Nick Cave & The Bad Seeds - Live God (2025)

Waarom niet het complete concert zo jammer .

Met het meesterlijke Wild God leverden Nick Cave and the Bad Seeds vorig jaar een luchtiger sterk hoogtepunt af. Na de zwaarte van de familie omstandigheden van Nick Cave was dit een verademing. Het vertaalde zich vervolgens in een sterke concertreeks waar een goed op elkaar ingespeelde band vol overtuiging een geweldige set neerzette. Ook Nick Cave stelde zich zeer amicaal ten opzichte van het publiek op, er was ruimte voor grapjes en wederzijds respect. Zelf heb ik zo’n topavond van dichtbij mogen ervaren, met een bescheiden glansrol van Radiohead bassist Colin Greenwood die de door ziekte afwezige Martyn P. Casey verving.

De Europese tour werd 17 november 2024 in Parijs afgerond, en de beelden werden door muziekzender ARTE vastgelegd. Het levert een indrukwekkend verslag op, waarbij het hele concert wordt uitgezonden. Op het nu net uitgebrachte Live God ontbreken helaas de publieksfavorieten The Mercy Seat en Jubilee Street, die dus wel op bleed werden vastgelegd. Het The Mercy Seat gemis kan ik enigszins begrijpen, deze is live al zo vaak gedocumenteerd. Jubilee Street is een ander verhaal; die uitbundige versie had eigenlijk niet mogen ontbreken. Een kleine smet op het verder prachtige Live God.

Live God maakt dus grotendeels gebruik van diezelfde concertopnames. Zonder de beelden is het op een andere manier intens genieten. Begrijpelijk dat een goedkeurende Nick Cave er voor kiest om dit materiaal tevens op vinyl en cd te documenteren. Het gejuich uit de zaal krijgt zoveel meer warmte bij de eerste klanken van het soul achtergrondkoor als deze Frogs inzetten. Daarna volgt al snel de theatrale tragiek in de stem van Nick Cave. Alsof hij begeleidt door engelzang bij de hemelpoort bedeld om de overstap naar het bovenaardse te maken. De Wild God schudt zijn aardse gedaante af, en levert zich in volle overtuiging over aan de zaal; kwetsbaar maar ook groots.

Daarna volgt het absolute hoogtepunt van de laatste Nick Cave & The Bad Seeds plaat; het Wild God titelstuk. Voor mij begint de aftrap van dit nummer ergens in Jubilee Street, al overtreft het gezelschap zich hier ook in die meesterlijke zet om het soulgospelkoor hier aan toe te voegen. Eerst nog gedempt; vervolgens uitbundig. Nick Cave bewijst nogmaals dat hij nog steeds in staat is om klassiekers af te leveren. Och, die hele Wild God plaat is zo goed, begrijpelijk dat deze tour dan ook zo goed ontvangen wordt. Dat Nick Cave in vorm is, bewijst hij wel door de beladen overgave in de Wild God song. Hij geeft zichzelf al volledig in het begin van de avond en heeft genoeg energie over om dat constante hoge niveau vast te houden.

De zwaarte zit hem in het begin van de set. Het familiare O Children bezit een andere persoonlijke betekenis als toen hij dit alweer ruim twintig jaar geleden schreef. Des te verrassend dat Nick Cave dit persoonlijke leed zo publiekelijk deelt. Ook nu overschreeuwt het koor op een prettige wijze zijn tranen, zodat de zanger er niet alleen voor staat. Dit is tevens het moment dat vriend en bandleider Warren Ellis met zijn prachtige rauwe vioolspel inhaakt. Die rauwheid zit hem ook in From Her to Eternity klassieker. Eventjes zijn we de pijn en het verdriet vergeten, en zo hoort het ook. Dat maniakale duivelse zit nog steeds diep van binnen verborgen, en het blijft fraai als deze kant de overhand opeist. En toch zijn dit wel de momenten dat je het puntige anarchistische gitaargeweld van Blixa Bargeld mist.

Nick Cave herpakt de rust in het door hem gedragen Long Dark Night pianobezinning. Soms mag je sentiment toelaten, zeker als een held dit met zoveel overtuiging brengt. Uiteraard is God hier het overkoepeld orgaan, die thematisch spiritueel over de avond waakt. Cinnamon Horses is het zoveelste brok in de keel, zeker als Warren Ellis aanschuift. Als bevriend metgezel heeft hij alle leed en ellende van dichtbij meegemaakt. Het aandeel van Warren Ellis in het rouwproces is niet te onderschatten, in die wegcijferende schaduw biedt hij in de studio vooral rust om in stilte aan de tracks te werken. Cinnamon Horses handelt over vriendschap en begrip. Toch is het jammer dat Warren Ellis hier niet de achtergrondzang verzorgt. Misschien is dat net te intens.

De overgang naar het dreigende wrede Tupelo is wat vreemd, de behoefte om contact met het publiek te zoeken overheerst hier. Samen delen, samen het beest bevechten. Die yeah, yeah, yeah samenzang hoeft voor mij weer niet zo nodig. Het is krachtig, maar overbodig. Conversion brengt het paradijs dichterbij dan wat de bedoeling is. Een song over een onbedoeld, te vroeg afscheid. Een hoofdrol is hier voor de onheilspellende drumroffels van Larry Mullins weggelegd. Het zoveelste bewijs dat elk The Bad Seeds bandlid zijn positie waardig respectvol inkleurt. Warren Ellis neemt wel die hemelse klaagzangpartijen van Bright Horses voor zijn rekening. Je voelt het contact van wat dit duo in de studio zonder anderen in dit nummer gieten. Een eenheid, waar de rest voorzichtig bij aansluit.

De vreugde van Joy zit diep van binnen verscholen. Voorzichtig van kleine momenten genieten, voorzichtig stappen zetten. Het in het Nu ontwaken. Adembenemend en zo bijzonder dat Nick Cave dit toelaat, deelt. Een ouderwets God Is In The House moment; spiritueel dichtbij. Het klein gehouden I Need You is een liefdesverklaring aan zijn vrouw, steun, evenbeeld en toeverlaat Susie Bick; open, persoonlijk en eerlijk. Een inblik in het privéleven, je waant jezelf in die slaapkamer welke zo prachtig de Push The Sky Away albumhoes opsiert. Het slepende Carnage is het titelstuk van de plaat die Nick Cave noodgedwongen vanwege de pandemie zonder bemoeienis van buitenaf samen met bloedbroeder Warren Ellis moet maken. Pas nu is de track zodanig gerijpt dat de hele The Bad Seeds dit kunnen dragen.

Het herkenbare Red Right Hand wordt door de aanwezigen met luid enthousiasme ontvangen. Een nieuwe lichting fans maakt kennis met deze klassieker omdat deze een prominente rol in gangsterserie Peaky Blinders vervult. Nick Cave flirt hiermee als hij het stupid little screen zinsdeel uitspreekt, wat nu een andere toepasselijke betekenis krijgt. Op subtiele wijze leeft het The Bad Seeds orkest zich uit, terwijl Nick Cave amusant met zijn zwarte kraai gezang de eerste rijen van de toeschouwers vermaakt. Ook nu weer dat yeah, yeah, yeah samenspel waar vooral de zanger zelf erg van geniet.

White Elephant is sensueel zuigend en bevreemdend en leunt thematisch wat tegen The Mercy Seat aan. Laat ik eerlijk zijn, die had ik dan net wat liever gehoord. Hier zit hem de zwakte in het optreden; ook de gedeeltelijk gefloten Anita Lane ode O Wow O Wow (How Wonderful She Is) kan mij minder bekoren. Vervolgens slaan Nick Cave and the Bad Seeds genadeloos sterk met het helaas niet in Amsterdam vertolkte Papa Won’t Leave You, Henry toe. Wat een beulentrack is dat toch. De verhalende Nick Cave in bloedvorm; angstaanjagend donker als de naderende nacht. De koortjes lenen hier de griezelige woo-hoo uithalen van de Rolling Stones evergreen Sympathy For The Devil.

Bij de klanken van het luidkeels meegezongen Into My Arms besef je dat de afronding nabij is. Ook Live God vliegt voorbij, en die ruim anderhalf uur aan muziekbeleving verveelt geen moment. Dat het lukt om je continu in de greep te houden, zonder dat die aandacht echt afzwakt is bijzonder. Natuurlijk zijn er meer dan genoeg live opnames van Nick Cave, Live God voegt weldegelijk iets toe. As the Waters Cover the Sea is een observerende blik naar de schoonheid van Susie Bick, hier is het tevens die gedeelde schoonheid van een prachtavond. Een passend eindakkoord.

Nick Cave & The Bad Seeds - Live God | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com