Roy Ayers Ubiquity - He's Coming (1972)

Hoog tijd om het lijstje soulgrootheden met o.a. Stevie, Marvin, Curtis en Donny weer wat te vervolledigen! Al gaat het bij deze man niet echt over de stem, eerder omwille van zijn talent als componist en, vooral, zijn magnifieke spel op de vibrafoon! Geen artiest die zo overweg kon met dit instrument als Roy Ayers. Het drukte een stevige stempel op zijn hele oeuvre, van de vroege pop-jazz over de meer soulvolle jazzsound uit de late sixties tot zijn meest funky werk uit de seventies, de beste periode uit zijn carrière.

He’s Coming is deels geïnspireerd door Jesus Christ Superstar, een rockopera uit 1970 over de laatste week van Jezus' leven vanuit het standpunt van Judas. Met Ayers’ vibes (en ook orgels) tegenover stevige drumbeats, wah wah gitaartjes en hemelse string arrangements is dit een zeer eigenzinnig, licht-psychedelische, uitgave geworden. Zijn instrumentale versies van de evergreens ‘He Ain’t Heavy, He’s My Brother’ en ‘I Don’t Know How to Love Him’ (uit die opera) brengen de luisteraar helemaal in vervoering. De zachte, ietwat abstracte, zangpartijen, hetzij van Roy zelf of van de zangeressen uit zijn Ubiquity maken het allemaal nog goddelijker en dragen eveneens bij tot de heerlijke roes waarin je dit hele album doorbrengt. “Ain’t got time to be tired, the war has just begun”, zingt hij op een manier die zegt dat die war morgen ook nog wel bezig zal zijn: nu is het vooral genieten, met de voetjes omhoog.
Er zijn ook genoeg momenten dat het iets harder gaat, om niet helemaal in zwijmel te geraken, songs die extra indruk maken door hun sterke opbouw. De titeltrack doet dat goed, met o.a. een mooie fluitsolo. Het subtiel voortstuwende, romantische ‘Sweet Tears’ doet zo mogelijk nog beter. De hoofdprijs gaat echter naar ‘We Live in Brooklyn Baby’. Hoe de enkele pianotoetsen uit de intro veranderen in een leger strings, waarna alle andere instrumenten komen invallen, is verheffend! Hoe de bijna stoïcijnse zanglijn onder deze dreigende tonen het stadse leven weet te schetsen: erg treffend!

Roy Ayers is een man met het hoofd in de wolken, maar met twee tenen op de grond. Die combinatie maakt dit album geschikt voor Saturday-latenight-after-afterparty-relaxing of voor Sunday-lazy-afternooning of Monday-evening-chilling,... muziek met net genoeg karakter om de hele week gemakkelijk door te komen.

Ben hier wel benieuwd naar... Kemm heeft mij behoorlijk nieuwsgierig gemaakt

"He's Coming" is een fijn album voor op de achtergrond, maar ik kan mijn aandacht er moeilijk bij houden. Enkele nummers als "We Live in Brooklyn Baby" zijn dan weer wel interessant, door de geweldige mix aan instrumenten

Wat Toris zegt...

Dit album wilde ik enige tijd checken, door het verhaal van kemm werd dit alleen maar meer. Maar het album viel mij vies tegen. Er zitten aardig wat leuke nummertjes op, maar het geheel vind ik niet zo.

Erg lekkere plaat. Met het aanstekelijke geluid van de wah wah gitaartjes zit je bij mij meestal wel goed. Daarnaast zijn de drumpartijen ook nog eens retestrak en heeft Ayers zelf een uiterst rustgevende stem.
Moet eerlijk zeggen dat de instrumentale cover van He Ain't Havy, He's My Brother mij helemaal niks deed. Vooral in vergelijking met de sterke opener is wel opeens een heel erg lauwe inslag. Het dromerige gaat er daarna ook wel een stuk meer in zitten op dit album. Maar dit is natuurlijk met deze mooie muzikale variatie geen enkel probleem. Want of het nu Ain't Got Time of het ietwat meer swingende He's Coming is: muzikaal en instrumentaal is dit album dik en dik in orde.
En ook voor mij is We Live in Brooklyn Baby de absolute topper van deze plaat.

Leuk soul album van de week, maar niet helemaal mijn ding, vind het soms erg saai..

Ik heb dit vandaag in de trein goed kunnen beluisteren, maar het viel mij eerlijk gezegd ook best wel tegen. Muzikaal is het op zich in orde, de instrumenten zijn lekker op elkaar afgesteld en het zet een leuke sfeer neer. Voor even... Er zit te weinig spanning in. Ik vind het zelfs niet echt geschikt als achtergrond muziek. De nummers beginnen vaak leuk en mooi, maar al snel wordt het vrij eentonig. Tegen het saaie aan. Ik vind bijvoorbeeld het openingsnummer mooi. Na een tijdje komt er eindelijk een soort climax in en die wordt eigenlijk afgekapt, door naar nummer 2... Hoewel ik van instrumentale albums houdt, ben ik hier toch blij als ik Roy Ayers hoor. Zijn spoken-wordachtige aandeel werkt een soort van aanstekelijk. Ik geef het ook een 3*.

Ik had verwacht dat deze plaat mij heel goed zou liggen, maar het viel toch tegen.
Het openingsnummer is erg lekker, dus ik ging er eens goed voor zitten.
Ja, dan valt het tweede nummer toch een beetje rauw op mijn dak, ik kan er werkelijk niets mee. Misschien komt het omdat ik luister met Donny Hathaway in mijn achterhoofd.

Daarna volgen nog een paar fijne nummers en een paar nummers, die het ene oor ingaan en het andere weer uit. Ze blijven in ieder geval niet echt hangen bij mij.

Al met al toch een ruime voldoende voor de paar echt lekkere nummers die er op dit album staan.

Ook ik vind het af en toe wat wegzakken. Maar er staat genoeg moois op zodat ik wel degelijk kan genieten van deze plaat als ik maar in een wat slome bui ben.

Heerlijk rustgevende plaat met flink wat funk invloeden. Een pak minder dan bijvoorbeeld Donald Byrd, maar toch: fijne muziek om lekker tot rust te komen. He's Coming swingt met vlagen, maar wordt muzikaal gezien nooit echt heel interessant - het is me wat te oppervlakkig. Toch is dit album genoeg genietbaar, waardoor ik het zeker met een voldoende wil beoordelen. Helaas is het toch niet zo goed als dat ik verwacht had.

Ik was al bekend met dit album. N.a.v. SAvdW heb ik het album weer beluisterd. Maar sorry kemm, hij blijft op 3 sterren staan.

Jammer genoeg staan er te weinig echt goede nummers op. De goede nummers vind ik He's a Superstar, We Live in Brooklyn Baby en Fire Weaver. Het titelnummer is ook nog aardig. Dit zijn de nummers die funky zijn en meer pit hebben.
De rest vind ik erg matig tot slap. Een aantal nummers vind ik klinken als foute lift/winkel muziek. Bijvoorbeeld He Ain't Heavy, He's My Brother, I Don't Know How To Love Him en Sweet Butterfly of Love.

Ik doe niet vaak een recensie met het langslopen van de tracks in volgorde, maar maak nu dan toch een uitzondering. Het is namelijk zo dat ik de eerste helft en de tweede totaal verschillend beoordeel.

Het openingsnummer begint prima, maar wordt toch wat besmet door de ´niet meer van deze tijd´ mode-gospel van Jesus Christ Superstar, en doet daar dan verderop ook nog eens brutaalweg I Don't Know How to Love Him achteraan. Omdat dit verder toch echt geen gospelalbum is, kan ik dit niet anders zien dan een knik naar wat toen hip was om te doen (NB ik ben minder negatief over JCSS zelf - dit even voor de kritiek die ik anders kan verwachten). Ook nummers 2 en 3 zijn me vrij slap, en (2) is daarbij mischien ook wat te bekend voor zo´n minimale improvisatie. Ik was toen toch behoorlijk teleurgesteld in dit album waarvan ik toch best hoge verwachtingen had.

Maar dan komt het betere gedeelte, want vooral instrumentaal is dit best een lekker album, inderdaad in de sfeer van relaxte funk/jazz en een beetje soul. Waar ik me goed kan voorstellen dat dit album in zijn geheel als vrij tam wordt gezien, vind ik dat er toch af en toe flink spanning zit in met name de instrumentale ´jam´ stukjes in dat tweede deel. Samen met We live in Brooklyn, Baby dat ook ik het sterkste nummer vind maakt het dat ik dit sowieso nog een ´voldoende´ album vind.
Ik zal dit niet snel kopen, maar als ik de LP tegenkom voor een zacht prijsje, wie weet: kan ik lekker kant 2 draaien.

Vier nummers kunnen me bekoren: He's a Superstar, He Ain't Heavy, He's My Brother (kan evenwel niet tippen aan het machtige origineel), Fire Weaver en het titelnummer. De rest kan ik hoogstens beluisteren als achtergrondmuziek. Heb twee albums van Roy Ayers in mijn bezit, kan hem dus wel appreciëren, Roy Ayers - Coffy (1973) en Roy Ayers Ubiquity - Vibrations (1976) beide vind ik wel beter.

Dit is voor mij typisch zo'n plaat waar kwalitatief niks mis mee is, maar wat toch op de een of andere manier in het niet valt. Ja, er zit een idee achter en de composities zijn goed gearrangeerd, maar blijft het daarmee bij? Verlang je terug? Wil je meer? Nee. Het is allemaal zo 'lichtjes' en onopvallend. Nu wil Roy Ayers niet tekort doen, want de man is een uitstekende muzikant met niet voor niets enkele klassiekers op zijn naam, maar dit behoort in mijn optiek niet tot zijn beste werk. Geef mij maar de zonneschijn.

Ik sluit me aan bij de score van de meeste beluisteraars van dit album. Ook het commentaar is vergelijkbaar met die van de meesten. Het is verre van slecht, maar echt pakken doet het me te weinig. Wel een man waar ik veel respect voor heb. Daarnaast een orgineel instrument naast al die gitaar-/pianospelers (niks mis meer hoor).