Blood Orange - Essex Honey (2025)

Eerste regendag van het jaar, en eerste 5* van het jaar.

De samenwerking met The Durutti Column makes so much sense; het voelt alsof alles op z’n plek valt. Weg de dagen van Orlando, dit is Essex. Het album ademt gemis, verdriet en afscheid nemen:

"Nothing more to do but leave, following the corners of the room,
I wash my hands and stare into the drain / Sitting in the dusk of the room you fell asleep"

Geen 808’s dit keer, maar zachte breakbeats, soms doet hij me denken aan Arthur Russell. Even wennen, maar de beloning is groot.
Een nicheplaat, dat zeker, maar een prachtervaring voor wie er echt voor openstaat.

The Field is voor mij een van de mooiste nummers van het jaar. Wat een prachtige bewerking van het Durutti Column nummer "Sing To Me". Van een echte samenwerking lijkt me hier geen sprake, Vini Reilly heeft al een tijd geleden zijn gitaar aan de wilgen gehangen, maar dit is wel heel erg smaakvol en respectvol gedaan.

Klopt, na zijn beroerte is het niet meer goed gekomen denk ik. Hij is ook al 72 jaar ondertussen.

Heel mooi! Weet me nog niet volledig te bedwelmen zoals Freetown Sound en Negro Swan dat wel meteen deden, maar een mooie plaat is het op het eerste gehoor zeker! Zal nog wel groeien; vooral de eerste helft beklijft terwijl het tweede gedeelte nog niet helemaal land. Voor nu 4*

Voor week 36 heb ik Essex Honey van Blood Orange gekozen als mijn Album van de Week. Elke week pik ik een nieuw album eruit om vaker te draaien. Soms valt zo’n keuze mee, soms tegen – maar dit keer bevalt het me enorm.

Dev Hynes neemt je mee in zijn rouwproces na het verlies van zijn moeder. De melancholie is overal voelbaar, maar tegelijk zit er veel warmte en troost in. Tracks wisselen onverwacht van richting: “Look at You” en “Thinking Clean” schuiven van zachte synths en piano naar iets heel anders, alsof herinneringen zelf van vorm veranderen.

De vele gastbijdragen zijn subtiel, nooit overheersend. Caroline Polachek, Mustafa en Daniel Caesar kleuren de nummers mooi in, en Lorde’s cameo in “Mind Loaded” – waarin ze Elliot Smith citeert – is een van de meest aangrijpende momenten.

Het album voelt als een lappendeken van stijlen: indiepop, funk à la Prince, elektronica en ambient. Maar samen vormt het een hecht en emotioneel geheel, met “The Last of England” als hoogtepunt.

Het is geen makkelijke plaat vol hits, maar eentje die groeit en steeds meer lagen prijsgeeft. Voor mij een prachtige en indrukwekkende keuze als Album van de Week (week 36/2025).

Dit is het beste wat ik in lange tijd gehoord heb. Briljante, perfect samenhangende plaat die tegelijkertijd behaagt en uitdaagt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Blood Orange - Essex Honey - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Blood Orange - Essex Honey
De muziek van Blood Orange was tot dusver wat langs me heen gegaan, maar de Britse muzikant Devonté Hynes heeft met Essex Honey een fascinerend album gemaakt met een bonte mix aan invloeden en geweldige songs

Essex Honey is al het zesde album van de Britse muzikant Devonté Hynes, die ooit deel uitmaakte van de band Test Icicles, maar inmiddels al weer heel wat jaren muziek maakt onder de naam Blood Orange. Het is muziek waar nogal wat en flink uiteenlopende labeltjes op worden geplakt, maar met het in een hokje stoppen van Essex Honey doe je het album flink te kort. Samen met flink wat gastmuzikanten heeft Devonté Hynes een album gemaakt waarop je maar nieuwe dingen blijft horen, maar dat ook vol staat met memorabele songs. Ik moet er nog veel vaker naar luisteren om het album volledig te doorgronden, maar begrijp wel waarom Essex Honey hier en daar een bescheiden meesterwerk wordt genoemd.

De albums van Blood Orange kunnen inmiddels al een kleine vijftien jaar rekenen op zeer positieve recensies. Ik heb zeker niet alle albums van het project van de Britse muzikant Devonté Hynes, geboren als David Joseph Michael Hynes, beluisterd, maar ik heb er zeker een aantal voorbij horen komen sinds het debuutalbum uit 2011.

Veel meer dan vluchtig beluisteren heb ik niet gedaan vrees ik, waarna ik al snel concludeerde dat de muziek van Blood Orange niets voor mij was. Dat gold ook al voor de muziek van Test Icicles, de vorige band van de Britse muzikant en als je een oordeel hebt hou je daar helaas makkelijk aan vast.

Ook het deze week verschenen Essex Honey had ik weer makkelijk opzij gelegd, maar het album bleef op een of andere manier aan me trekken. Dat heeft deels te maken met de wederom zeer positieve recensies, maar ook de gastenlijst trok nadrukkelijk mijn aandacht. Op de gastenlijst van Essex Honey prijken onder andere de namen van Caroline Polachek, Durutti Column, Lorde, Mustafa, Tirzah en Mabe Frati en dat is een lijstje namen dat je niet vaak op ziet duiken op één album.

Essex Honey is al het zesde album van Blood Orange en volgt op een periode van stilte van zeven jaar, waarin Devonté Hynes onder andere de aandacht trok met remixes. Dat doet hij op Essex Honey weer met zijn eigen muziek en nu ik het album meerdere keren heb beluisterd kan ik alleen maar concluderen dat de Britse muzikant dit op zeer indrukwekkende wijze doet.

Op basis van de vluchtige beluistering van de vorige albums had ik Blood Orange ingedeeld in het hokje R&B, maar dat is slechts een van de vele gezichten van het project. Bij beluistering van Essex Honey trekt een bont palet aan stijlen voorbij. Ik hoor inderdaad invloeden uit de R&B, maar het album bevat ook flarden jazz en triphop. Hiernaast doen de beeldende klanken van Blood Orange hier en daar aan filmmuziek of neoklassieke muziek denken, maar Devonté Hynes flirt ook met elektronische popmuziek, indierock en Britse new wave.

Vaak worden al deze invloeden gecombineerd in popsongs die makkelijk verleiden, maar die ook vol bijzondere details zitten. In veel tracks hoor je lome en R&B achtige beats, maar deze worden omgeven door ritmes uit de jazz en de triphop. De soulvolle vocalen duwen Essex Honey wat verder in de richting van de R&B, maar het klinkt geen moment als de meeste andere R&B albums die ik ken. Door elektronica en de bijdragen van onder andere Lorde en Caroline Polachek schuiven de songs van Blood Orange af en toe richting pop, maar de muziek van de Britse muzikant kan ook jazzy en soulvol klinken, met hier en daar een vleugje psychedelica.

Het zal duidelijk zijn dat Essex Honey een album is dat niet is te voorzien van één etiket en dat wordt alleen maar duidelijker wanneer je het album vaker hoort en de verschillende invloeden steeds meer samenvloeien. De enorme talenten van Devonté Hynes worden inmiddels al geruime tijd erkend en ik kan alleen maar toegeven dat ik heb zitten slapen de afgelopen vijftien jaar. Essex Honey is een album dat Prince had kunnen maken wanneer hij nog net wat verder buiten zijn muzikale comfort zone was gekropen en het was zeker niet het minste album van de Amerikaanse muzikant geweest. Het moet genoeg zeggen over de kwaliteit van Essex Honey. Erwin Zijleman

ben benieuwd hoe dit soort muziek het op de lange termijn doet voor mij. Op de korte iig goed

Damn, compleet weggeblazen door dit album. Ik was bij Dijon nog een beetje aan het mijmeren dat ik niet zoveel met R&B had.. Maar dit.. Damn genre overstijgend goed gewoon!

Ik moet mijn enthousiasme toch iets temperen. Ik vind dat het album aan het eind toch iets te lang voortkabbelt. Desalniettemin een erg fijne plaat geworden.

Paar keer beluisterd, de sound en de mix van stijlen bevalt wel, maar ik vind het wat schetsmatig, er blijft nog niet veel hangen
Ik moet het nog wat vaker horen denk ik

Na twee weken op repeat besef ik deze plaat volledig. Gaat ook naar 4.5. Ik weet niet zo goed wat ik moet typen over dit album, het is gewoon heel fijn om te luisteren.

Mooie ode ook aan Paul Westerberg!

Met een bewerking van een Durutti Column nummer? Ik ga luisteren…

Dev Hynes heeft duidelijk zijn muzikale huiswerk gedaan. Zowel in de zorgvuldig uitgedacht en fijngevijlde producties, als in de referenties naar vergeten artiesten van vroeger, zoals The Durutti Column en The Replacements. Tel daarbij op een aantal nummers die als muzikale honing het gehoor in glijden en een contingent aan hippe gastmuzikanten, en ik denk dat het veilig is om te zeggen dat dit album hoge ogen gaat gooien in allerlei jaarlijstjes.

Persoonlijk vind ik het album bij vlagen erg sterk (Somewhere in Between, Vivid Light, Westenberg), maar op andere momenten verslapt de aandacht bij mij toch wel, mede doordat er soms meer aandacht besteed lijkt aan de vorm dan aan de inhoud. Dat weerhoudt mij voorlopig nog van het geven van een hoger cijfer.

davevr zegt:

Voor mij - een achterlijk late kennismaking (:wederom getipt door de Caroline Polacheck-link) met Blood Orange maar - ook een dikke 5-sterren-album-van-het jaar-2025-waardering.

En inderdaad erwinz; categorisering is lastig (en ook geen noodzaak):

Mooi ook het hergebruik van "sing to me" van Durutti Column (ook al zo'n late ontdekking).

Ik moest daarnaast ook nog een beetje denken aan de Blue-notige-Jazz-(Indie-)Pop van Prefab Sprout. Mijn excuses voor zulke lelijke/ontoereikende woorden voor zo'n album vol schoonheid. Het vernuftige en verraderlijke van Essex Honey is dat de plaat reeds bij eerste beluistering aangenaam en zeker niet ontoegankelijk is, maar dat je hier ("plezante muzak") ook in kunt blijven hangen. Echter, pas bij herhaalde beluistering komt de diep doorleefde melancholieke schoonheid echt - aangrijpend - (mede geïnspireerd door het overlijden van zijn moeder) tot je.