Danny Brown - Stardust (2025)

Oef, Copycats gaat wel héél hard.

Hier kijk ik naar uit! Ik zie dat Geoff Swan erbij betrokken is en ook underscores en Jane Remover als gastartiesten is goed nieuws.

Nou, he back hoor. De gekte is weer helemaal terug op het titelnummer Hyped voor de release vrijdag!
Wat jij, ArthurDZ?

Quaranta heeft me helaas nooit zo gegrepen, dus ik hoop op een return to form!

Titeltrack is gaande hoor

Ik word helemaal warm van binnen bij het luisteren van dit album. Super vet dat Danny samenwerkt met artiesten uit de gekke hoeken van de muziekwereld. Danny wordt toch wel gezien als de koning van de OUTCASTS en je voelt online en op deze plaat de wederzijdse respect. Super tof!

Muzikaal vind ik het wel aardig en er is zeker groeipotentie, maar niet dat ik denk dat het het vetst is wat ik ooit heb gehoord. Danny heeft nu al een paar albums zijn "gestoorde" nasale delivery verloren. Dus, ik heb het gevoel dat ie voor mij nooit meer een 4,5* gaat halen.

Dit doet geen afbreuk op z'n legacy though..

Danny is altijd hit + miss geweest voor mij, voornamelijk qua stemgeluid.
Maar voor deze ga ik wel weer even zitten. Vooral die features zijn heel interessant: underscores, Jane Remover, 8485, Zheani, Frost Children en femtanyl hoor ik toch al graag, dus ik ben erg benieuwd hoe die hier integreren.

Wat een laag gemiddelde zeg tot nu toe, vreemd. Ik vind dit alvast heel, heel vet, Danny's stem past echt fantastisch bij dit soort opgefokte hyperpop. Heerlijke energiebom en weer een kandidaat voor mijn top 10 van het jaar erbij. Zeer fijn muziekjaar dit!

Hater die incheckt hier: ik was blij met de aankondiging dat Danny de hyperpopkant opging, maar Starburst heeft me alsnog redelijk teleurgesteld. Het album heeft weinig eigen geluid: Danny lijkt meestal eerder een gastartiest op de tracks van de artiesten die hij meebrengt. Het werkt niet mee dat de gastartiesten vrij hit and miss zijn: van underscores en femtanyl ben ik groot fan, maar Jane Remover en Quadeca vind ik dan weer vrij verschrikkelijk. Dat maakt het album dus nogal wisselvallig, en het feit dat Danny zijn verhaal over zijn herstel nogal corny brengt helpt niet mee. Blij dat hij van zijn verslaving af is, maar zijn observaties erover hebben de delivery en dubbelzinnigheid van de gemiddelde Drag Race-verse.

Starburst, Copycats, Baby en The End zal ik vaker blijven opzetten (min de laatste twee minuten van laatstgenoemde want mijn god, wat wordt die gen-Z slam poetry irritant naarmate het album vordert); voor de rest ga ik deze release helaas proberen te vergeten.

Al kom ik denk ik uiteindelijk wel wat hoger uit met mijn beoordeling kan ik me wel vinden in je kritiekpunten. Ik gun het Danny van harte dat hij beter in zijn vel zit, maar de verses die hierover gaan zitten wel vol platitudes en blinken niet uit qua creativiteit. Het openingsnummer is hier een duidelijk voorbeeld van.

Het geflirt met hyperpop en elektronische muziek is redelijk interessant, maar het voelt voor mij niet echt als een geheel. Toch hoor ik ook zeker interessante dingen, dus ga het nog wat vaker luisteren voor ik met een stem kom.