Sick Joy - More Forever (2026)

Niet heel origineel of zo, afwisselend hoor je invloeden van Nirvana, Nine Inch Nails en Sunny Day Real Estate. Maar nondeju, wat een ijzersterke songs! Volgende keer een iets betere productie graag, maar ga vooral zo door. Leuke ontdekking dit Sick Joy !

Nadat veel Britse bands naar de jaren tachtig hebben teruggegrepen, is nu het hier opvolgende decennium blijkbaar aan de beurt. Je kunt bij het industriële Sick Joy een naam als Nine Inch Nails niet negeren. Net als wat Trent Reznor bij Nine Inch Nails, schept multi-instrumentalist Mykl Barton helemaal alleen het fundament van de tweede Sick Joy plaat. Met het grote verschil dat waar bij Nine Inch Nails die destructieve onmacht en maniakale angst voor het onbekende diep van binnen voelbaar is, het bij Sick Joy het net te vaak als een gimmick overkomt. Wel een geslaagde gimmick, want eigenlijk steken de nummers prima in elkaar.

De jaren negentig dus, met rockende antihelden die vervolgens bijna allemaal sneuvelden of zich amper staande konden houden. More Forever verdooft de pijn zodanig dat er een bruikbaar hulsel achterblijft. Het zal de opzet zijn om een breder publiek aan te spreken. Mykl Barton filtert de schoonheid uit de chaos en plaatst deze schoonheid op de voorgrond. Ook van deze aanpak is wat te zeggen. Iedereen geeft verdriet op een andere manier een plek, en Sick Joy voorkomt hiermee dat ze in het verval van die neergaande spiraal terechtkomen.

Het haperende intro Back at the Beginning hadden ze gerust achterwege mogen laten. Een akoestisch geintje dat nergens naar toewerkt. More Forever begint pas echt veelbelovend met het ritmische glamrock-zwaargewicht All Damage. Loeizware riffs en een goed op dreef zijnde Mykl Barton. Het is een zoektocht naar de diepste negativiteit van de ziel. De melodieuze nu-metal Nothing Good brokstukken worden passend aan elkaar gelijmd. En daar raakt Sick Joy mij dus een beetje kwijt. Jammer, want producer Alain Johannes heeft een breed rockverleden opgebouwd en weet verdomd goed hoe hij dit sterk zou kunnen uitbuiten.

De beats in Anything Goes swingen net te hard, het holle afdwingende Cinnamon Burn grijpt weer naar het toegankelijkere nu-metal werk terug. Zoals eerder bij Anything Goes is het elektronische raamwerk van Gone Missing net een fractie te licht om de song te dragen. Na een kort intermezzo, Here We Are, Somewhere Liminal, herpakt Sick Joy zich in het lomp slopende wervelwind Stockholm Flavour. Bij Video Game dreunen ritmische echo’s van Adele’s Rumour Has It door. En ondanks dat die zangeres zich bewust op een groter publiek richt, heeft die uitvoering wel dat duistere in zich, iets wat hier dus bij Video Game ontbreekt.

Het is de kunst van het weglaten. Zou Strawberries & Cigarettes trager en minder bombastisch zijn en de gitaren grimmiger gestemd worden, dan zit er een goede song in verborgen. Dit is net te vol, te veel van het goede. Pas op het einde van More Forever gebruikt Mykl Barton de vrijheid om meer compromisloos aan de tracks te sleutelen. Het uptempo, zichzelf overschreeuwende Somebody Else is een aardige geslaagde poging en klinkt best oprecht en eerlijk. Misschien vat Death Scene (More Forever) de plaat nog het beste samen: het industriële metal-tijdperk is dood en begraven sinds meer en meer bands Nine Inch Nails gingen imiteren.

Sick Joy - More Forever | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com