Art Blakey & The Jazz Messengers - Art Blakey & The Jazz Messengers (1961)

Dat er hier nog geen berichtjes... dit album verdient meer... en dat soort dingen.

Klassieker Alamode ) (À la Mode) is van de eerste tot de laatste seconde perfect!
Verder is deze plaat beduidend relaxter dan de andere Art & Messengers platen die ik ken. Roots & Herbs (deze heb ik onlangs pas ontdekt, en ik ben er weg van) kent bijvoorbeeld geen enkele ballad.
Hier ontbreekt juist het nummer met de lange solo, en aangezien ik dat altijd een hoogtepunt van hun albums vind is dat wel jammer. Maar het is allemaal wel van een erg hoog niveau.
Luister eens naar de mooie uitvoering van één van Sonny Rollin's beroemdste ballads You Don't Know What Love Is , het lome Invitation of het meest swingende nummer van de plaat Circus.

Ik lees jouw reviews met plezier maar ben zelf nou eenmaal nooit zo'n Blakey fan geweest. Niettemin: blijf luisteren en schrijven!

Wat mij betreft weer een fantastische plaat van deze belachelijk productieve groep. Met Lee Morgan/Curtis Fuller/Wayne Shorter/Bobby Timmons/Jymie Merritt en uiteraard Art Blakey.

Een fantastische line-up, en erg typisch dat het 5 standards kent en maar 1 original (Alamode, geschreven door Fuller).

Ik zat even te tellen en te kijken en dit is de enige plaat van het collectief voor Impulse!. Geen idee waarom het bij één plaat bleef, schijnbaar zag Impulse! weinig brood in de wat standaard hardbop van the Jazz Messengers.

Hoe het ook zij, gewoon een uitstekende plaat zoals de andere platen, dus je krijgt wat je verwacht, en dat is soms ook gewoon erg fijn. Invitation is trouwens wel echt een prachtige ballad.

Met: Art Blakey (drums); Wayne Shorter (tenorsax); Lee Morgan (trompet); Curtis Fuller (trombone); Bobby Timmons (piano); Jymie Merritt (bas)

In tegenstelling tot wat Wikipedia beweert, is dít (en niet The Freedom Rider) de laatste plaat van de Messengers waar Lee Morgan nog op meespeelt, althans als we de volgorde van opnemen aanhouden. En ook pianist Bobby Timmons zou bij de volgende studiosessie worden vervangen voor Cedar Walton. Daarmee heeft deze versie van de Jazz Messengers anderhalf jaar bestaan, en in die tijd is genoeg materiaal opgenomen om ruim zeven LP's te vullen.

Wat dat betreft is het knap dat de band zo'n constant hoog niveau wist vast te houden. Aan de andere kant, nu ik de albums de laatste weken achter elkaar heb geluisterd, valt het op dat het wel allemaal nogal op elkaar lijkt, zonder dat er iets echt positief bovenuit steekt. Zeven sterke hardbop-platen die ik 3,5 of 4 sterren geef, en hoewel deze plaat uitkomt op Impulse, een label met een wat avontuurlijkere reputatie, is dat hier niet anders.

Dat deze plaat voor mij wel bij de favorieten uit deze periode hoort, ligt ten eerste aan de toevoeging van Curtis Fuller op trombone. De uitbreiding naar een sextet geeft toch weer wat extra diepte en variatie aan het bandgeluid. Ten tweede kiest Blakey ervoor om hier voornamelijk standards te spelen (behalve opener 'Alamode', door Fuller). In plaats van eigen composities die vaak een nieuwe variatie zijn op de hardbop-formule, leunt deze plaat op tijdloze melodieën, wat vooral op de ballads (2, 4, 6) erg fijn uitpakt.

It's my lucky day. Ik dacht die al te hebben gehad toen ik de Japanse promo LP uit 1970 in VG toestand voor 8 euro dacht te kopen op Discogs, maar er blijkt een foutje gemaakt te zijn door de verkoper. Ik heb de 1st issue LP Japan uit 1962 toegestuurd gekregen en ook nog eens in VG+ staat (waarde: tussen de 30-50 euro).
En dan is dit ook nog eens een fraai album!