Sophie Straat - Wie de Fak Is Sophie Straat (2025)

Waar Sophie op haar eerste album het vooral van 'smartlap-achtige' songs moest hebben, klinkt dit album een stuk volwassener. De sterke songs Vlinder, Dansen met de dood, Let me tell you something bout my country en Mannenbaby waren al een tijd te beluisteren. Ook de nieuwe songs bevallen me zeer goed (Vannacht!)
Sophie staat bekend om haar kritische protest-songs. Ook dit album staat er weer bol van: kolonisme, Gaza, dominante mannen, burgerlijkheid, zomaar enkele voorbeelden. Wat dat betreft schreeuwt de huidige, sombere tijdsgeest om dit fraaie album van Sophie.

Voor Smartlap is Niet dood heb ik een enorm zwak en Gebroken Spiegels vind ik geniaal.

En toch zit mevrouw op mijn irritatiegrens: is het de schelle stem? Of toch dat ongelooflijk hysterische 'protestmeisje' dat er net wat te dik bovenop ligt?

Ik weet het niet. De voorganger blijf ik gewoon zo leuk vinden dus ik moest deze ook wel laten passeren, maar nu begin ik haar zang op sommige nummers toch echt vervelend te vinden en de inhoud? Het ligt er wel erg dik bovenop allemaal. Een nummer in het Engels 'om de wereld te laten weten wat er zo fucked up is aan Nederland'. Dan begrijpen meer mensen het. Poeh, poeh, nou, nou. Laat al die andere oh zo geweldige landen op deze wereld dat inderdaad maar weten schat. Wees blij dat je deze dingen mag roepen hier. Alles buiten Nederland zal nu ineens heel geïnteresseerd zijn in Sophie Straat.

Ze bedoelt het allemaal goed, vast, maar ik denk dat ik nu een beetje sjaak afhaak begin te worden. Iets te veel richtingen die ze hier bewandelt. Daar is niks mis mee, maar ik merk dat ik er daardoor niet lekker in kom. Voor mij te vaak 'net niet' ondanks dat het allemaal wat serieuzer overkomt.

Gelukkig toch nog genoeg leuks om het tot een kleine 3,5* te laten komen (en wie weet heeft het wat tijd nodig, want de voorganger had ook wel degelijk wat tijd nodig).

Inderdaad slaat ze hier iets teveel richtingen in.
Ik vond de singles voorafgaand aan dit album ook niet zo sterk, dus ik vreesde het ergste.
Toch is het nog een bovengemiddeld album geworden, met als uitschieters (voorlopig) Vannacht, Trop Pour Toi en het openingsnummer.

Op kunststof radio 1, heb zojuist een interview beluisterd (Frenk van der Linden) met Sophie Straat, prima introductie voor mij, ik mag dit activistisch enigszins dwars mens en haar liedjes wel.

Hoewel ik Sophie Straat een sympathiek mens vind wiens boodschap me meestal aanspreekt, en Gebroken Spiegels érg goed was, vind ik deze plaat flut, en een paar stappen terug. De singles, Liefdesliedjes uitgezonderd, deden al het ergste vrezen. Een paar nummers uitgezonderd is dit toch terug naar de allerknulligste krochten van de jaren 80 (Toontje Lager, Noodweer, dat soort werk). Generieke en weinig bijzondere muziek, bij vlagen tenenkrommende teksten gebracht met schelle maar krachteloze stem. Bijna een masterclass "hoe doe je je eigen boodschap zwaar tekort".

Is alles kommer en kwel? Nee, ik vind het einde van de plaat fraai met Liefdesliedjes (vergeleken bij dit nummer klink de rest van de plaat zo allejezus bráááf, al is dat puur de verdienste van Ploegendienst), Vannacht en De Witte Duif. Daardoor vergeet ik bijna dat het grootste deel dat ervoor kwam toch wel érg ruk was.

Sophie bij Kunststof, afgelopen maandag. Daar ga ik eens even goed voor zitten

Wat de fak doet First Dates hier dan?

Ze zou anders best goed tussen die types passen daar. Fak it.

Oeps, nog eens de juiste link dan.

Lekker albump weer hoor van Straat. Niet helemaal mijn muziek, maar ik blijf terugkomen.