Dit valt niet tegen! Hoewel het niet zo ziedend is als het hierboven aangehaalde Teitanblood, is het wel een waanzinnige draaikolk van duivelse vuiligheid om je in te wentelen. Het geheel wordt aangekleed met Wagneriaanse bombast waardoor er het geheel als een oud Bijbels spektakelstuk uit de jaren 50 en 60 aan de luisteraar wordt opgediend.
Fraai is ook hoe chaos hand in hand lijkt te gaan met structuur en houvast. Op het eerste gehoor lijkt het wat rommelig en ontoegankelijk te zijn, maar gaandeweg merk je hoe gemakkelijk de composities je aan de vlerk meeneemt. Daarnaast biedt het genoeg detail om te blijven boeien. Dit past inderdaad in het rijtje van vooraanstaande black- en death-gifmengers zoals het genoemde Teitanblood, Necros Christos, Wrathprayer en Grave Miasma.
Vooral het waanzinnige
Slithering Serendipity valt op als een sonische illustratie van de diepe val van Lucifer naar de diepste krochten van de nog te ontginnen hellewoestenij. Als een aaneenschakeling van vlammende toneelakten wordt je al tuimelend langs verschillende ritualistische taferelen geleid. Met het zware koper als heraut van de onheilsboodschap dienend. Dat zit echt stevig in elkaar.
Zo wordt het op de valreep van december nog lastig om een degelijke jaarlijst in te leveren. Heb je nog meer tips
Apollo?