Textures - Genotype (2026)

Pfff, ik hoor zojuist 'At the Edge of Winter'.... Wat een zoutloos 13-in-een-dozijn nummer is dat zeg.... De heren hebben zich in een modern metalen jasje gestoken en hun eigen identiteit bij het grofvuil gezet. Deze release hoef ik me niet verder op te verheugen.

Hier kan ik me volmondig bij aansluiten. Vanochtend heb ik eerst Silhouettes de revue laten passeren vóórdat ik Genotype heb beluisterd. Het verschil tussen beide albums is inderdaad opmerkelijk. Textures grossiert op deze plaat inderdaad in het gebruik maken van uitgekauwde cliché's die momenteel door talloze middelmatige death- en metalcore bands continu worden uitvergroot. Saai lijkt het toverwoord van Genotype te zijn.

Waar de band nummers op eerder werk spannend, uitdagend en onvoorspelbaar wist te houden met creativiteit en memorabiliteit, is dat precies hetgene wat op dit werk geheel en compleet lijkt te missen. De composities volgen een veelal rechtlijnige en bovendien lijken de nummers niet echt los te komen. Het is zo typisch, generiek en eigenlijk - sorry dat ik het zeg, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken - zielloos. Op de technische kwaliteiten van de muzikanten heb ik weinig af te dingen, want dat zit zoals verwacht wel snor, alleen ik krijg simpelweg totaal geen gevoel bij de muziek die ik aan het luisteren ben.

Daarom is deze plaat dus helaas niet aan mij besteedt. Drie kwartier blijkt dan toch best een lange zit te zijn.