Tyler Ballgame - For the First Time, Again (2026)

Deze week bij Jools Holland:

Got a New Car

Deze kan wel eens leuk worden,paar leuke singles uitgebracht

De referenties vliegen je al vanaf het eerste nummer om de oren: Hunky Dory, Father John Misty, Little Feat (Tyler lijkt uiterlijk ook wel wat op Lowell George), Beck, Orbison...

Benieuwd hoe deze gaat rijpen. Plaat vd Maand alvast wel op de valreep.

Leuke plaat!

Mooie arrangementen; prachtige, warme jaren'70 opname-technieken. En een stem die doet denk aan o.a. Big O. En laat in nou net niet erg veel van die stem van Roy Orbison houden!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Tyler Ballgame - For The First Time, Again - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Tyler Ballgame - For The First Time, Again
Tyler Ballgame laat op zijn debuutalbum For The First Time, Again horen dat hij een groot zanger is, maar ook de songs en de muziek zijn op het album dat is gevuld met tal van echo’s uit de jaren 70 echt dik in orde

De Amerikaanse muzikant Tyler Ballgame kreeg het niet voor niets, maar na een aantal hele zware jaren krijgt hij toch nog de erkenning die hij al langer verdient. Die erkenning verdient hij als zanger, want een muzikant die met zijn stem herinnert aan minstens een handvol grootheden uit de jaren 70 is ook zelf een hele grote. Het is de stem van Tyler Ballgame die zijn debuutalbum mijlenver optilt, maar For The First Time, Again is ook in alle andere opzichten een uitstekend album. Het is een album dat momenteel overladen wordt met positieve recensies en daar valt echt niets op af te dingen. Het is momenteel druk in het singer-songwriter genre, maar dit album zou ik echt niet laten liggen.

We hebben momenteel absoluut geen gebrek aan interessante singer-songwriter albums, want er verschenen de afgelopen weken nogal wat interessante albums in het genre. De albums van vrouwelijke singer-songwriters heb ik er natuurlijk als eerste uit gepikt, maar ook hun mannelijke collega’s laten nadrukkelijk van zich horen de laatste weken.

Het gaat in veel gevallen om albums met een duidelijke hang naar het verleden en die hang naar het verleden is ook te horen op For The First Time, Again van Tyler Ballgame. De Amerikaanse muzikant, echte naam Tyler D. Perry, opereert volgens zijn bandcamp pagina vanuit de kleinste staat van de Verenigde Staten (Rhode Island), maar laat op zijn debuutalbum horen dat hij in staat is tot grootse daden.

Net als een aantal andere singer-songwriter albums van het moment is het album van Tyler Ballgame een album dat zich vooral heeft laten inspireren door de muziek die in de jaren 70 in het genre werd gemaakt. For The First Time, Again laat zich beluisteren als een typisch jaren 70 singer-songwriter album en het is er een die uitnodigt tot associëren met de grote singer-songwriter albums uit dit decennium.

Raakvlakken met roemruchte albums uit de jaren 70 zijn te horen in de sfeervolle maar ook tijdloze klanken op For The First Time, Again, maar bij eerste beluistering van het album valt de stem van Tyler Ballgame het meest op. De Amerikaanse muzikant herinnert in de openingstrack in eerste instantie aan Roy Orbison, maar klinkt niet veel later precies als John Lennon of is het toch meer Paul McCartney.

In de tracks die volgen keren ze alle drie terug, maar gooit Tyler Ballgame er ook nog Elvis Presley en Harry Nilsson tegenaan. Ik kan nog veel namen noemen, naast David Bowie die ik echt nog moet noemen, want Tyler Ballgame is een fascinerende zanger, die in elke song weer net wat anders klinkt.

Dat de Amerikaanse muzikant een bijzondere zanger is liet hij al horen tijdens zijn studie aan het prestigieuze Berklee College Of Music, maar zijn carrière in de muziek kwam in eerste instantie zeer moeizaam van de grond. Gelukkig wordt zijn muziek nu alsnog op de juiste waarde geschat, want For The First Time, Again is een album dat veel te goed is om tussen wal en schip te vallen.

Het is de fascinerende stem van Tyler Ballgame die zijn debuutalbum enorm ver optilt, maar het album heeft meer te bieden. Zo is er het zeer smaakvolle en trefzekere jaren 70 geluid, dat prachtig is vastgelegd door producers Jonathan Rado (Foxygen, Miley Cyrus, Father John Misty) en Ryan Pollie (Los Angeles Police Department) en dat naar verluidt met vintage apparatuur uit de jaren 70 is gemaakt.

Het is genoeg om van For The First Time, Again een interessant album te maken, maar Tyler Ballgame schrijft ook uitstekende songs, die aan de ene kant herinneren aan de hoogtijdagen van singer-songwriters uit de jaren 70, maar die ook interessant genoeg zijn om vele decennia later de fantasie te prikkelen.

Wat het debuutalbum van Tyler Ballgame nog wat knapper maakt is dat alle songs op het album binnen een maand werden geschreven en naar verluidt in een vloek en een zucht op de band stonden. En het zijn ook nog eens songs die de variatie zoeken en vinden. Ik had het album in eerste instantie laten liggen, maar dat was echt volkomen onterecht. Erwin Zijleman