Roy Ayers Ubiquity - He's Coming (1972)

Hoog tijd om het lijstje soulgrootheden met o.a. Stevie, Marvin, Curtis en Donny weer wat te vervolledigen! Al gaat het bij deze man niet echt over de stem, eerder omwille van zijn talent als componist en, vooral, zijn magnifieke spel op de vibrafoon! Geen artiest die zo overweg kon met dit instrument als Roy Ayers. Het drukte een stevige stempel op zijn hele oeuvre, van de vroege pop-jazz over de meer soulvolle jazzsound uit de late sixties tot zijn meest funky werk uit de seventies, de beste periode uit zijn carrière.

He’s Coming is deels geïnspireerd door Jesus Christ Superstar, een rockopera uit 1970 over de laatste week van Jezus' leven vanuit het standpunt van Judas. Met Ayers’ vibes (en ook orgels) tegenover stevige drumbeats, wah wah gitaartjes en hemelse string arrangements is dit een zeer eigenzinnig, licht-psychedelische, uitgave geworden. Zijn instrumentale versies van de evergreens ‘He Ain’t Heavy, He’s My Brother’ en ‘I Don’t Know How to Love Him’ (uit die opera) brengen de luisteraar helemaal in vervoering. De zachte, ietwat abstracte, zangpartijen, hetzij van Roy zelf of van de zangeressen uit zijn Ubiquity maken het allemaal nog goddelijker en dragen eveneens bij tot de heerlijke roes waarin je dit hele album doorbrengt. “Ain’t got time to be tired, the war has just begun”, zingt hij op een manier die zegt dat die war morgen ook nog wel bezig zal zijn: nu is het vooral genieten, met de voetjes omhoog.
Er zijn ook genoeg momenten dat het iets harder gaat, om niet helemaal in zwijmel te geraken, songs die extra indruk maken door hun sterke opbouw. De titeltrack doet dat goed, met o.a. een mooie fluitsolo. Het subtiel voortstuwende, romantische ‘Sweet Tears’ doet zo mogelijk nog beter. De hoofdprijs gaat echter naar ‘We Live in Brooklyn Baby’. Hoe de enkele pianotoetsen uit de intro veranderen in een leger strings, waarna alle andere instrumenten komen invallen, is verheffend! Hoe de bijna stoïcijnse zanglijn onder deze dreigende tonen het stadse leven weet te schetsen: erg treffend!

Roy Ayers is een man met het hoofd in de wolken, maar met twee tenen op de grond. Die combinatie maakt dit album geschikt voor Saturday-latenight-after-afterparty-relaxing of voor Sunday-lazy-afternooning of Monday-evening-chilling,... muziek met net genoeg karakter om de hele week gemakkelijk door te komen.

Dit album wilde ik enige tijd checken, door het verhaal van kemm werd dit alleen maar meer. Maar het album viel mij vies tegen. Er zitten aardig wat leuke nummertjes op, maar het geheel vind ik niet zo.

Erg lekkere plaat. Met het aanstekelijke geluid van de wah wah gitaartjes zit je bij mij meestal wel goed. Daarnaast zijn de drumpartijen ook nog eens retestrak en heeft Ayers zelf een uiterst rustgevende stem.
Moet eerlijk zeggen dat de instrumentale cover van He Ain't Havy, He's My Brother mij helemaal niks deed. Vooral in vergelijking met de sterke opener is wel opeens een heel erg lauwe inslag. Het dromerige gaat er daarna ook wel een stuk meer in zitten op dit album. Maar dit is natuurlijk met deze mooie muzikale variatie geen enkel probleem. Want of het nu Ain't Got Time of het ietwat meer swingende He's Coming is: muzikaal en instrumentaal is dit album dik en dik in orde.
En ook voor mij is We Live in Brooklyn Baby de absolute topper van deze plaat.

Ik doe niet vaak een recensie met het langslopen van de tracks in volgorde, maar maak nu dan toch een uitzondering. Het is namelijk zo dat ik de eerste helft en de tweede totaal verschillend beoordeel.

Het openingsnummer begint prima, maar wordt toch wat besmet door de ´niet meer van deze tijd´ mode-gospel van Jesus Christ Superstar, en doet daar dan verderop ook nog eens brutaalweg I Don't Know How to Love Him achteraan. Omdat dit verder toch echt geen gospelalbum is, kan ik dit niet anders zien dan een knik naar wat toen hip was om te doen (NB ik ben minder negatief over JCSS zelf - dit even voor de kritiek die ik anders kan verwachten). Ook nummers 2 en 3 zijn me vrij slap, en (2) is daarbij mischien ook wat te bekend voor zo´n minimale improvisatie. Ik was toen toch behoorlijk teleurgesteld in dit album waarvan ik toch best hoge verwachtingen had.

Maar dan komt het betere gedeelte, want vooral instrumentaal is dit best een lekker album, inderdaad in de sfeer van relaxte funk/jazz en een beetje soul. Waar ik me goed kan voorstellen dat dit album in zijn geheel als vrij tam wordt gezien, vind ik dat er toch af en toe flink spanning zit in met name de instrumentale ´jam´ stukjes in dat tweede deel. Samen met We live in Brooklyn, Baby dat ook ik het sterkste nummer vind maakt het dat ik dit sowieso nog een ´voldoende´ album vind.
Ik zal dit niet snel kopen, maar als ik de LP tegenkom voor een zacht prijsje, wie weet: kan ik lekker kant 2 draaien.