Tame Impala - Deadbeat (2025)

Met de overgang van heerlijke, gedateerde psychedelische rock naar een meer dansbare sound, raakte ik Tame Impala vanaf Currents al een beetje kwijt. Nog steeds dromerig, maar stukken afstandelijker en introverter. Dan verwacht je dat na The Slow Rush die druggy helium capsule uit elkaar barst. Het tegendeel is waar. De Deadbeat bubbel is het huidige leefklimaat van de kameleon Kevin Parker, die zich inderdaad wel heel gemakkelijk aan zijn omgeving aanpast.

Voelt Deadbeat gewoon minder geïnspireerd aan, of staat Deadbeat voor de afstompende leegte van een afstervende hartslag? Het jazzy My Old Ways houdt die circulerende bloedsomloop nog draaiende en pompt genoeg energie rond. My Old Ways is de angst om in oude gewoontes terug te vallen, al zorgen de repeterende beats juist wel degelijk voor dit resultaat; we krijgen het idee rondjes te draaien zonder vooruitgang te boeken. Het besef dat de Tame Impala magie is uitgewerkt en dat er slechts een illusie overblijft. Een pijnlijke constatering, die Deadbeat perfect weergeeft.

Het amateuristische No Reply ademt in alles het vooruitstrevende van jaren negentig dance uit, maar door de monotone behandeling elimineert Tame Impala de spanningen, die dat decennium juist zo leuk maakten. No Reply beschrijft het ongemakkelijke gevoel van innerlijke onrust, dat geen weg naar buiten vindt. Een writer’s block, terwijl de trigger points overbelast zijn.

De huiveringwekkende Dracula club house schets het horror scenario van slapeloze nachten. Stress en het verdovende insomnia-effect waar de zonsopkomst abrupt een einde aan maakt. Kevin Parker krijgt het niet voor elkaar om hier een emotionele diepgang in te leggen, het is te vlak, te zwak en te afzijdig. Het P-funkende Loser trapt hoopvol af. Muzikaal dik in orde, alleen haalt Kevin Parker zichzelf met zijn eenzijdige engelenzang zang flink onderuit.

Reggaeton-beats camoufleren de saaiheid van Oblivion, waar de zanger vocaal in een zee van galm kopje onder gaat. Not My World heeft een hoopvol begin met een stoer verbaal rockgeluid. Het ritmische klankenpalet geeft er een mellow trippende switch aan, om vervolgens onzichtbaar te eindigen. Als Piece of Heaven het hiernamaals voorstelt, dan huiver ik bij die gedachte. Daar kom je tot de pijnlijke conclusie dat het leven na de dood ophoudt.

Door gebrek aan goede ideeën leent Kevin Parker voor het goedkoop uitgewerkte See You on Monday (You’re Lost) schaamteloos de melodie van Tainted Love van Soft Cell. Zo stoeit Afterthought overduidelijk met Thriller van Michael Jackson. Het principe beter goed gejat dan slecht verzonnen gaat ook hier niet op. Het zwoele Obsolete is geen seksueel hoogtepunt, slechts een verlangende smeekbede naar de warmte van onbeantwoorde liefde, verpakt in kille elektronica.

Eindelijk gooit Tame Impala het tempo in de hypnotiserende trance van Ethereal Connection flink omhoog. Een ware dansvloerklassieker in wording. Ook het lange koortsige End of Summer eindspektakel dreunt heerlijk door. Het kan dus wel, maar hier red je niet een hele plaat mee. Als vijf jaar aan voorstudie Deadbeat oplevert, dan ben je niet echt relevant. Deadbeat is het zichtbare bewijs dat je geen artificiële intelligentie nodig hebt om een zielloze plaat te maken.

Tame Impala - Deadbeat | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Na drie weken met dit album te hebben geleefd, durf ik het eindelijk aan er een mening over te vormen. Nou ja, in die drie weken heb ik heus wel wat meningen gevormd, maar het is lang geleden dat ik zo sterk bij een album merkte hoe zo'n mening constant aan verandering onderhevig kan zijn. Een spannend proces vind ik dat wel. Aanvankelijk vond ik het een nogal platte en stuurloze plaat, die in de verste verte niet in de schaduw zou kunnen staan van de eerste drie Tame-albums en misschien ook niet van The Slow Rush. Maar het blijkt - om dat smerige woord maar weer eens van stal te halen - een enorme Groeierd te zijn.

Voor het eerst maak ik zo'n groeiproces niet alleen mee, maar met een kritische mede-luisteraar: mijn veertienjarige dochter. Deze zomer op vakantie luisterden we samen naar End Of Summer en waren daar wildenthousiast over. Over de twee singles die volgden was zij aanzienlijk positiever dan ik (al hielp het vast ook dat haar idool Djo in een van de clips meespeelt). Ik vond het maar slappe liedjes, maar inmiddels hebben ze zich ook wel in mijn hoofd genesteld op een prettige manier. Over het album als geheel was zij aanvankelijk dan weer een stuk vernietigender dan ik, een nummer als Oblivion vond ze maar verschrikkelijk klinken. En zo bleven we toch maar steeds over deze muziek in gesprek.

We zetten de plaat vaak op bij het ontbijt, het is fijne muziek om mee wakker te worden (als we de tijd hebben om wakker te worden, niet als we vroeg op school of werk moeten zijn). Steeds vaker hoor ik haar melodieën ervan neuriën, vanmorgen nog Oblivion. De conclusie die we inmiddels delen is dat dit vooral heel erg een opzichzelfstaande plaat is. Alleen daarom al is het veel meer een waardige toevoeging aan het Tame-oeuvre dan The Slow Rush dat was. In de loop der jaren ben ik die plaat steeds meer gaan waarderen, maar toch blijft het grotendeels een wat makkelijk aftreksel van het magistrale Currents. En Deadbeat is echt weer een nieuwe stap.

Het 'stuurloze' waar ik me eerst aan ergerde, vind ik inmiddels juist het sterke element van Deadbeat. Sommige nummers lijken niet echt een bepaalde kant op te gaan, maar krijgen daardoor iets ongrijpbaars en hypnotiserends. Ik merk dat ik daarom ook lichtelijk de voorkeur blijf geven aan de meer techno-geïnspireerde tracks dan aan de poppy liedjes op deze plaat, al smaakt inmiddels elke track mij wel en vind ik vooral het geheel uitstekend werken. Het is een echte luistertrip, veelzijdig maar coherent.

Het intrigerende van Tame Impala was altijd dat het een eenmansproject was dat klonk als een band. Natuurlijk werden de platen steeds elektronischer en minder gitaargedreven, maar voor het eerst durft Kevin hier onbeschaamd te klinken als de studio-eenling die hij altijd al was. Het psychedelische randje is er helemaal vanaf, het schijnbare mysterie ook, en dat geeft deze plaat ergens iets behoorlijk radicaals. Zijn teksten lijken ook veel nadrukkelijker op de voorgrond te staan dan voorheen, ook daaraan moest ik best wennen (Kevin is geen groot poëet, maar wil wel duidelijk dingen kwijt). Door de herkenbaarheid van zijn stem (vaak zo'n prachtig weemoedig contrast met de opzwepende klanken) en de kracht van zijn melodieën, wordt het ieder geval nooit inwisselbaar. Dit is daarmee niet zomaar wat nieuwe muziek waar hij aan heeft zitten fröbelen, het is een daadwerkelijke en verrijkende toevoeging aan het Tame Impala-universum.

Volgend jaar gaan m'n dochter en ik het live meemaken - we visten net naast het Ziggo-net, dus we wijken uit naar Antwerpen - en zien inmiddels net zozeer uit naar alles van dit album als naar de vele (semi-)klassiekers die Kevin al op zijn naam heeft staan. Tot die tijd blijft Deadbeat binnen het Tame Impala-universum een sterrenstelsel om vele ochtenden lang nieuwe flonkerdingen in te blijven ontdekken.