Ásgeir - Julia (2026)

Altijd leuk, een nieuwe Asgeir.

Een nieuwe Ásgeir sla ik nooit over, maar ik loop er ook niet meer zo warm voor als in het begin.

Julia is wat ik vooraf verwachtte: prima nummers, maar niet erg memorabel en het raakt me allemaal wat minder dan voorheen. Maar die trend ging al in met de voorgaande albums, dus prima zo.

De songs zijn vrij conventioneel van opzet, alles voor de song, melodie en zang. Het gaat mij vooral om het gevoel en de finesse wat hij erin legt en dat doet hij hier erg goed, zonder nog op de tekst te letten, …voor het eerst zelf geschreven. Julia en Sugar Clouds blinken alvast uit (na eerste beluistering.)

Recensie | Asgeir - Julia | Nieuweplaat.nl

Bluesgitarist B.B. King noemde zijn gitaar Lucille. Formule 1-coureur Sebastian Vettel gaf zijn raceauto elk seizoen een nieuwe naam. Onder anderen Julie, Abbey en Suzie passeerden de revue. De IJslandse muzikant/singer-songwriter Ásgeir doet iets soortgelijks en gebruikt daarvoor de naam Julia. Julia is de personificatie van zijn ‘zijn’, het stemmetje dat alles belichaamt: twijfel, verlangen, herinnering, richting, zachtheid. Zonder al te diep in te gaan op het psychologische principe dat hierachter schuilgaat, zou je kunnen zeggen dat Ásgeir op deze manier onderzoekt hoe hij zich verhoudt tot zijn innerlijk kompas.

Dat kompas, in de vorm van openingstrack Quiet Life, klinkt als volgt: ‘I don’t know if I can give you all that you need/I’ll roll the dice, put it all on the line for you.’ De innerlijke spanning is herkenbaar en menselijk, maar wordt nergens ongemakkelijk. Daarvoor is het timbre van Ásgeir te mild en verzoenend. Ontwapenend bijna. Het lied Against The Current gaat over verandering en vervorming van identiteit. Julia is hier de spiegel die zorgt voor zelfconfrontatie via reflectie. ‘Stare into the water/See myself swimming in the sky’ is de schitterend paradoxale openingszin van dit lied. Tekstueel voel je aan je water aan dat het toewerkt naar een kruispunt. Niet als bestemming of oplossing, maar als markeerpunt van onomkeerbare keuzes.

Gaat het lied Smoke nog over de fase waarin keuzes voor hem werden gemaakt (‘She used to tell me which way to go If i was standing on a dividing road’), gaat titelstuk Julia in de vorm van een IJslandse folkmythe veel meer over het omarmen van de eigen intuïtie. Een kruispunt suggereert vaak iets achterlaten, maar in het lied Stranger blijkt dat het kruispunt ook iets heeft teruggegeven aan de protagonist: ‘But the river hasn’t changed, it’s still running through my veins/As it did when I was young, and I know it will keep on flowing.’ Met andere woorden: een herboren besef van wat altijd al door hem heen stroomde.

Into The Sun, het slotlied, gaat aan de oppervlakte over opstijgen en loskomen. Toch zal menig luisteraar de sfeer van lichte onrust niet ontgaan. Dit komt vooral doordat dit lied tekstueel doet denken aan het verhaal van Icarus. In de mythe van Icarus is de val niet alleen straf voor hoogmoed. Het staat ook symbool voor de tragiek van verlangen.

Met de acht tracks die een brug vormen tussen openings- en slottrack, ontstaat het overstijgende beeld dat de zoektocht naar richting even gevaarlijk kan zijn als het ontbreken ervan. Julia is in dat opzicht een album dat weliswaar vertrouwd, maar niet veilig voelt. En dat is maar goed ook, want kunst die veilig voelt blijft zelden hangen.

Toegegeven, deze recensie duikt meer dan gebruikelijk de diepte in. Het is een poging om duidelijk te maken dat Ásgeir niet over één nacht ijs is gegaan bij het schrijven (voor het eerst geheel alleen) en produceren van Julia. Er is op verschillende niveaus veel te ontdekken. Voor de sfeerluisteraar is de plaat rijk aan mooie, verstilde, introspectieve folkpopsongs. De identiteitszoeker hoort een album over zelfbeeld, projectie en autonomie. En voorbij de psychologie wachten er voor de archetypische luisteraar symbolische en mythische lagen die neigen naar een initiatierite. En dat alles vervat in één naam: Julia.

Erg fijne plaat geworden. De eerste echte singer songwriter plaat van de IJslander. Onderschrijf bovenstaande reacties. Veel draait om het neerzetten van een gevoel en sfeer. Verwacht geen grote uitspattingen, alles draait om de finesse en kleine details. In deze tijd van het grote schreeuwen een heerlijke tegenhanger.

Ik vind het wel jammer dat hij niet meer in het Ijslands zingt, die platen waren altijd stukje beter dan zijn Engelse. Nu lijkt hij helemaal op het Engels overgegaan...

Eens. Zijn Engels is een stuk verbeterd, en zijn blik lijkt ook meer naar buiten gekeerd. En daarmee klinkt de muziek wat gewoner, het mystieke van de eerste paar albums is er af.
Asgeir maakt nu aangenaam kabbelende singer songwriter muziek. Maar het klinkt me allemaal wel erg generiek. Dit is zo vaak al beter gedaan, het voegt weinig nieuws toe aan het genre. Begrijp me niet verkeerd, het is geen slecht album maar wel erg gewoontjes allemaal.

Prachtig album. Alleen jammer van de laatste 3 nummers, die vind ik wat saai.