Soulfly - Chama (2025)
mijn stem
8 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Nuclear Blast
-
Indigenous Inquisition (2:01)
-
Storm the Gates (2:41)
-
Nihilist (2:46)
met Todd Jones
-
No Pain = No Power (3:57)
met Gabriel Franco, Ben Cook en Dino Cazares
-
Ghenna (1:55)
met Michael Amott
-
Black Hole Scum (4:30)
-
Favela / Dystopia (3:18)
-
Always Was, Always Will Be... (3:27)
-
Soulfly XIII (3:43)
-
Chama (4:09)
0
geplaatst: 24 oktober 2025, 14:27 uur
Iets minder agressief en opgefokt dan de laatste paar albums, maar helaas ook wel iets minder goed. De eerste paar tracks zijn prima, maar vanaf het rommelige en onsamenhangende Black Hole Scum gaat de kwaliteit langzaam achteruit. Een aantal instrumentale niemendalletjes helpen ook niet bepaald mee. Kort en krachtig met nog geen 33 minuten, maar echt indruk maakt het songmateriaal slechts sporadisch.
0
geplaatst: 29 oktober 2025, 11:01 uur
Max Cavalera heb ik altijd wel een sympathieke artiest gevonden. Met zijn ''bloemkolenEngels'' wist hij zich in de jaren 80 met zijn broer een weg omhoog te werken in het thrash metalwereldje.
Destijds nog afgedaan als de Braziliaanse evenknie van Slayer werd dat ten tijde van Arise allengs minder.
Sepultura wist zich op eigen kracht vooruit te werken, om na het vermoeiende trommeltjesgeroffel op Roots met een knal uit elkaar te gaan.
Ergo; Max richte Soulfly op en Igor haalde Green binnen als zanger.
Sepultura ben ik sindsdien uit het oog verloren, de charme was er na het vertrek van Max wel af voor mij.
Niet dat Soulfly mij volledig omver wist te blazen met geweldige albums, maar Max weet altijd wel enkele leuke details toe te voegen.
Dat geldt ook voor deze schijf. Vreemd genoeg hebben de meeste instrumentale titelsongs - in dit geval al nummer 13 - altijd wel indruk op mij te maken.
Het breekt niet alleen het muzikale geweld, de meeste tracks steken gedetailleerd in elkaar en brengen een andere sfeer met zich mee.
Chama steekt iets anders in elkaar in vergelijking met de vorige schijven, de nadruk ligt meer op 'groove' en aangezien Max de nummers kort houdt, smaakt dat gegeven mij wel. Regelmatig doet Chama mij denken aan de eersteling van Soulfly.
Met ruim een half uur op de klok is die lengte net mooi.
Toegegeven, niet elke song is even sterk, tegen het einde van de schijf klinkt het hier en daar nogal chaotisch, wat tegelijk ook wel een blauwdruk vormt van het karakter van de Braziliaanse goedzak.
Verwacht niet veel nieuws onder de zon, maar Chama dringt zich wel op een fijne manier door mijn gehoorbuizen.
Destijds nog afgedaan als de Braziliaanse evenknie van Slayer werd dat ten tijde van Arise allengs minder.
Sepultura wist zich op eigen kracht vooruit te werken, om na het vermoeiende trommeltjesgeroffel op Roots met een knal uit elkaar te gaan.
Ergo; Max richte Soulfly op en Igor haalde Green binnen als zanger.
Sepultura ben ik sindsdien uit het oog verloren, de charme was er na het vertrek van Max wel af voor mij.
Niet dat Soulfly mij volledig omver wist te blazen met geweldige albums, maar Max weet altijd wel enkele leuke details toe te voegen.
Dat geldt ook voor deze schijf. Vreemd genoeg hebben de meeste instrumentale titelsongs - in dit geval al nummer 13 - altijd wel indruk op mij te maken.
Het breekt niet alleen het muzikale geweld, de meeste tracks steken gedetailleerd in elkaar en brengen een andere sfeer met zich mee.
Chama steekt iets anders in elkaar in vergelijking met de vorige schijven, de nadruk ligt meer op 'groove' en aangezien Max de nummers kort houdt, smaakt dat gegeven mij wel. Regelmatig doet Chama mij denken aan de eersteling van Soulfly.
Met ruim een half uur op de klok is die lengte net mooi.
Toegegeven, niet elke song is even sterk, tegen het einde van de schijf klinkt het hier en daar nogal chaotisch, wat tegelijk ook wel een blauwdruk vormt van het karakter van de Braziliaanse goedzak.
Verwacht niet veel nieuws onder de zon, maar Chama dringt zich wel op een fijne manier door mijn gehoorbuizen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.