na zijn beste, vind ik. 'Something Fine', 'From Silver Lake', 'Doctor My Eyes', 'Jamaica Say You Will'... allemaal parels.

"harmonies: David Crosby" - dan is het altijd goed

Zo is het maar net.

hé, beasterken, soms sla je de bal echt geheel mis. Maar niet erg, goesting is koop zegt men bij ons. Hou je dan wel van zijn latere albums?

Een goed debuut met prachtige songs zoals Something fine, Song for Adam, My opening Farewell.
Ook m.i. wat mindere nummers zoals Doctor my eyes, A child in these hills en Rock me on the water.
Late in the sky en the pretender vind ik wel wat beter.

Inderdaad een goed debuut en hoewel ik nog ontzettend veel uren luisterplezier in het verschiet heb liggen ben ik toch een tijd bij dit album blijven hangen. Op de een of andere manier geeft het me een geweldig relaxed gevoel; maar op deze manier heb ik zijn oeuvre pas in 2080 doorgespit en waarschijnlijk lig ik dan al in een gat in de grond met een tuintje op mijn buik. Dus snel wat meer luisteren van Jackson (Late in the Sky vond ik ook goed, dus ik heb vertrouwen in onze relatie). En wie weet wat ons nog allemaal te wachten staat, want hij is nog steeds erg goed bezig he?

Volgende missie om wat op vinyl van hem op te kop te tikken, maar dat zal geen probleem zijn.

Dit album, en een paar opvolgers, hebben mij door een moeilijke tijd in mijn leven heengeholpen. Dus ik luister iets anders dan de meesten. Het album is meesterlijk en "My Opening Farewell" is voor mij het allermooiste lied aller tijden.

Deze ontbrak nog in mijn essentiële Jackson Browne collectie. Vandaag even rechtgezet, met dank aan Concerto. Het valt me op dat Jackson toch eigenlijk vanaf het allereerste begin al zijn eigen stijl te pakken had. Prima plaat! Het hoogtepunt kwam twee platen later: Late for the Sky. Hopelijk treedt hij snel weer eens op in Nederland, want ik heb hem alleen in 1982 (!) op Rock Torhout gezien...

"Doctor My Eyes" de enige hit en de enige misser op de plaat.

Sterk debuut van één van de beste singer-songwriters in de jaren '70 al zouden zijn volgende albums nog beter worden. Grotendeels melancholieke maar tevens relaxte luisterpop met poëtische teksten en karakteristieke aangename zang. Doctor My Eyes is zijn bekendste nummer doordat het door Jackson-5 werd gecoverd maar de openings- en slotsong vind ik samen met Song for Adam de beste hierop.

Ik vind het zeker geen misser, maar de energieke (en wat hogere) versie van de Jackson 5 vind ik wel veel leuker.

Ik ben mijn Jackson Browne-kennis wat aan het uitbreiden.
Ik kende al minimaal 3 platen van hem wel goed, en These Days is misschien wel één van de mooiste nummers ooit.

Deze plaat klinkt ook erg zoals ik het had verwacht. Mooie akoestische troubadour-muziek, met mooie harmoniën en dat typische, warme, kalme seventies-geluid.

Song for Adam kende ik van Gregg Allman, maar het origineel is ook erg mooi.

Browne staat bekend om zijn relatief ingetogen singer songwriter platen vaak voorzien van maatschappijkritische teksten. Met name zijn producties uit de jaren 70 zijn fraai en man's warme vocalen voorzien het geheel van een extra laag. Wat mij echter op den duur altijd gaat tegenstaan bij Browne zijn de vele trage ballad achtige nummers. Hier en daar kom je nog wel eens een uptempo song tegen maar het ingetogen karakter en vaak ook een gebrek aan afwisseling maakt dat ik veel van zijn albums niet uit kan zitten. De singer songwriter capaciteiten en Jacksons zang zijn echter als altijd prima te noemen.

Teveel Jackson Browne is inderdaad als snel téveel. Meer dan twee platen van hem op een dag kan ik niet echt luisteren.

Zijn aanpak (stijl en composities) is heel eigen maar ook heel herkenbaar. Maar wel een schat aan mooie liedjes. Zijn twee solo acoustic platen vind ik erg mooi (naast Late, Pretender en Running)

Weer eens beluisterd. Nu, na al die jaren blijkt Jackson in de zeventiger jaren een zeer begenadigd songwriter te zijn. De meeste nummers zijn echte pareltjes.

Toch hoor je dat dit een debuut is: de productie is vrij vrij eenvoudig. Verder is Jackson's stem sowieso vrij beperkt, maar op dit debuut klinkt hij een tikkeltje onzeker (wat trouwens ook weer zijn charme heeft).

Daarom heeft hij ook jarenlang zanglessen gevolgd, en dat is op de volgende albums ook goed te horen.

Zijn eerste drie platen zijn wat mij betreft juweeltjes. Met geen enkele andere singer/songwriter te vergelijken. Wat ben ik dankbaar voor deze platen, met zijn eerste voorop.

het gelijknamige debuut album van Jackson Browne is voor mij puur jeugdsentiment, dus dat zal zeker een rol spelen bij de beoordeling van dit album.

zijn carrière begon ooit met een demo uit 1970 van het nummer "Jamaica Say You Will" met begeleiding van Glenn Frey, Ned Doheny en J.D. Souther dat ter ore kwam van David Geffen, die op zoek ging naar een platencontract voor hem en Jackson Browne tekende voor het befaamde Asylum label dat hij niet veel later oprichtte en waarvan hij de "baas" werd.

10 eigen songs met diepgravende teksten van de destijds 23-jarige singer/songwriter, die blijk gaven van het feit dat hij reeds op jonge leeftijd over een romantische "oude ziel" beschikte.

in "Jamaica Say You Will" gaat het over een fictieve vrouw met de naam Jamaica. een melancholisch nummer over verloren liefde. Joe Cocker coverde dit nummer op zijn gelijknamige album uit 1975.
veel rustige, ingetogen piano ballads op dit album o.a. "Song for Adam", "From Silver Lake", "Something Fine" en "Looking Into You" en 3 up/mid-tempo nummers "Doctor My Eyes", "Rock Me on the Water" en "Under the Falling Sky", een nummer dat Bonnie Raitt coverde op haar album "Give it Up". de prachtige afsluiter "My Opening Farewell" coverde zij eveneens op het album "Sweet Forgiveness".

een veelbelovend debuutalbum dat meteen blijk gaf van zijn uitzonderlijke songwriter's talent.
een album waar ik ruim 50 jaar later nog steeds van onder de indruk ben. hierna volgde het gouden kwartet uit de 70's "For Everyman", "Late For the Sky","The Pretender" en "Running On Empty".

ik vermoed dat de man destijds voor velen onder ons een soort van "muzikale" vriend was die je om raad kon vragen en uit wiens teksten je troost kon putten. iets wat je met het ouder worden meer ging relativeren, hoewel zijn thema's op die albums tijdloos te noemen zijn.

de inmiddels 75-jarige Jackson Browne is door de jaren heen goede albums blijven maken met een enkele keer een minder album, en maakte vele jaren later het verrassend sterke "I'm Alive" (1993), dat zijn hoogtijdagen in herinnering bracht.

Album werd geproduceerd door Richard Sandorf Orshoff
Recorded at Crystal Sound, Hollywood, California

Jackson Browne: vocals, acoustic guitar, piano
Clarence White: acoustic guitar (track 1)
Craig Doerge: piano (tracks 9,10)
David Jackson: piano (track 7)
Albert Lee: electric guitar (tracks 2,7)
Jesse Davis: electric guitar (track 4)
Jim Gordon: organ
Sneaky Pete: pedal steel
Jim Fadden: mouth harp
David Campbell: viola
Leah Kunkel: counter song (track 5)
David Crosby: harmonies

In 1972 had ik weinig geld en moest zuinig zijn bij de aanschaf van LP's. Zo kon ik voor een prikkie een box met drie LP's krijgen, met artiesten uit de stal van Warner Brothers en dus ook van het Asylum-label van David Geffen, dat in dat jaar door Warner is overgenomen.

En zo hoorde ik voor het eerst Jackson Browne met Doctor My Eyes. Ik vond dit nummer maar zo-zo. Geen idee dat Jackson in de 2 jaren daarna mijn muzikale wereld op zijn kop zou zetten. Eerst met For Everyman, en het jaar daarna gevolgd door Late for the Sky dat nog altijd op de eerste plaats staat in mijn op 10 aller tijden.