Mandy, Indiana - Urgh (2026)

Ik heb een paar nummers twee keer een kans gegeven, maar beide keren sprong ik binnen een paar tellen in de gordijnen de kat achterna. Dodelijke muziek, voor mijn oren. Daarom geen stem.

“URGH”, hoe vaak slaken we deze oerkreet in ons bestaan? Misschien nu wel vaker dan ooit? Waarschijnlijk terecht, kijkend naar de staat van de wereld. Dat moeten de in Manchester en Berlijn gevestigde herrieschoppers van Mandy, Indiana ook gedacht hebben en zie daar de titel van het nieuwe album. Een gefocuste splinterbom, die ondanks zijn directe aanpak nooit lang stil blijft staan bij één muzikaal idee, sfeer, of thema. Kortom, we stuiteren via noise en electronic naar rock, hiphop / R&B en weer terug.

Dat de openingstrack Sevastopel heet en letterlijk de Bijbelvers van de Apocalyps (zie: Openbaring 6:8) afkondigt zou al waarschuwing genoeg moeten zijn. Maar toegeven, nadat het geluid van een overstuurd scheerapparaat je linkeroor teistert en de rechterkant wordt overweldigd met stuiterende hiphopbeats en verknipte vocoder effecten op de stem van vocalist Valentine Caulfield, is de in het Frans (Caulfields moedertaal) gescandeerde opening niet het eerst dat de aandacht trekt. Hoewel de stem van Caulfield duidelijk wordt ingezet als extra wapen in de strijd – vaker schreeuwend, pratend en rappend, dan melodieus zingend – keert dat vocoder effect niet meer terug, een geruststelling voor hen die al naar de STOP-knop grepen wellicht. De flinke dosis noise blijft een belangrijke rol spelen op dit album, evenals de Franse taal. Ja, beide elementen versterken zeker het gevoel van vervreemding dat heerst op URGH.

Zelfs zonder te weten waar Magazine over gaat maken gejaagde percussie, UK Garage syntheziers en loeiende sirenes de sfeer van een psychotisch kat-en-muis spel voelbaar. Sirenes die wel vaker de kop opsteken als versterking voor claustrofobische paniek. Zo ook op Sicko!, waar de raps van de Amerikaanse billy woods de glorificatie van geweld en wapengebruik naadloos vermengt met zowel onze mentale- als fysieke gezondheid in de wereld. Terwijl ook beats weer lomp in het rond stuiteren, laserpistooltjes PIEW PIEW doen en dreigende noise nooit ver weg is, wordt alle chaos bij elkaar gehouden door een sample uit de film Eraserhead, dat er juist in slaagt een vleugje onwerkelijkheid aan het grimmige geheel toe te voegen.

Dit terwijl één track eerder nog een zweem van berusting het album binnensloop, waar ratelende breakbeats de (weder)opstand en het verzet van ons als mens zou moeten aankondigen, heet de track Ist halt zo. De Duitse kreet valt in deze context nog het best te lezen als: “Het is niet anders!”. Berusting die een meer euforische lading krijgt op het door tribale percussie gedreven techno-rave sci-fi nummer Cursive. “Je danse en attendant que le monde disparaisse” roept Caulfield zelfverzekerd. Zoiets als: Ik dans in afwachting tot het eind van de wereld! Als we er dan toch aangaan kunnen we maar beter plezier maken, toch? Absurdistisch? Ja!

Zo kun je wel zeggen dat tussen de muzikale chaos, psychotische claustrofobie en opgejaagde machteloosheid toch een strijdbaar verlangen naar een betere wereld overheerst. Met name de snak naar verbintenis met elkaar. Dan mag je zo af en toe best eens “URGH” zeggen, toch?!

Geschreven voor Written in music.