Sophie Straat - Wie de Fak Is Sophie Straat (2025)

Waar Sophie op haar eerste album het vooral van 'smartlap-achtige' songs moest hebben, klinkt dit album een stuk volwassener. De sterke songs Vlinder, Dansen met de dood, Let me tell you something bout my country en Mannenbaby waren al een tijd te beluisteren. Ook de nieuwe songs bevallen me zeer goed (Vannacht!)
Sophie staat bekend om haar kritische protest-songs. Ook dit album staat er weer bol van: kolonisme, Gaza, dominante mannen, burgerlijkheid, zomaar enkele voorbeelden. Wat dat betreft schreeuwt de huidige, sombere tijdsgeest om dit fraaie album van Sophie.

Voor Smartlap is Niet dood heb ik een enorm zwak en Gebroken Spiegels vind ik geniaal.

En toch zit mevrouw op mijn irritatiegrens: is het de schelle stem? Of toch dat ongelooflijk hysterische 'protestmeisje' dat er net wat te dik bovenop ligt?

Ik weet het niet. De voorganger blijf ik gewoon zo leuk vinden dus ik moest deze ook wel laten passeren, maar nu begin ik haar zang op sommige nummers toch echt vervelend te vinden en de inhoud? Het ligt er wel erg dik bovenop allemaal. Een nummer in het Engels 'om de wereld te laten weten wat er zo fucked up is aan Nederland'. Dan begrijpen meer mensen het. Poeh, poeh, nou, nou. Laat al die andere oh zo geweldige landen op deze wereld dat inderdaad maar weten schat. Wees blij dat je deze dingen mag roepen hier. Alles buiten Nederland zal nu ineens heel geïnteresseerd zijn in Sophie Straat.

Ze bedoelt het allemaal goed, vast, maar ik denk dat ik nu een beetje sjaak afhaak begin te worden. Iets te veel richtingen die ze hier bewandelt. Daar is niks mis mee, maar ik merk dat ik er daardoor niet lekker in kom. Voor mij te vaak 'net niet' ondanks dat het allemaal wat serieuzer overkomt.

Gelukkig toch nog genoeg leuks om het tot een kleine 3,5* te laten komen (en wie weet heeft het wat tijd nodig, want de voorganger had ook wel degelijk wat tijd nodig).

Inderdaad slaat ze hier iets teveel richtingen in.
Ik vond de singles voorafgaand aan dit album ook niet zo sterk, dus ik vreesde het ergste.
Toch is het nog een bovengemiddeld album geworden, met als uitschieters (voorlopig) Vannacht, Trop Pour Toi en het openingsnummer.

Op kunststof radio 1, heb zojuist een interview beluisterd (Frenk van der Linden) met Sophie Straat, prima introductie voor mij, ik mag dit activistisch enigszins dwars mens en haar liedjes wel.

Hoewel ik Sophie Straat een sympathiek mens vind wiens boodschap me meestal aanspreekt, en Gebroken Spiegels érg goed was, vind ik deze plaat flut, en een paar stappen terug. De singles, Liefdesliedjes uitgezonderd, deden al het ergste vrezen. Een paar nummers uitgezonderd is dit toch terug naar de allerknulligste krochten van de jaren 80 (Toontje Lager, Noodweer, dat soort werk). Generieke en weinig bijzondere muziek, bij vlagen tenenkrommende teksten gebracht met schelle maar krachteloze stem. Bijna een masterclass "hoe doe je je eigen boodschap zwaar tekort".

Is alles kommer en kwel? Nee, ik vind het einde van de plaat fraai met Liefdesliedjes (vergeleken bij dit nummer klink de rest van de plaat zo allejezus bráááf, al is dat puur de verdienste van Ploegendienst), Vannacht en De Witte Duif. Daardoor vergeet ik bijna dat het grootste deel dat ervoor kwam toch wel érg ruk was.

Sophie bij Kunststof, afgelopen maandag. Daar ga ik eens even goed voor zitten

Oeps, nog eens de juiste link dan.

Lekker albump weer hoor van Straat. Niet helemaal mijn muziek, maar ik blijf terugkomen.

Vanwege die heisa op de Gentse feesten heb ik uit nieuwsgierigheid dit album beluisterd. Wat ik vaststel is dat zij nauwelijks kan zingen - haar stem is dun en krachteloos en daarom probeert zij er maar op los te schreeuwen - en van melodie heeft zij ook weinig kaas gegeten. Wat overblijft: de kritische teksten die bij momenten tenenkrommend zijn (Let Me Tell You Something Bout My Country bv. is een gedrocht en weinig geloofwaardig). Voor mij een (kortstondige) hype die de aandacht wil trekken. Misschien dat zij een boodschap wil brengen maar voor mij is de muziek het allerbelangrijkste.

Sophie Straat presenteert zich als de stem van hen die volgens haar te weinig worden gehoord.
Het grootste probleem daarbij is niet haar activisme, maar de toon. Goede protestmuziek zet aan tot nadenken, stelt ongemakkelijke vragen en laat de luisteraar zelf conclusies trekken. Bij Sophie Straat lijken die conclusies echter vaak al vast te staan. Wie zich niet direct herkent in haar wereldbeeld, voelt zich eerder aangesproken als onderdeel van het probleem, dan uitgenodigd om mee te denken.
Daardoor ontstaat een paradox. Sophie Straat wil mensen bewust maken van ongelijkheid, machtsverhoudingen en sociale uitsluiting. Maar juist door groepen mensen, zoals "de witte man", als symbool van het probleem neer te zetten, bereikt ze vooral degenen die haar toch al gelijk geven. Luisteraars die nog overtuigd moeten worden, haken eerder af dan dat ze zich aangesproken voelen.

Ik hou wel van protestsongs of muziek met een boodschap maar dan moet je tenminste kunnen zingen en degelijke melodieën en teksten schrijven. John Lennon en Frank Zappa konden dat goed (al sloegen ze soms te ver door in hun protest dat ze de song uit het oog verloren), Sophie Straat kan dat niet. Bovendien mis ik enige subtiliteit, haar protesten liggen zo dik bovenop dat ze soms ongeloofwaardig overkomen. Een song in steenkolen Engels over wat er mis is in Nederland, dit is gewoon belachelijk temeer omdat de zang zo slecht is.

Oneens. Er is juist een hoop protestmuziek die juist mensen confronteert met een bepaalde conclusie ("politie is slecht", "oorlog is slecht", om het even redelijk plat te slaan). Ik zou zelfs zeggen dat bij de meeste mij bekende protestsongs al een vaststaande conclusie hebben. Sophie confronteert haar publiek op een speelse manier ('witte mannen naar achteren tijdens de moshpit') met een voor velen pijnlijke realiteit binnen onze maatschappij, namelijk dat witte heteromannen daarin eigenlijk in alles vooraan staan (niet per se doelbewust) en dat vrouwen, gekleurde mensen, homo's etc eigenlijk altijd, elke dag weer, een stapje naar achteren doen. Dit is een ongemakkelijke waarheid, en het grappige is dat alle witte mannen nu 'discriminatie!' roepen zonder te beseffen wat Sophie hier eigenlijk laat zien.

Ik vind dat ze in die zin ook heel goed ongemakkelijke vragen stelt, maar wel impliciet. Maar het is wel een 'tough crowd' om op wat voor manier dan ook te laten zien wat de daadwerkelijke machtsverhoudingen in de maatschappij zijn. Een goed protest provoceert dan een beetje, want zie wat het allemaal teweeg brengt... zeer effectief lijkt me.

Verder vind ik het muzikaal helaas ook allemaal niks overigens. Helaas.

Ik verlaag naar 1*, die zang is te erg voor woorden. Als zij oproept dat witte mannen naar achteren moeten zou ik het onmiddellijk doen vanwege haar zang.

Sophies stem op haar debuut-EP, waar 6 smartlappen en een Hazes' cover op staan, zal je waarschijnlijk beter bevallen dan op dit album. In het begin van haar carrière zong ze met minder kracht en had ze nog een sentimentele snik. Aanrader! Nog altijd vind ik het debuut haar beste werk, nietwaar johan de witt en luigifort?

Het is dat gedram over witte mannen dat mijn aandacht trok (voordien heb ik nooit van haar gehoord) en als muzieknieuwsgierige heb ik een album van haar beluisterd. Het viel erg tegen, helaas.

Sex Pistols, destijds moest ik er niets van hebben en Johnny Rotten is ook niet bepaald een begenadigde zanger maar nu klinkt het vermakelijk met veel energie en sterke riffs.

Smartlap is niet Dood vind ik eigenlijk even goed als de debuut-EP.
Misschien (ik denk het wel) dat LucM dat album beter kan smaken.
Deze is inderdaad wel een stukje minder, helaas.

Juist door alle heisa heb ik Wie de Fak Is Sophie Straat eigenlijk totaal links laten liggen. Ik heb uiteindelijk twee videoclips voor ongeveer de helft bekeken en kwam al snel tot de conclusie dat dit totaal niet (meer?) mijn ding is. Dat “meer” zet ik bewust tussen haakjes, want vroeger heb ik, mede dankzij 2 Many DJ’s, nog een tijdje naar Peaches geluisterd en haar gevolgd. Sophie Straat doet me qua muziek soms wel aan haar denken.

Qua muziek, welteverstaan. Bij Peaches gingen de teksten over radicale seksuele vrijheid, feminisme en het uitdagen van traditionele genderrollen, verpakt in expliciete, taboedoorbrekende en vaak humoristische muziek. Bij Sophie Straat heb ik eerder het gevoel dat ze zichzelf nogal overschreeuwt. Hoewel ik me inhoudelijk bij een groot deel van haar teksten kan vinden, vind ik de uitwerking nogal simplistisch, soms bijna kinderlijk, en muzikaal en tekstueel niet bijzonder creatief.

Dus ik ga geen stem uitbrengen. Het lijkt me zonde van mijn tijd om een heel album te luisteren terwijl ik na twee halve videoclips eigenlijk al weet dat het niet aan mij besteed is.

Ik volg noodgedwongen via sociale media al die ophef rond Sophie Straat — echt, nog steeds! Hoe is het in vredesnaam mogelijk? Vroeger was een incident als “witte mannen naar achteren” volgens mij iets wat je voor kennisgeving aannam. Je vond er wat van, riep een keer “foei” of “goed zo” en ging vervolgens gewoon weer verder met je leven. Vroeger moest je nog de kop van een vleermuis op het podium afbijten om een beetje in de media te komen.

Zelf zou ik, op basis van wat ik tot nu toe heb gehoord, waarschijnlijk ergens rond de 2 sterren uitkomen. Maar ik heb het album niet volledig geluisterd, dus vind ik het onzinnig om er een cijfer aan te hangen. Een halve ster zou ik al helemaal niet geven. Daarvoor moet je volgens mij toch eerst de moeite nemen om het album te luisteren — en vervolgens constateren dat het werkelijk héél erg slecht is.slecht is.

[quote=8280311

Ik volg noodgedwongen via sociale media al die ophef rond Sophie Straat — echt, nog steeds! Hoe is het in vredesnaam mogelijk? Vroeger was een incident als “witte mannen naar achteren” volgens mij iets wat je voor kennisgeving aannam. Je vond er wat van, riep een keer “foei” of “goed zo” en ging vervolgens gewoon weer verder met je leven. Vroeger moest je nog de kop van een vleermuis op het podium afbijten om een beetje in de media . [/quote]

Onbegrijpelijk dat mensen daar mee bezig blijven, ondanks alle dreiging van oorlog maakt de gemiddelde Nederlander en Belg zich drukker over een artiest die iets roept tijdens een optreden. En inderdaad, vroeger zou niemand er aandacht aan hebben besteed, tegenwoordig veert iedereen, van links tot rechts, direct op als ze iets horen waardoor ze volgens hen gekwetst zijn. Wat je ook van haar vindt, ze heeft in ieder geval karakter en gaat er gewoon mee door:)

Onbegrijpelijk dat mensen daar mee bezig blijven, ondanks alle dreiging van oorlog maakt de gemiddelde Nederlander en Belg zich drukker over een artiest die iets roept tijdens een optreden. En inderdaad, vroeger zou niemand er aandacht aan hebben besteed, tegenwoordig veert iedereen, van links tot rechts, direct op als ze iets horen waardoor ze volgens hen gekwetst zijn. Wat je ook van haar vindt, ze heeft in ieder geval karakter en gaat er gewoon mee door:) [/quote]

Ik weet niet of ze karakter heeft, ik ken haar niet.