Florence + the Machine - Everybody Scream (2025)

Beetje bij toeval deze nieuwe release ontdekt.
Afwachten of dit album me wat doet. Ken de band al vrij lang, maar ben nooit ergens aangehaakt.

De nieuwe van Florence + The Machine moet nog wel enkele draaibeurten krijgen voordat het behekste kwartje gaat vallen. Voorlopig vind ik de tweede helft sterker dan het begin van Everybody Scream.

Bij mij steekt juist de eerste helft er duidelijk bovenuit. Een bijzonder prettige verrassing deze nieuwe van Florence.

31 oktober begon direct al goed voor liefhebbers van Florence + The Machine. Op YouTube werd een mash-up van ‘Which Witch’ (een bonustrack van de luxe editie van How Big, How Blue, How Beautiful) en Lady Gaga’s ‘Abracadabra’ live gespeeld. ‘Which Witch’ behoort al jaren tot de fanfavorieten terwijl dit nummer tot voor kort nauwelijks live ten gehore was gebracht. Is deze live-uitvoering en het feit dat de nieuwe plaat Everybody Scream op 31 oktober verschijnt een voorbode dat Florence + The Machine vooral een fanservice zal verlenen op de nieuwste langspeler?

Op de albumopener ‘Everybody Scream’ bezingt frontvrouw Florence Welch haar relatie met de coven, de fans, en de positie die zij op het podium aanneemt: “Here, I don't have to be quiet / Here, I don't have to be kind / Extraordinary and normal all at the same time.” Bovendien wordt in de outro van dit nummer eigenlijk al een tweede thema geïntroduceerd: hekserij. Door hekserij en medische wetenschap tegenover elkaar te zetten en te concluderen dat beide je kwetsbaar maken: “The magic and the misery, madness and the mystery / Oh, what has it done to me?”

Florence + The Machine heeft al eerder, namelijk op High As Hope met ‘Patricia’, een eerbetoon gebracht aan Patti Smith, een van de grootste vrouwelijke singer-songwriters aller tijden en een groot voorbeeld voor de frontvrouw van Florence + The Machine. Dit keer doet Florence Welch en consorten dit nog een keer dunnetjes over maar dan vooral op visueel vlak. In de videoclip van de tweede single van Everybody Scream, ‘One of the Greats’, draagt Welch een soortgelijke outfit als het ‘uniform’ van The Godmother of Punk. Daarnaast is Welch, net zoals op Dance Fever, een directere weg ingeslagen wat betreft teksten, want metaforiek wordt vaker afgewisseld met directer taalgebruik. Zo wordt op ‘One of the Greats’ met “I crawled up from under the earth, broken nails and coughing dirt” verwezen naar de bijna-doodervaring die Welch bijna twee jaar geleden heeft gehad na een miskraam. En Welch bekritiseert op ditzelfde nummer op een zeer directe manier het discours dat vooral mannelijke artiesten de hoge noteringen op de albumlijsten van de beste platen aller tijden sieren. Dit terwijl zij, ook met genoeg zelfkennis, weet dat dit ook voor vrouwen weggelegd is:

You'll bury me again, you'll say it's all pretend
That I could never be great being held up against such male tastes
Because who really gets to be one of the greats, one of the greats?
But I've really done it this time (Ah-ah), this one is all mine
I'll be up there with the men and the ten other women (Ah-ah)
In the hundred greatest records of all time (Ah-ah)

Concluderend dat de lat voor haar mannelijke concurrenten een stuk lager ligt: “It must be nice to be a man and make boring music just because you can.”

Ook het energieke ‘Witch Dance’ gaat over de bijna-doodervaring die Welch had, waarbij zij metaforisch de liefde bedrijft met de dood en daarnaast verschillende manieren benoemt waarop je kunt omgaan met rouw en herstel. Duidelijk wordt dat de dood niet kan voortbestaan zonder het leven en andersom.

‘Sympathy Magic’ had qua geluid op Lungs, de debuutplaat van het Engelse gezelschap, kunnen staan door de magische sfeer en instrumentatie (er is immers weer meer ruimte voor de harp die op eerder werk een grotere rol had).

Het akoestisch aandoende ‘Perfume and Milk’ is een van de rustigere nummers op Everybody Scream en voor mij het duidelijkste voorbeeld waaruit blijkt dat Aaron Dessner (van The National) ook deels aan de knoppen heeft gezeten en heeft geholpen met de verdere muzikale aankleding van dit nummer. De ingetogen instrumentatie zorgt ervoor dat Florence Welchs stem echt tot haar recht komt.

Wat betreft de aankleding is ‘Buckle’ toch wel het niemendalletje van de nieuwe plaat. Een simplistisch nummer over een ongezonde relatie waarin tekstueel wordt gespeeld met de verschillende betekenissen van ‘buckle’ (gesp) in het Engels. De hoofdpersoon kan, als de gesp van de riem van degene met wie zij een relatie heeft, niet meer loskomen. Des te makkelijker is het voor mij om mij los te koppelen van een van de slechtste nummers uit de hele discografie van Florence + The Machine.

Een van mijn persoonlijke favorieten op deze plaat naast ‘One of the Greats’ is het opbeurende ‘Kraken’. Water en verdrinken zijn terugkerende thema’s in de muziek van Florence + The Machine. Of zoals Florence Welch ten tijde van Ceremonials zelf zei: “I was obsessed with drowning. It’s about succumbing and being completely overwhelmed by something that’s bigger than everything” (Elle, 2011). Zo ook het nummer ‘What the Water Gave Me’ dat geïnspireerd was door Virginia Woolf, de Engelse schrijfster die omgekomen is door verdrinking. En nu dus ‘Kraken’, waarin Florence Welch een mythologisch zeemonster belichaamt en korte metten maakt met vooral haar mannelijke collega’s: “And all of my peers, they had such potential / The swamp, it took them down / And my love, I have to tell you / I kissed them all and let them drown, oh.” Wederom een episch nummer met een episch einde: de verdrinkingsdood als gevolg. Eigenlijk wordt hier deels dezelfde thematiek bezongen als in ‘One of the Greats’. En ja, dit nummer is wel degelijk een fanservice door de terugkerende thematiek en het feit dat het een Ceremonials-vibe heeft, een van de meest geprezen platen van de Britse band. Maar dat is niet erg, gezien het nummer tot de sterkere van de plaat behoort. Vernieuwend is ‘Kraken’ dus niet.

Op basis van de titel ‘The Old Religion’ verwachtte ik een bombastisch nummer dat niet had misstaan op Ceremonials of op de soundtrack van een fantasieserie. (Florence + The Machine’s muziek is eerder gebruikt voor Game of Thrones en Welch zong ook ‘Jenny of Oldstones’ in voor die serie.) Mijn hoge verwachtingen van ‘The Old Religion’ werden na één luisterbeurt al ingelost. In het nummer beroept Welch zich op oude tijden waarin natuurlijke instincten meer de vrije loop krijgen: “And it's the old religion humming in your veins / Some animal instinct starting up again / And I am wound so tightly, I hardly even breathe / You wonder why we're hungry for some kind of release.” Eigenlijk wordt hier dus gewoon de kunst van het loslaten bezongen.

De echoënde passages in ‘Drink Deep’ - een nummer over zelfopoffering- werken betoverend, alsof iemand te diep in het glaasje heeft gekeken en daar een hoge prijs voor betaalt: “And the cup that they brought / Up to my lips / I realised I drank of myself.” Waar eerst sprake lijkt te zijn van oude volksvertellingen of mythologie (“I went to find the hidden folk”), blijkt uiteindelijk ordinaire zelfopoffering te zijn: “Yes, it came from me / It was made from me.” Anders dan ‘Kraken’ en ‘The Old Religion’ is dit nummer dus wel vernieuwend voor Florence + The Machine en staat het bij mij al geregeld op repeat.

Net zoals in ‘Buckle’ staat ‘Men in Music’ in het teken van een ongezonde relatie. Het hoofdpersonage valt als een blok voor een ander, maar heeft niet geleerd dat het bij een gezonde relatie draait om het sluiten van compromissen. Daarbij komt ook nog kijken dat Welchs relatie vaak uitging na een albumrelease. Zo hoopt ze nu op een andere uitkomst: “Let me put out a record and have it not ruin my life.” De toekomst zal uitwijzen of dit ook in de kaarten staat.

‘You Can Have It All’ gaat eveneens over de miskraam van Florence Welch en de gevoelens van rouw die hierbij komen kijken. Zo wordt er aan het einde van het nummer een schreeuw begraven waaruit een rode boom groeit die deels ook weer staat voor het leven en hartstocht, maar ook voor het verdriet is nog ruimte: “And when the wind blows, you can hear it”. ‘You Can Have It All’ eindigt dus met een optimistische noot. Hetzelfde kan gezegd worden over ‘And Love’ dat qua sfeer veel wegheeft van ‘No Choir’ van High As Hope. “Peace is coming” wordt gezongen. Na veel uitlatingen van woede en pijn is er nu weer hoop aan het einde van de horizon. En daarmee is duidelijk geworden dat Everybody Scream niet het stralende middelpunt is binnen de discografie maar een van de donkerdere platen.

Florence Welch heeft dan wel geen kind op deze wereld mogen zetten, maar de nieuwste telg in haar discografie is er wel een van grote belangrijkheid. Voor Welch is het een stukje therapie om deze traumatische ervaring te overkomen en de emotie een podium te bieden: de wereldstage. Voor haar fans is het een waardige opvolger van Dance Fever en een cadeautje: “So this one's for the ladies / Do I drive you crazy? / Did I get it right?” “Yes, you did” zal men schreeuwen in het koor, zeker ook omdat Florence + The Machine binnenkort weer gaat toeren. Everybody Scream is de meest persoonlijke plaat van Florence + The Machine tot nu toe waar rouw, hekserij, seksisme en (parasociale) relaties op unieke wijze samenkomen. Ik kijk uit naar nieuwe ceremonies waar hopelijk ‘One of the Greats’, ‘Kraken’ en ‘The Old Religion’ live worden gespeeld en hoop dat Florence Welch daarna het nog gegund is om een kind te mogen verwelkomen. Als de muziek vaak een sprookje is laat de realiteit dan ook haar magie doen.

Toch een vreemd geval, die Florence. Ze kan zingen, maar soms klinkt het allemaal wat Natalia-achtig: uithalen tot de stembanden trillen, violen die als een storm over je heen rollen, en dan ook nog een koor erbovenop. Het is allemaal zó vol, zó nadrukkelijk aanwezig, dat de emotie er soms onder bezwijkt.

Toch hoor je door die muren van galm en grandeur heen dat bijvoorbeeld “Buckle” een geweldige song is. Er zit iets broos in de melodie, iets wat had kunnen schitteren als het wat meer ruimte kreeg om te ademen. Maar ja, met Aaron Dessner (The National) aan de knoppen krijg je nu eenmaal klanken die zich opstapelen tot een kathedraal van melancholie.

Ik blijf me afvragen: waar is een Rick Rubin als je hem nodig hebt? Iemand die durft te snijden, die stilte toelaat, die haar stem midden in de kamer zou durven zetten in plaats van aan het plafond te hangen.

Pitchfork had het over Swans versus Adele, en dat vat het eigenlijk goed samen: tegelijk dreigend en sentimenteel, duister en glanzend. Soms adembenemend mooi, soms gewoon te veel. Florence blijft een zangeres die balanceert tussen extase en overdaad, en op deze plaat is het vooral die laatste die wint.

Het blijft toch altijd wel 'vol op het orgel', bij Florence Welch. Als het dan eens afwijkt van dat stramien, zoals in het fraaie 'One Of The Greats', dan spits ik gelijk mijn oren. Ik geloof haar wel, maar toch net wat te theatraal en overdone om het in mijn hart te sluiten.

Mijn eerste van Florence, werd aangezet door een stuk uit de Volkskrant van een paar weken geleden en ik ben werkelijk overdonderd. Mijn eega heeft haar al veel langer gevolgd en was al eerder om.
Noem het theatraal, noem het overdone, het is waar maar het klinkt tevens overtuigend en daar houd ik wel een beetje van, zo nu en dan.
Eerste twee nummers zijn overweldigend, passie, drive, mooie magie. Daarna een klein tandje terug maar over het algemeen een bijzonder overtuigend album.

Ik had niet verwacht dat Buckle een love it or hate it nummer zou zijn. De metafoor is dan misschien niet de meest diepzinnige in Florence d'r oeuvre, maar de fragiele melodie is van ongekende schoonheid. Mijn favoriet van het album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Florence + The Machine - Everybody Scream - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Florence + The Machine - Everybody Scream
Ook op Everybody Scream zijn de muziek en de zang weer behoorlijk bombastisch en intens, maar Florence Welch neemt ook een enkele keer fraai gas terug op dit uitermate persoonlijke en behoorlijk donkere album

Het kan aardig stormen op de albums van de Britse band Florence + The Machine en daar moet je tegen kunnen. Ik was er vlak na de release van Everybody Scream niet voor in de stemming, maar langzaam maar zeker wist Florence Welch me toch weer te overtuigen. Veel tracks op het album komen aan als de spreekwoordelijke mokerslag, maar de Britse muzikante verrast dit keer ook met meer ingetogen songs, die vooral op het tweede deel van het album zijn te vinden. Ik vind de net wat meer ingetogen tracks persoonlijk aangenamer dan de meest bombastische tracks op Everybody Screams, al heeft het ook wel wat als Florence + The Machine vol op het orgel gaat.

Ik heb tot dusver bijna alle albums van Florence + The Machine positief besproken, maar met het twee maanden geleden verschenen Everybody Scream wilde het in eerste instantie niet echt lukken. Op een of andere manier vond ik zowel de muziek als de zang op het nieuwe album van de Britse muzikante te intens en te zwaar aangezet.

Dat is op zich bijzonder, want Florence Welch doet op Everybody Scream geen hele andere dingen op haar vorige albums en in muzikaal opzicht is het album zelfs minder bombastisch dan zijn voorgangers. Ik hou het er maar op dat het de afgelopen twee maanden niet het juiste moment was voor muziek van Florence + The Machine.

Dat is het inmiddels wel, want de afgelopen week ben ik toch gaan houden van het nieuwe album van de band van Florence Welch. Dat lukte in eerste instantie door het beluisteren van de Chamber Version van Everybody Scream, waarop vier songs op het album een chamber pop arrangement hebben gekregen.

Het is wat mij betreft in muzikaal opzicht een interessant experiment, dat laat horen dat de stem van Florence Welch ook in een veel minder bombastische muzikale setting makkelijk overeind blijft. De reguliere versies van de songs op het album zijn niet vies van het nodige bombast, maar het komt een stuk minder zwaar over dan bij mijn eerste kennismaking met het album.

Dat geldt ook voor de zang van de Britse muzikante, die nog altijd kan uithalen als een misthoorn, maar in tegenstelling tot twee maanden geleden vind ik de zang op Everybody Scream inmiddels mooi. De meeste songs op het nieuwe album van Florence + The Machine zijn behoorlijk bombastisch en theatraal, maar het zijn ook songs met een hele bijzondere sfeer.

De songs op Everybody Scream klinken voor het overgrote deel donker, duister of zelfs spookachtig. Het heeft wat van de psychedelica uit de late jaren 60 van bijvoorbeeld Jefferson Airplane, maar ik hoor ook nog steeds raakvlakken met de muziek van Siouxsie And The Banshees. Florence Welch en haar band hebben de invloeden uit het verre verleden het heden in gesleept en doen er wat betreft bombast en theater nog een schepje bovenop.

De donkere klanken en de wat duistere sfeer op het album passen perfect bij de stem van Florence Welch, die flink kan uithalen, maar ook best vaak meer ingetogen zingt, zoals bijvoorbeeld in het prachtige en verrassend subtiel ingekleurde Buckle. Het is nog altijd heftige muziek en een stem om soms bang van te worden, maar eenmaal gewend aan Everybody Scream vind ik het een indrukwekkend album.

Het is ook een zeer persoonlijk album, want Florence Welch ging door een aantal diepe dalen, wat flink wat melancholie heeft toegevoegd aan haar toch al niet erg zonnige geluid. Ook in productioneel opzicht is Everybody Scream een indrukwekkend album, wat ook haast niet anders kan met producers als Mark Bowen, Aaron Dessner, James Ford en Mitski in de credits.

Het zorgt voor een gevarieerd geluid dat bijzonder zwaar kan zijn aangezet, maar ook bijna klassiek kan klinken of juist verrassend ingetogen. Er komt een hoop op je af bij beluistering van Everybody Scream en bij eerste beluistering vond ik het te overweldigend, maar eenmaal gewend aan het bombast van Florence + The Machine valt er veel op zijn plek. Erwin Zijleman