Art Blakey & The Jazz Messengers - Art Blakey & The Jazz Messengers (1961)
mijn stem
18 stemmen
3
geplaatst: 30 januari 2022, 11:11 uur
Met: Art Blakey (drums); Wayne Shorter (tenorsax); Lee Morgan (trompet); Curtis Fuller (trombone); Bobby Timmons (piano); Jymie Merritt (bas)
In tegenstelling tot wat Wikipedia beweert, is dít (en niet The Freedom Rider) de laatste plaat van de Messengers waar Lee Morgan nog op meespeelt, althans als we de volgorde van opnemen aanhouden. En ook pianist Bobby Timmons zou bij de volgende studiosessie worden vervangen voor Cedar Walton. Daarmee heeft deze versie van de Jazz Messengers anderhalf jaar bestaan, en in die tijd is genoeg materiaal opgenomen om ruim zeven LP's te vullen.
Wat dat betreft is het knap dat de band zo'n constant hoog niveau wist vast te houden. Aan de andere kant, nu ik de albums de laatste weken achter elkaar heb geluisterd, valt het op dat het wel allemaal nogal op elkaar lijkt, zonder dat er iets echt positief bovenuit steekt. Zeven sterke hardbop-platen die ik 3,5 of 4 sterren geef, en hoewel deze plaat uitkomt op Impulse, een label met een wat avontuurlijkere reputatie, is dat hier niet anders.
Dat deze plaat voor mij wel bij de favorieten uit deze periode hoort, ligt ten eerste aan de toevoeging van Curtis Fuller op trombone. De uitbreiding naar een sextet geeft toch weer wat extra diepte en variatie aan het bandgeluid. Ten tweede kiest Blakey ervoor om hier voornamelijk standards te spelen (behalve opener 'Alamode', door Fuller). In plaats van eigen composities die vaak een nieuwe variatie zijn op de hardbop-formule, leunt deze plaat op tijdloze melodieën, wat vooral op de ballads (2, 4, 6) erg fijn uitpakt.
In tegenstelling tot wat Wikipedia beweert, is dít (en niet The Freedom Rider) de laatste plaat van de Messengers waar Lee Morgan nog op meespeelt, althans als we de volgorde van opnemen aanhouden. En ook pianist Bobby Timmons zou bij de volgende studiosessie worden vervangen voor Cedar Walton. Daarmee heeft deze versie van de Jazz Messengers anderhalf jaar bestaan, en in die tijd is genoeg materiaal opgenomen om ruim zeven LP's te vullen.
Wat dat betreft is het knap dat de band zo'n constant hoog niveau wist vast te houden. Aan de andere kant, nu ik de albums de laatste weken achter elkaar heb geluisterd, valt het op dat het wel allemaal nogal op elkaar lijkt, zonder dat er iets echt positief bovenuit steekt. Zeven sterke hardbop-platen die ik 3,5 of 4 sterren geef, en hoewel deze plaat uitkomt op Impulse, een label met een wat avontuurlijkere reputatie, is dat hier niet anders.
Dat deze plaat voor mij wel bij de favorieten uit deze periode hoort, ligt ten eerste aan de toevoeging van Curtis Fuller op trombone. De uitbreiding naar een sextet geeft toch weer wat extra diepte en variatie aan het bandgeluid. Ten tweede kiest Blakey ervoor om hier voornamelijk standards te spelen (behalve opener 'Alamode', door Fuller). In plaats van eigen composities die vaak een nieuwe variatie zijn op de hardbop-formule, leunt deze plaat op tijdloze melodieën, wat vooral op de ballads (2, 4, 6) erg fijn uitpakt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.