Steve Morse Band - Triangulation (2025)

De aankondiging van deze nieuwe van de Steve Morse Band.

De videoclip bij openingsnummer Break Through. Gefilmd in een hangar, Morse is bovendien piloot.

Ben benieuwd naar het nieuwe werk van deze kanjer!!

In Deep Purple spelen of speelden enkel en alleen maar kanjers .

In iedere band waarin hij speelde gaf hij zijn meerwaarde af. Uiteraard ook zijn solowerk

Steve Morse verliet Deep Purple om zich te wijden aan zijn vrouw, die ziek was geworden. Ze is inmiddels helaas overleden en het laat zich raden wat deze weduwnaar dan doet: naar zijn gitaar grijpen en nieuwe muziek schrijven. Het resultaat werd Triangulation.

Hij haalde daarvoor de Steve Morse Band van stal, oftewel bassist Dave LaRue en drummer Van Romaine, die ook op diens werk speelden dat niet met 'Band' staat genoteerd. De drie kennen elkaar dus van haver tot gort, met als nadeel dat het resultaat weliswaar knap maar niet verrassend is. Fans van de gitarist zijn desondanks verzekerd van speltechnisch hoogwaardige, instrumentale muziek, waar tussen rock en fusion wordt gelaveerd. LaRue krijgt hier en daar gelegenheid om te laten horen dat ook hij kan soleren, waarbij het de kant van fusion opvalt.

De routiniers zorgen ervoor dat variatie is verzekerd, mede door de gastbijdragen van collega-gitaristen Eric Johnson op TexUS (ja, Morse blijft van de woordspelingen), John Petrucci van Dream Theater op het titellied en bassist Scott Sim op March of the Nomads.
Mijn favorieten zijn The Unexpected door zijn zwevende groove en het ingetogen slotlied; Taken by an Angel werd opgenomen met zoon Kevin en is opgedragen aan hun echtgenote en moeder.

Te vinden op onder meer Bandcamp. Op YouTube vond ik bij Boomerocity een interview met Morse van ruim een half uur. Aanbevolen, de man is open en persoonlijk over hetgeen hem overkwam en hoe hij daarmee omging. Ook praktische zaken als de hoge kosten van touren, concertkaarten en meer komen langs én de gevolgen van artritis, waardoor hij zijn techniek noodgedwongen moet veranderen. Met een boodschap van de interviewer over Triangulation: 'Buy it, don't stream it!'

Een groot deel van mijn muziekcollectie bestaat uit tweedehands vinyl en cd's. Eind jaren '80 kwam ik
Dixie Dregs - Dregs of the Earth (1980) tweedehands tegen. Ik had vlak daarvoor een interview met Fates Warning gelezen waarin Steve Morse werd genoemd als inspiratiebron. Mooie eerste kennismaking.

Begin jaren '90 had ik alle reguliere albums van Dixie Dregs en Steve Morse Band wel verzameld. Dat was ook de periode dat ik niet langer Yngwie Malmsteen, Steve Vai of Joe Satriani noemde als favoriete gitarist. Dat was inmiddels met kop en schouders Steve Morse geworden.

Toen hij in 1996 als nieuwe gitarist speelde op Deep Purple - Purpendicular (1996) hernieuwde dat mijn belangstelling voor mijn oude helden Deep Purple. In zijn eerste jaren daar ging het ook nog niet ten koste van zijn solocarrière. Helaas droogde het op na Steve Morse Band - Out Standing in Their Field (2009).

Toen hij bekend maakte dat hij stopte bij Deep Purple hoopte ik vooral op nieuw solowerk. Het wachten is wat mij betreft beloond. Volgens mij is dit de eerste plaat die ik gelijk op de releasedatum heb gekocht. Gisteren dus. Na twee luisterbeurten waardeer ik het met 4,5*. Favoriete nummers bepaal ik op een later moment.

RonaldjK, bedankt voor deze tip: Ik vond de interviewer zelf trouwens wel erg matig. Gelukkig is Steve Morse een buitengewoon sympathiek persoon en maakt hij het door zijn persoonlijke en open stijl de moeite waard.

Voor de liefhebbers:Interview with Steve Morse / January 2026 - museonmuse.jp

Gewoon weer een sterk album wat we gewend zijn van Steve .