Soen - Reliance (2026)

Primal zet de toon door van de vorige plaat. En dat belooft voor mij weinig positiefs eigenlijk. Hopelijk hebben ze er nog wat pareltjes tussen staan, maar ik ga er alvast vanuit dat deze ook weer erg rechttoe rechtaan gaat worden.

Wederom is een nieuwe worp van Soen een zeer vermoeiende plaat geworden om uit te zitten. Het sprankelende en frisse karakter van Lotus en voorgangers is op de vorige twee platen tot mijn grote spijt volledig verdwenen. De composities, melodieën, riffs en zanglijnen komen stuk voor stuk erg krampachtig, plichtsmatig en stijfjes op mij over, hetgeen door de productie nog eens extra wordt versterkt.

Wat vervolgens overblijft is een band die voor de makkelijke uitweg lijkt te kiezen en het gros van de plaat op de automatische piloot lijkt te spelen. Vernieuwend is het nergens en het voelt alsof je drie kwartier naar een herhaling van eerder (en beter) uitgevoerde zetten zit te luisteren. En dat is zeer spijtig, want ik denk dat Soen een fijne sound en een meer dan verdienstelijk zanger heeft om meer uit het muzikale vat te halen dan wat er op dit moment uit wordt gehaald.

Ik hoop dat de band zich in de toekomst weet te herpakken en nieuwe wegen in durft te slaan, anders kon dit wel eens één van de laatste albums van de band zijn die ik een oprechte en serieuze kans wil geven.

Zonde wel ja, de keus voor kortere en simpelere nummers speelt ze nu wel parten. Zouden ze nu wel een groter publiek bereiken vraag ik me af. Dat was toch een beetje het doel volgens mij. Wel erg jammer, sommige oude nummers zitten nog goed in mijn hoofd dankzij de sterke zang en fijne sfeervolle muziek. De vorige plaat was al niet heel erg beklijvend, dus de verwachting hier was al laag. Maar als ik het zo lees hoef ik deze niet hoog in mijn playlist op te nemen dus.

Heel herkenbaar.... Ik heb de eerste ronde erop zitten. Het is dat ik weet dat ik het nieuwe album van Soen heb opgelegd, maar dit is wel erg Memorial deel 2. Bij dat album schreef ik al dat de band wel een nieuwe impuls kan gebruiken om de sleur te doorbreken.... Ze hebben het niet gelezen .

Inderdaad gewoon weer een plaat waar Soen doet wat ze al tien jaar doen. Slecht wordt het nergens, en de uitvoering blijft gewoon goed, maar het mag wel weer een keer wat meer verrassen en variëren.

Ach, heerlijk te beluisteren, keihard op de koptelefoon.

Meer van hetzelfde maar toch wel weer erg mooi. De band weet inmiddels heel goed waar de sterke punten liggen en men heeft de formule geperfectioneerd. Soms levert dat een wat ongeïnspireerde herhaling van zetten op, luister maar eens naar het matte Mercenary, maar overwegend is het songmateriaal sterk genoeg om het hele album te blijven boeien. En de zang van Joel Ekelöf blijft prachtig.

Lotus was de laatste Soen waar ik plezier aan beleefde. En dat is alweer een poosje geleden. Ja, het klopt dat zanger Joel Ekelöf mooi kan zingen, maar alleen wanneer hij zijn stem niet forceert, zoals op afsluiter Vellichor. Op sommige andere nummers lijkt het zelfs alsof er een ‘kijk mij eens modern klinken’-effect over zijn stem heen is gedrapeerd, waardoor de zangpartijen erg vermoeiend klinken. Dit laatste kan voor een deel ook aan de composities liggen. Het mooie, speelse contrast tussen de zang en de zware gitaren is nu bijna volledig verdwenen. Hij probeert meer en meer de schreeuwerige 'rockzanger' uit te hangen. Dat was bij voorganger Memorial ook al zo opvallend.

Nou ja, het maakt niet uit wat Joel probeert. Ik vind de zangpartijen - behalve op Vellichor - gewoon (weer) niet fijn om aan te horen. Doe mij dan maar Lykaia. Of Lotus. Wat een verschil.

En niet alleen qua zang…

De spijker op z'n kop wat mij betreft, dit is precies wat ik ook ervaar. Zo jammer, want de man heeft van nature een prachtige en krachtige stem waar productioneel helemaal niks aan hoeft te gebeuren. Prima relaas verder, Alicia!