IST IST - DAGGER (2026)

Het 5de album van IST IST zou een herhalingsoefening kunnen zijn in het postpunk genre, maar de mannen uit Manchester zijn niet in die valkuil gestapt. De dreunende riffs en stuwende synthesizers zijn eerder venijnig aangescherpt met meer melodielijnen en een geslaagde poging om niet in elke song als Ian Curtis te klinken. “Warning Signs” is het beste voorbeeld waar het industriële geluid verrassend gecombineerd is met verfijnde lichtheid tot zelfs een springerig ritme dat zonnestralen toelaat.
Er is ook een rustmoment te vinden in de vorm van ‘’Song for Someone’’ waar de zware klappen vertraagd worden en vervangen door belletjes.
Fijn album want daarnaast word er ook groots uitgepakt met breed en zwaar aangezette nummers zoals I Am the Fear en Encouragement, waar hele stadions in vuur en vlam mee gezet kunnen gaan worden.

Mij bevalt deze ook wel. Ik vreesde een beetje voor verzadiging, maar dat blijkt niet het geval.

Lekker puntige nummers met een ietwat andere toonzetting naast een volvette sound, anders dan op de voorgangers en toch erg herkenbaar allemaal.

De zang van Adam Houghton gaat mij juist steeds meer tegenstaan. Het haalt het tempo en het niveau van de nummers flink omlaag....

IST IST had nooit de meest originele sound, maar kon wel sterke nummers schrijven. Dat kan ik niet van de nieuwe singles zeggen helaas, wat een armetierige troep zeg.

Ist Ist verrast niet, maar levert een prima plaat af. De stem van Adam is nog steeds hun sterkste wapen. Wetende dat de nummers live altijd beter uit de verf komen, geef ik deze een voorzichtige 4*

Staat nu op (Bandcamp), ik vind deze op het eerste gehoor beter dan de voorganger.

DAGGER | IST IST - ististmusic.bandcamp.com

Donker, koud en zwart‑wit. Behalve dat ene achterlicht dat fel rood knippert. Een stem – zwaar en vlak – stijgt op uit de voegen van de bevroren straattegels. Maar de beste man zingt niets dat je niet goed zou kunnen volgen. De camera zoomt langzaam uit. Een soundtrack dient zich aan. Je herkent het onmiddellijk. Het is de nieuwe IST IST die door de huiskamer snijdt. Wat gaat het worden? Loopt de relatie stuk of blijven we vrienden? Ik hou de adem in.

Jawel! Dit is DAGGER! IST IST op z’n scherpst: duister en recht voor z’n raap. De band houdt vast aan de koele baritonstem en het typische basgeluid en gooit er nog wat meer sfeer tegenaan. De nummers lijken dit keer te zijn ontworpen om elkaar snel op te volgen. Alsof je door de kamers van hetzelfde gebouw rent: elk nummer heeft een andere temperatuur, maar het is nog steeds dezelfde architectuur. De liedjes lijken daardoor op korte, felle flitsen in een film zonder overbodige scènes. Daarbij blijven de heren hun postpunk‑wortels trouw – vind ik fijn – maar ze durven ook meer emotionele helderheid te tonen. Alsof ze hun eigen muren verder willen openbreken.

Of ik de liedjes op DAGGER beter vind dan het vorige werk? Dat valt nog wel te bezien. Het album is immers net verschenen. Maar onder hun ogenschijnlijk ‘simpele’ post‑post‑postpunk‑aanpak gaan vaak de leukste melodietjes schuil.

Het duurt alleen even voordat ze ontdooien.

Dat denk ik wel, kwestie van tijd. Dit album is een toppertje, in Engeland staat ie al hoog in de independent charts. En bij mij gaat ie op de wenslijst.

Ze zijn ontdooid! DAGGER dingt weer mee naar de jaarlijkse !

Deze band net ontdekt en zang doet me een beetje denken aan de poolse band met de naam "Skuund" net niet vals terwijl dat toch wel wat heeft en dan met een steviger ritme. Ik vind dit album wel lekker klinken.
Ga het oudere werk ook even beluisteren.

Ondanks dat de podiumpresentatie van IST IST veel te wensen overlaat, lukt het dit gezelschap uit Manchester weldegelijk elk concert om zielsverwanten te winnen.

Het toegankelijke Light a Bigger Fire liet al meer kleur toe. Adam Houghton klonk nog steeds als een gekwelde pessimist maar er zat kleine een positieve kentering in zijn voordracht. Niet alle dagen zijn grijs of zwart-wit. Nu de postpunkgolf wat wegebt, doet IST IST zijn best om te laten horen dat ze nog steeds relevant zijn. Komt Dagger dan op het juiste moment uit?

De eerste beelden van de I Am the Fear video laten een beweeglijke Adam Houghton zien, die met wijd gespreide armen op de bühne heen en weer loopt. Een podiumdier zal hij nooit worden, de clip wekt de indruk dat de band hem een flinke trap onder zijn kont geeft. De zanger heeft aan zijn podiumpresentatie gewerkt, en dit werpt zijn vruchten af. Het is zijn innerlijke angst die de vocalist moet overwinnen. Elk optreden begint met een stukje doodgaan, de plankenkoorts die je telkens weer met je zwakte confronteert.

Het is september verschenen I Am the Fear stoeit met elektronica en dance, al blijft de basis het rockende gitaargeluid van Mat Peters. Mat Peters zet niet enkel de muzikale lijnen uit, hij heeft tevens als regisseur van de videoclip een grote vinger in de pap. Omdat de samenwerking met Joseph Cross en Robin Schmitt tijdens het Light a Bigger Fire proces zo goed bevalt, zorgt dit producersduo in de studie opnieuw voor de afronding van de plaat. I Am the Fear is dus een stevig visitekaartje van waar IST IST exact een jaar na Light a Bigger Fire staat.

Het energieke Makes No Difference ziet een maand later het licht. De blikken percussie verraadt dat de nadruk sterker op het middengedeelte van de jaren tachtig ligt. De doffe drums zijn opgepoetst en voegen vooral een dynamische drive aan het geheel toe. De ritmesectie van bassist Andy Keating en drummer Joel Kay staat als een huis en biedt Mat Peters de mogelijkheid om meer met zijn gitaarpartijen te experimenteren. Het is een open houding, waarmee ze gelukkig nog wat verder van dat strakke regime afdwalen.

Het dromerige Warning Signs volgt vrij snel. Dit drietal songs geeft het vertrouwen in Dagger weer. Door het enthousiasme waarmee de tracks op zo’n korte termijn op de markt gebracht worden, moet Dagger wel een geweldige plaat worden. IST IST kiest in de aanpak voor kort en puntig, op de plaat tikt ook maar één nummer de vier minuten aan. Ze wijken hierin niets van hun formule af. Tien songs binnen de veertig minuten is de maatstaf die ze van het begin af aan hanteren.

Obligations is de warmhouder van begin dit jaar. De in een kerk geschoten video heeft een luguber gothic sfeertje dat ze met holle galmeffecten versterken. Een bezeten figurant neemt hier tegen het einde bijna onopvallend de rol van Adam Houghton over. Je kan gerust zeggen dat de verwachtingen erg hoog zijn, en dat je er bijna vanzelfsprekend vanuit gaat dat Dagger deze probleemloos waar maakt. Of leg ik die lat te hoog?

IST IST gaat dus voor het grote gebaar. Met de Burning powerrock zouden ze met gemak Dagger kunnen openen. De aanstekelijke gitaarriffs nestelen zich eenvoudig in je gehoor. Toch is het hier het opzwepende samenspel tussen het fors doorpakkende drumbeest Joel Kay en de ronkende bas van Andy Keating die op indrukwekkende wijze het meeste respect afdwingen. Echo is het verbindingsstuk tussen oud en nieuw, de scheidingslijn tussen synthpop, postpunk en rock. Encouragement voegt daar nog wat dansbare Eurohouse aan toe.

Het twinkelende I Remember Everything is een geforceerde poging om herinneringen vast te houden. Het kinderlijke speeldoosjes-intro van het mysterieuze Song for Someone roept dat ook op. Gevangen in een geleende Twin Peaks sample voegt het net dat extra aan de praatzang van Adam Houghton toe. Ambition komt als een opluchting over, we hebben het weer afgerond. De werkweek zit er op, toe aan een lang weekend.

Dagger zit zo doordacht serieus perfect in elkaar, dat dit een beetje ten koste van echte floorfillers gaat. IST IST levert nu geen memorabele songs af, die gelijk blijven hangen en je niet meer loslaten. Daar schort het een beetje aan. Het niveau is constant en hoog, een plaat heeft echter uitschieters nodig om een overtuigende indruk achter te laten. Dat is bij Dagger helaas niet het geval. De tracks zijn inwisselbaar, al zal dat wellicht amper iemand opvallen. Het grootste struikelblok blijft de eentonige vocale voordracht van Adam Houghton. Geef hem in het vervolg wat oppeppers, dan komt het hopelijk goed.

IST IST - Dagger | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Alweer een goede recensie deric raven. Ik ben het er niet helemaal mee eens, maar dat hoeft ook niet. Ik beoordeel het album pas als ik het origineel in huis heb, maar op het eerste gehoor vind ik dit wel weer een van hun betere.

Waarom heeft een plaat eigenlijk uitschieters nodig als het niveau constant en hoog is? Inwisselbare uitschieters... dat zijn het!

Struikelblokje Adam snap ik echter wel. Deze ervaring met de zangpartijen van Adam Houghton had ik in het begin ook erg sterk. Gelukkig voor mij is bij herhaalde beluistering deze 'eentonige vocale voordracht' ervaring nu langzaam maar zeker naar de achtergrond verdwenen. Vanwege die inwisselbare uitschieters natuurlijk.

Kortom, heerlijke plaat weer van deze heren!

Dit is het eerste album ooit dat ik van de groep hoorde. De post-punk is lekker tot zéér aangenaam, maar ik heb nogal eens het idee dat de zanglijn er nét naast zit. Onzuiver. Alsof Adam Houghton te laag zingt voor wat zijn stembanden aankunnen. Iemand die dit herkent? Laat ik beginnen met een voorzichtige 7.