Kofi Wilmot - Harlem Nocturne (1990)

Kofi Wilmot..... Wie? Kofi Wilmot!
Nooit van gehoord waarschijnlijk. Ik kan ook niet heel veel over hem vertellen eigenlijk...... Kofi is een geboren Ghanees en zoon van een diplomaat. Hij is opgegroeid in Buffalo USA en...... het is een toetsenist!
Oh ja, en Kofi betekent: jongen geboren op vrijdag. Het is in Ghana een goed gebruik om kinderen de namen van de dag te geven waarop zij zijn geboren.

In de jaren negentig van de vorige eeuw deelde ik een kantoorruimte met de Ghanees Yaw (= jongen geboren op donderdag). Om de dag op een prettige manier door te komen namen we iedere dag een stapeltje cd's mee naar kantoor (streaming bestond nog niet).

En Yaw was het die destijds met Harlem Nocturne aan kwam zetten. Op de een of andere manier werd ik gegrepen door dit album. Niet dat het allemaal heel erg bijzonder is overigens. Smooth Jazz met wat voorzichtige funky invloeden zou ik het willen noemen.

Het meeste is instrumentaal maar op een drietal nummers wordt er uitstekend gezongen door mij onbekende vocalisten. Gerri Morrison op Lady Sits Alone en Givin' My Love To You en Nancy Kelly op So Aglow.

Het is onder andere het spel van saxofonist Chris Vadala dat mij zeer bevalt. Ik kende hem al van de albums van Chuck Mangione en hij tilt e.e.a. naar een hoog niveau. Op synthesizer Jim Beard, een grote naam die gedurende zijn carrière zijn medewerking gaf aan een aantal Jazz grootheden. Tevens was hij een belangrijke pion en min of meer bandleider bij Steely Dan.

De overige bandleden ken ik niet maar voor de volledigheid zal ik ze even noemen: Curtis Kendrick op drums, Leon Gaer op bas (overigens wel een prima bassist!) Randy Bowland op gitaar en Jeff Tyzik op trompet.

Ik ben, jaren na mijn vertrek uit het Amsterdamse kantoor, de CD ergens in een uitverkoop bak tegen gekomen. Draai het plaatje minstens een paar keer per jaar en geniet vooral van het zesde nummer Elmina. De wijze waarop Kofi hier de riedeltjes uit zijn toetsen tovert bevielen mij al bij de eerste keer beluisteren van deze track. Vooral het loopje na 2:25 minuten "pakt" mij.

Tot slot: de laatste track, titelnummer Harlem Nocturne, is een cover van een heel oude Jazz Standard uit 1939. Op Wiki wordt de naam van Kofi zelfs genoemd als degene die in 1990 een succesvolle cover van dit nummer uitbracht.