The Clockworks - The Entertainment (2026)

Best Days klinkt voor mij als een logische vervolgstap alleen niet perse iets waar ik erg vrolijk van word. Beetje te gepolijst en niet echt iets bijzonders, maar ook weer niet slecht.

Grappig dat je dat zegt, want jouw omschrijving klopt ook voor alles wat ze al gemaakt hebben.

In november in Ekko en Tolhuistuin, even kijken welke het beste uit komt. Allebei leuke zaaltjes....

Magnificent Seven is wel heel catchy zeg! Ben zeer benieuwd naar dit album, dat moeilijke tweede album als je zo'n knaller van een debuutplaat maakt.

Ja, dat wordt spannend, maar de numemrs die bekend zijn inmiddels zijn weer geweldige nummers. Dus ik denk dat ook album 2 een voltreffer wordt!

Wellicht niet zo sterk als hun debuut alweer bijna drie jaar terug maar toch een meer dan prima tweede album. Op hun debuut waren echt alle nummers oorwurmen, alleen al zo'n nummer als Westway heb ik in 2023/24 continue gedraaid, eigenlijk heel de plaat. Deze plaat klinkt wat donkerder dan het debuut, de band wil duidelijk voortborduren op hetzelfde geluid maar kiest hier en daar ook voor een ballad als True Romance, afgewisseld met wat meer up tempo nummers als Magnificent Seven die we al eerder kenden en zoals ik al zei super catchy klinkt. Dit is voor mij een duidelijke opvolger op hun debuut maar ik zie deze band ook nog wel op een manier transformeren naar een totaal ander soort geluid voor ieder album, iets wat Arctic Monkeys ook altijd deden, en nog steeds doen. Hier is echt niks mis mee en ik heb deze band na deze plaat nu toch wel hoog zitten. Gaat de komende weken veel beluisterd worden.

Het debuut vond ik een erg fijne britpop/rock plaat. Met dit album bewijzen The Clockworks dat ze veel meer in hun mars hebben. Dit album is iets meer intgetogen en bevat meer elektronica. De rap-achtige opener How To Exist is even wennen, daarna volgt een aantal groeibriljantjes met het epische The Double als een van de hoogtepunten. Na een paar dagen op repeat vind ik het een briljant album. Beter zelfs dan z'n voorganger. Interessante band. Benieuwd waar ze nog meer toe in staat zijn.

Het 2de album van The Clockworks opent met een voort-razend statement waarin James McGregor zich met een enorme woordenstroom vertwijfeld afvraagt hoe je je staande kan houden in deze “fucked world”. Muzikaal ver verwijderd van de punky rock van uit de beginjaren. Een waarschuwing aan luisteraars die een bekend geluid verwachten in de trend van andere succesvolle Ierse bands. De clockworkers creeëren hun eigen geluid door James z’n teksten centraal te stellen en daaromheen zo veel mogelijk sfeer te maken passend bij het idee van de song. Dat kan in The Double met verstilde piano akkoorden en uiteindelijk een snijdende gitaar, voor Magnificent Seven met een rauwe baslijn, of in True Romance met brede gitaaruithalen; om er maar enkele fijne albumtracks uit te lichten. Opvallend ook dat de mager ontvangen singels, binnen het album geheel op hun plaats vallen en alleen maar aan kracht winnen.
De albumhoes toont de 3D-bioscoop uit vervlogen tijden toen technische vooruitgang alleen maar positief was en meerdere songtitels verwijzen naar films waarin de wereld overzichtelijker en vooral prettiger was dan in de huidige tijden (Magnificent Seven, True Romance en La Dolce Vita).
The Entertainment is verre van een hapklare consolidatie of herhaling maar een artistieke verbreding waarmee James & Co verrassen.

Nou, dan doe je Exit Strategy wel flink te kort. Danny's Working Like A Dog, Westway, Deaths And Entrances en Hall Of Fame waren erge lekkere nummertjes
Ik ga deze dus aandachtig beluisteren

The Double en La Dolce Vita zijn echt heerlijk. Prima opvolger ook.

Met alleen een goede debuutplaat kom je er niet. Veel bands sneuvelen tijdens de aanloop naar de opvolger. Het Ierse The Clockworks had het geluk dat ze tijdens het opnameproces van Exit Strategy met Bernard Butler in zee konden. Ondanks deze grote naam brachten ze die plaat wel in eigen beheer uit. Bij de opvolger waren ze in het opnameproces geheel op zichzelf aangewezen. Dit bood gitarist Sean Connelly de mogelijkheid om zijn ideeën volledig naar eigen wens uit te werken. In principe zijn The Clockworks weer terug bij af, en was Exit Strategy een toepasselijkere albumtitel dan The Entertainment.

Het is dus de kunst om die aandacht vast te houden. De hyperactieve migraine track How to Exist is een noodkreet. Frontman James McGregor zit gevangen in twee botsende werelden. Aan de ene kant lonkt het opgefokte ritme van de duivel, aan de andere kant is daar de rust en warmte van de avondjazz klanken. Het is tijd om kleur te bekennen. The Clockworks kiest voor meer evenwicht en kalmte.

Best Days gaat dieper dan de pijn. Dit is het gevoelloze vervolg, waar probleemdrinken de enige oplossing biedt. The Entertainment is totale overgave. We leven in een geregisseerd scenario om aan de vraag van de massa te voldoen. The Clockworks beseft dit maar al te goed. De verwijzingen naar filmklassiekers als La Dolce Vita, Magnificent Seven en True Romance komen dus niet zomaar uit de lucht vallen.

Volledige review op Written In Music

The Clockworks - The Entertainment | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

La Dolce Vita, plaat van het jaar wat mij betreft!

Fijn album! Zeker het begin vind ik sterk.