Black Swan - Paralyzed (2026)

Ik had me nog niet eerder gewaagd aan een album van dit gezelschap, maar McAuley's bijdrage op Turkish Delight motiveerde me om dit album maar eens te proberen. En dat bevalt prima!

Black Swan maakt geen muziek waarmee ze de wereld gaan veranderen, maar de band maakt prima 'niets aan de hand' hard rock die uitstekend uitgevoerd wordt. McAuleys stem is nog altijd uitstekend en het spel van Reb Beach om te watertanden. Lekker plaatje!

McAuley houdt er een griezelig constant niveau op na. Ook Paralyzed staat vol met degelijke hardrock waar je je geen buil aan kunt vallen.
Er staat geen slecht nummer op, hoewel de schijf ook geen song bevat die je van de sokken blaast.
De beste man levert nu al sinds jaar en dag platen af die elke liefhebber van jaren 70 hardrock, blindelings aan kan schaffen.
Ben je echter op zoek naar inventieve details, verrassende invalshoeken of simpelweg wat extra lagen in de muziek, kun je beter verder kijken. Ook op Paralyzed wentelt McAuley zich in nostalgie, conventionele ideeën en riffs die in de jaren 70 schering en inslag waren.
Kortom, een vermakelijk album met een prima productie en fijne melodieën. Niks nieuws onder de zon. Geen plaat voor de eeuwigheid maar het spelplezier, de goed verzorgde zanglijnen - wanneer is dat niet het geval bij McAuley - en de 'herkenning' maken een hoop goed.