Boz Scaggs - Detour (2025)

Slappe cocktailbar muziek, i've heard it 1000 times before.
Wie hier zo'n hoge score voor geeft snap ik echt niet, dat moet wel een familielid van Boz zijn, of een zwaar verstokte fan.

Schommelstoel in de hoek van de kamer, beetje staren in de vlammetjes van de open haard, goed glas cognac erbij en sigaretje of sigaartje onder handbereik.
Zie daar de ideale setting voor het beluisteren van dit album.

Helaas heb ik geen schommelstoel en geen open haard, rook ik al 25 jaar niet meer en verafschuw ik cognac. Maar oké, ook dan blijft dit een schitterende plaat van de 81-jarige Boz.

Allemaal overbekende tracks die door deze “boomer” prachtig worden vertolkt, inclusief een schitterende begeleiding van Seth Asarnow op piano (meer dan schitterend eigenlijk), Hans Trowsea op bas, Jason Lewis op drums, Michael Miller op gitaar, Jeremy Cohen op de viool en Jim Cox op keyboards.

Ben helaas geen familie van deze Boz (was het maar waar) maar wel een groot fan. Ik doe er nog even vier sterren bij!

Nee hoor. Ik vind lang niet alles goed van de man, maar ik geniet erg van zijn album Dig, en zo ook deze Detour. Ja ik heb het al honderd keer eerder gehoord, maar het is goed uitgevoerd en de stem van Scaggs leent zich prima voor het betere croonerwerk. Dit album moet je dan ook luisteren op de late avond met een goed glas rode wijn of een fijne whisky. Het is zeker niet wereldschokkend, maar wat verwacht je dan van een man van 81?
Detour is heerlijk romantisch, schmierend en nostalgisch. Maar dat geeft mij niks, ik geniet er toch zeker van!

Silk degrees is zonder twijfel het meest bekende album van Boz Scaggs.
Volgend jaar 50 jaar oud en ik ben blij dat Scaggs nog steeds (blijkbaar) albums maakt.

Wat je automatisch doet, bij elke artiest, is nagaan of er nog een vlaag is van herkenning als je praat over een (meer dan) vijftigjarige 'relatie' met een artiest. Weet hij of zij nog een beetje te klinken als vijftig jaar terug? De man of vrouw die vijftig jaar geleden mede je muzikale smaak vormde?

In het geval van Scaggs, hij is de man die ooit ook bij Steve Miller speelde, na twee albums weer was vertrokken en bij Silk Degrees bezig was met een opmars in zijn solo-carriere. Hij was de man die leden van de nog niet bestaande band Toto had gerekruteerd, wat resulteerde in een dijk van een album en wat tegelijkertijd heeft geleid tot het startsein voor de oprichting van deze beroemde band.

Hoeveel is er nog van over van de durfal Scaggs, zijn stem en zijn muziek? Want er zijn best nog wel wat voorbeelden van leeftijdsgenoten die er nog aardig tegenaan gaan.

De teleurstelling zit er in dat er niet veel meer valt te herkennen, vanuit Silk Degrees bekeken.
Dat neemt niet weg, dat je een liefhebber kunt zijn van deze muziek.
Maar zelf evolueer ik niet mee met Scaggs. Daarvoor zijn de herinneringen aan Silk Degrees mij te dierbaar.

Album vol standards, maar iedere keer dacht ik bij I’ll be long gone: wie heeft dat dan op de plaat gezet? Ik herkende het nummer wel, maar…….?
Vandaag wist ik het! Boz Scaggs zelf natuurlijk! Tweede track op een album van hem uitgebracht in 1969.
Zoek de verschillen! Ik heb een lichte voorkeur voor de 2025 versie.