Big L - Harlem's Finest: Return of the King (2025)

Ik merk dat veel mensen hier ontevreden over zijn; vrijwel geen D.I.T.C. producties, niet de juiste features en veel gerecyclede verses. Volgens velen geen nieuw album dus.

Gek genoeg vind ik dit juist wel erg lekker. Ik ben niet dusdanig bekend met het werk van Big L dat ik hergebruikte verses ertussenuit pik. En als dat wel het geval was, weet ik niet of ik mij er aan zou storen (al kan ik mij dat heel goed voorstellen). Verder zijn de beats niet perse opzienbarend, maar ook verre van storend. Ook is het tof om Mac Miller en Joey Badass voorbij te horen komen. We kunnen natuurlijk alleen maar speculeren of zij op een Big L-album hadden gestaan als hij nog leefde, maar het is op een respectvolle manier gedaan. De quote van Mac Miller, die Big L noemt als de eerste rapper die hem inspireerde, is mooi om te horen. Ook verses van de o.a. Jay-Z (!), Method Man en Nas zijn sterk.

Bovenal is het gewoon een genot om naar Big L te luisteren. Ondanks dat ik (te) weinig naar hem luister en ook nooit echt verdiept heb in zijn werk, blijft hij voor mij één van de beste rappers ooit. Het gemak en souplesse waarmee hij rapt is ongeëvenaard.

Al met een al een bijzonder fijn en ongedwongen plaatje. Samen met 'Infinite' het beste project van de serie tot nu toe. Sowieso de grootste verrassing voor mij. Al denk ik dat de echte fans en puristen zeker een punt hebben.

Ambivalente gevoelens. Ook ik luister hier met best groot genoegen naar, omdat ik de agressieve, bijna vuurspuwende stijl van Big L nog steeds heel lekker vind. Klinkt amper gedateerd, en zoals altijd wanneer ik hem hoor denk ik steeds: goh, wat had hij allemaal nog voor tofs kunnen maken.

Daartegenover staat dat ik de bezwaren, die ik her en der online tegenkwam en die hierboven deels worden samengevat, wel snap. Ik ben geen Big L-kenner en ook ik had best wat verses of flarden eerder al gehoord. Ook vind ik de producties soms net niet passen, of de nummers onaf aanvoelen. Soms is het ook gek om tegenover een oud, tekstueel weinig opzienbarend couplet van Big L ineens iets meer gelaagds vanuit het heden te horen, zoals bij die verse van Nas. Ik snap ook best dat sommige mensen die samenwerking daardoor niet vinden werken. Ik daarentegen vind dat dus wél een heel fijn nummer, zoals ik wel meer tracks op deze plaat fijn vind.

Lastig doorheen te komen. Te in elkaar gekunsteld. Zulke oude raps (vooral freestyles), vaak ook nog van de radio getrokken. Dan gaat het moeilijk worden. Het eindresultaat wijst dat uit.

Las vooral negatieve commentaren, maar zit zelf meer op de lijn van Silky & Smooth. De bekendste freestyles ken ik wel maar vind het wel lekker om ze zo in een album te horen.

Weinig toegevoegde waarde.

Big L is toch één van de grootste "what if"-verhalen in Hip Hop. Lifestylez ov da Poor & Dangerous heeft terecht het statuut van klassieker en is ook naar mijn mening één van de beste albums dat ooit uitgekomen is. Zijn flow is puur genieten en is ook wat hem uniek maakt. Het vergde hem zo te horen weinig moeite, en de versnellingen op het einde van zijn bars zijn meesterlijk.
Bij The Big Picture werd het jammer genoeg al duidelijk: deze man heeft niet te gek veel materiaal achtergelaten. Dat is dan ook een album dat ik amper beluister.

Harlem's Finest: Return of the King is het vijfde studioalbum van Big L, alweer zijn vierde postume LP zelfs! Voor iemand dat zo weinig muziek achtergelaten heeft in de kluis is dat al veel te veel.
Nas en Mass Appeal Records zullen met dit album volgens mij niet helemaal op de fans van Big L mikken, dit lijkt me eerder een album om jonge Hip Hop-fans die nog niet bekend waren met deze fantastische MC aan Big L te introduceren.

Het team van Nas is gelukkig trouw gebleven aan de sound van Big L, ze hebben hem niet naar het heden proberen brengen zoals vele anderen vroeger wel deden met 2Pac en The Notorious B.I.G.. Het blijft leuk om naar deze rapper te luisteren, de producties zijn in orde... maar niet meer dan dat. Om dit echt een "album" te noemen vind ik persoonlijk al ver gaan zelfs, kijkende naar de vele - opgeschoonde - freestyles dat we hier op terug vinden.

Nas doet het weer prima op U Ain't Gotta Chance, heel deze Legend Has It-reeks blijft naar mijn mening ook vooral een grote promotiecampagne voor zijn aankomende collaboratiealbum met DJ Premier.
Method Man laat op het fantastische Fred Samuel Playground wederom horen dat het bijna crimineel is dat The Crystal Meth maar niet uitkomt. Forever is een fijn nummer geworden tussen wijlen Mac Miller met zijn overleden idool. 7 Minute Freestyle is zeven minuten genieten, Jay-Z moet het afleggen tegen de gastheer. Joey Bada$$ klinkt helemaal op zijn plaats op Grants Tomb '97 (JazzMobile), waar was dit op Lonely at the Top eerder dit jaar?

Fijn project voor mensen die nog niet bekend zijn met Big L, hopelijk vinden die mensen hun weg naar het meesterwerk wat zijn debuutalbum is.

3,5*