Francis Rossi - The Accidental (2026)

Eerder deze week informeerde mijn streamingdienst mij dat er twee liedjes van Francis Rossi zijn verschenen. Nu Status Quo ter ziele is, ben ik meer alert dan anders, ook al omdat ik kaartjes heb voor één van zijn soloconcerten in april '26.

En dan: verrassing! waar ik pop verwachtte (solo ging het steevast die kant op), scheurt de gitaar vrij stevig. Het is geen Roll Over Lay Down natuurlijk, maar rocken doet het zeker. Hoe dat zit, legt hij uit bij Classic Rock. Blijkt dat ie zelf ook verrast is over de stijl, dát was niet gepland.

Als fan van de componist Francis Rossi kijk ik hier wel naar uit. Twee prima nummers. Stormy wetter iets afwijkender dan Go man go m.b.t. Status quo kan niet wachten. Heb kaartje voor solo optreden in Eindhoven op 1 mei. Maar dat is meer acoustic. Hoop in de toekomst nog op een solo optreden zoals in de melkweg van 2010.

Push comes to shovel ook vrijgegeven . Beste van de drie naar mijn mening.

November again nu ook gehoord lekker nummer.

30 januari moet The Accidental verschijnen, ik pas qua voorproefjes en wacht het hele album af.

London Calling!!

In de Engelse media schijnen ze nogal lovend te zijn over dit album. Het zou zelfs meer richting 70's Quo klinken dan veel van wat Quo (of wat er nog voor door moest gaan) zelf op de markt bracht sinds, laten we zeggen, 2005. Toegegeven; de eerste twee nummers klinken helemaal niet slecht. Maar 70's Quo? Nee, dat hoor ik er dus absoluut niet in..nou vooruit, misschien ten tijde van de Rocking all over the world en If you can't stand the heat albums.

Edit; Heb net Push comes to shove en November again een paar keer geluisterd. Wordt er niet warm of koud van eerlijk gezegd. Typische Rossi solo nummers die meer richting pop gaan dan rock. Niet slecht hoor maar het doet me echt helemaal niks.

Ik ga 'm zeker kopen, maar vergelijkingen met het jaren '70 Quo wantrouw ik. Welke bladen/sites lopen zo te hypen? Dat is een typisch Engels mediaverschijnsel overigens.

De niet onbekende journalist Dave Ling sowieso. En Classic Rock ook geloof ik. Maar pin me er niet op vast

Het album nu net in zijn volledigheid helemaal geluisterd. Zonder twijfel de beste Rossi plaat en ik vind hem ook een stuk frisser dan de laatste Quo platen. Fris, energiek, lekkere productie en zo kan ik wel even doorgaan. Rossi’s stem klinkt met wat momenten wat broos (November Again en afsluiter Time To Remember)) maar dat maakt het juist erg lekker om naar te luisteren. Dit keer geen overbodige achtergrond koortjes of duetjes waar ik niks mee kan maar puur Rossi die het nog steeds prima lijkt te kunnen. Dit alles levert een zeer afwisselend album op. Hoogtepunten zijn er genoeg, het 6 minuten durende Beautiful World bezorgde me wel even dik kippevel…

Verwacht geen jaren ‘70 vuurwerk maar eerder een pure diverse Rossi plaat. En ja niet alle tracks zijn even sterk, zo pakt Things Will Get Better me totaal niet… Maar verder prima plaatje voor een Rossi die diep in zijn 70’s zit.

Op naar Utrecht en Eindhoven waar ik de beste man een handje ga schudden en dit pareltje laat signeren…

Hadden we het al over het artwork gehad?!…..

Nee djrobvansoest, nog niet, dus vertel!

Dit somt het wel aardig op denk ik. Gewoon een leuke Rossi solo plaat. Het luistert allemaal lekker weg maar ik vrees dat ik dit niet vaak (nooit) ga draaien.

Die krengen zijn zwaar hoor.

Met " Back on our home ground en Death of night" staan er naar mijn mening twee geweldige knallers op . Verder een prima plaat .

Belangrijk om te noteren: dit is geen Status Quo-album. Oprichter Francis Rossi treedt niet meer op met de band, maar brengt een nieuwe solo-cd. iit. Het is zijn beste solowerk. Heel gevarieerd, zeker niet vernieuwend, maar hulde voor deze inmiddels 76-jarige. De nummers die dan toch een Quo-sound hebben liggen mij het best. Dat zal niet vreemd aanvoelen, want ik ben al 55 jaar een van de grootste Nederlandse fans van de band, die vak weggezet wordt als simplistische boogierock met hooguit drie akkoorden. Mijn inmiddels overleden buurman en gitarist heeft mij altijd verteld dat dat niet juist is. Ik vind Go Man Go ( lichte boogierock) en Beautiful World (oude Quo) en Dead of Night het best. Ik heb slechts twee keer geluisterd, maar goed. Ik zal deze prima poprockplaat vaak draaien. Ga uiteraard naar zijn theatertournee , ik ga naar Groningen op 20 april.

Gisteren verschenen, maar de Grote Platenzaak in de Grote Stad had 'm nog niet staan, ontdekte ik na een stevige wandeling in de regen - de bus was uitgevallen. Geen drama echter, ik krijg een mailtje als ie binnen is - besteld samen met de nieuwe Buzzcocks.

In de tussentijd: in het februarinummer van Classic Rock (Engelse editie) staat een interessant interview met Rossi, waarin ik het nodige tegenkom dat zeker boeiend is. En bovendien een terugblik op Phil Lynott, vorige maand 40 jaar eerder overleden. Veel leesvoer, maar nu eerst naar een receptie in driedelig pak. Rock 'n' roll!

Uit het interview in Classic Rock leer ik dat Rossi bijna per ongeluk aan The Accidental begon nadat ene Hiran Ilangantilike, een gitarist en tevens bevriend van één van zijn zonen, hem benaderde om muziek te schrijven. Journalist Dave Ling schrijft er dolenthousiast over, na de voorbije decennia minder positief te zijn geweest over Rossi's werk.
Voor de fans is het wellicht leuk om te weten dat twee ex-Quomannen meededen: bassist John Edwards en drummer Leon Cave. Nee, géén Andy Bown, de toetsen die klinken zijn van anderen, waarbij Rossi ook de klavieren beroerde.

Quoloog vielip vermoedde het al. En terecht. Nee Dave Ling, hier is níét sprake van een terugkeer naar de jaren '70-boogiehardrock van Status Quo. Maar het is evenmin een terugkeer naar de popjaren '80 en '90 of de pop van Rossi's eerdere solowerk. Hier klinkt een mix van pop en de mildere boogierock die Quo in 1982-'83 (albums 1+9+8+2 en Back to Back) en vanaf 1999 bracht, het zwakke Famous in the Last Century (2000) uitgezonderd.

Vooral vergelijkbaar met de rock zoals Quo in de jaren 1999 - 2019 schreef. Toen Rossi weer sologitaar ging spelen en het plezier terugkeerde. Toen incidenteel de heavy Vonk terugkeerde op Under the Influence, Heavy Traffic, (coveralbum) Riffs, The Party Ain't Over Yet..., In Search of the Fourth Chord, Quid Pro Quo en Backbone. Zij het dat ik de laatste twee in dit rijtje wat slapper vond en met slechts drie sterren waardeerde. Juist op die twee borduurt The Accidental voort.
Tegelijkertijd waren Rossi's soloalbums altijd popgeoriënteerd. Nu Status Quo ter ziele is, blijkt hij toch nog zin te hebben in een scheurend gitaartje. Dat het minder hard is, komt mede door zijn stem: hij zingt ingetogener dan in de wilde jaren en dat mag als 76-jarige. Toch mis ik het testosteron dat soms op latere nummers als Blues & Rhythm (2002), Gotta Get Up and Go (2005) en Gravy Train (2007) wél klonk.

Dus speel ik 'm herhaald af en dan blijken de volgende nummers te komen bovendrijven: Het tweede nummer Go Man Go draait op een shuffle en was een betere opener geweest met bovendien een fraaie brug halverwege. Aardig zijn ook het stoempende Something in the Air (Stormy Weather), Picture Perfect heeft een filmisch intro en snelle shuffle, dreunend is Things Will Get Better (hoe had de jonge Rossi dit gezongen?) en dankzij de opbouw van het dikke zes minuten durende Beautiful World keren we opeens terug naar 1979 en kant 2 van elpee Whatever You Want, zij het wat milder. Mijn favoriet van het album.

De overige nummers zijn richting poprock, al dan niet ondersteund door digitale blazers plus koortjes met daarin naast Amy Newhouse-Smith, klein(?)zonen Fursey en Dominic Rossi. De midtempo opener Much Better is te braaf, liever het vrolijk-pompende Push Comes to Shove met z'n jaren '60-gevoel. Bij Back on Our Home Ground, Dead of Night, de boogiepiano en akoestische gitaar van Going Home en Bye My Love denk ik terug aan het gladdere geluid van de jaren '82-'83. Akoestisch en swingend is November Again, van het vriendelijke Oh So Good word ik niet warm en al helemaal niet van de afsluitende pianoballade Time to Remember.

Ik geef een 5 als schoolcijfer en toch mopper ik niet op deze oude rocker. Niemand verplichtte mij dit te kopen, ik wil hem simpelweg blijven volgen.
Voor hen met heimwee naar de dagen dat Quo nog een jongehondenband was: kwam van de week nog deze livebeelden uit 1977 tegen. Onbekender is het nieuwe werk dat John Coghlan's Quo in 2020 (Lockdown) en 2021 (No Return) postte, waar de oude felheid wél klinkt.
Op livegebied hebben we in Nederland onze eigen Status Quotes (website) en in april hoop ik Francis Rossi te zien bij één van zijn Nederlandse optredens. Nee, geen gemopper ondanks mijn kritische noten: juist mooi om te zien en horen dat Rossi waardig ouder wordt en creatief blijft.

Prettig plaatje hoor en kan doorgaan als verlengstuk van Status Quo post-1984.
Status Quo heeft slechtere plaatjes op haar naam staan sinds die jaren.
Deze stemt mij wel vrolijk.

Na meerdere luisterbeurten denk ik niet dat ik hem vaak in zijn geheel ga draaien digitale blazers gaan mij op ten duur wel tegen staan . Zeker bij "death of night" wat ik wel het beste nummer vind. Was volgens mij meer uit te halen op een verder natuurlijk prima plaat maar met een topcomponist als Francis Rossi zijn mijn verwachtingen gewoon iets hoger.De country plaat vind ik beter.