Hen Ogledd - Discombobulated (2026)

Toe maar! Scales Will Fall is het vreemdste en indrukwekkendste nummer wat ik dit jaar gehoord heb. Een verademing in het moeizaam op gang komende 2026. We hebben strijders als het multi-instrumentalistische Hen Ogledd nodig om de boel flink wakker te schudden. Het is zo heerlijk als een band zich niet in een hokje laat plaatsen. Al is het wel een enorme klus om dit kunstenaarscollectief bestaande uit Sally Pilkington, Rhodri Davies, Richard Dawson en Dawn Bothwell te beschrijven. Hen Ogledd; oftewel The Old North. Het gebied tussen Schotland en Wales welke trouw aan hun roots blijft en zich eigenwijs tegen het dominante Engeland blijft verzetten. Die politieke gronden blijven absoluut overeind in de absurde mix tussen folk en avant-gardisme.

Maar goed, we hebben het dus in eerste instantie over Scales Will Fall het prijsnummer van de derde volwaardige Hen Ogledd plaat Discombobulated. De clip is net zo gestoord als de satirische Monty Python sage The Holy Grale. Een ruimdenkende aanklacht tegen het kortzichtige Britse denken, waar ze geloofsovertuiging en geschiedenis behoorlijk op de hak nemen. Ik beweer niet dat Scales Will Fall net zo geniaal is, ach misschien beweer ik dit ook wel. Er zit in ieder geval weinig structuur in, en ondanks dit gegeven is het prima te volgen.

Met complexe ritmeversnellingen, compromisloos blazersgeschal, de stoere feministische rap van Sally Pilkington, een curieuze rariteitenfanfare, bluesfunk gitaarspel, freejazz en hallucinerende samenzang schotelt Scales Will Fall ons een maatschappij voort, waar het nodige aan schort. We wanen ons in de Middeleeuwen, vinden het wiel opnieuw uit, al is deze variant stroef en zit er amper beweging in. Laten we stellen dat de Brexit totaal mislukt is, en dat het beter is om het huidige Groot Brittannië op te splitsen en oude waardes intact te laten. Er zit zoveel politiek in Scales Will Fall, zoveel verwijzingen naar bedrog en samenzweringen. Hen Ogledd is relevanter en interessanter dan het muzikale pallet in eerste instantie laat vermoeden.

Discombobulated is tot verwarring en opschudding te herleiden, benamingen die het beste bij Hen Ogledd passen. De plaat opent met Nell’s Prologue een soort van surrealistische vergroeiing tussen A Forest van The Cure en The Blair Witch Project maar dan de kindvriendelijke horrorvariant. Een wereld waarin alles schijn is en zelfs de schaduwen in donkere hoekjes wegkruipen. Diezelfde stem stuitert door het elektronische gepiel van de Dead in a Post-truth World psychedelica heen. Dead in a Post-truth World weerklinkt als primitieve Krautrock vermengd met geschoolde eind jaren zeventig postpunk. Een geheim verbond tussen Can en Wire, met Dead in a Post-truth World als het demonisch bastaardkind resultaat.

Met de Clara zachtheid vertroebelen ze onze kijk op een politiek systeem waar niks deugt en alles tot illusies te herleiden is. Door het gebruik van oude vergeten Britse talen heeft het de impact van een bijna occulte Christelijke kruistocht. Hen Ogledd is net zo puristisch ingesteld als de anarcho-punk idealisten, die hun onvrede in korte pamflet slogans uiten. Op het moment dat je denkt dat je Hen Ogledd kan doorgronden, gooien ze er een flinke dosis aan stadse donkere discofunk doorheen. Bij het bijna heidense End of the Rhythm is de nachtburgemeester de doomscenario dirigent die het einde der tijden aankondigt.

En dan denk je dat je overal tegen bestand bent, vergeet het maar. Clear Pools is de overtreffende trap. Een Michael Gira van Swans zal smullen van genot bij de ritmische bliksemschichten van het Apocalyptische Clear Pools postrock epos. Chaosdramatiek van de bovenste plank, met berustende blazers en een breed scala aan new age klanken die het evenwicht moeten terugbrengen. Ondanks de lengte van twintig minuten, is de zalvende Clear Pools softjazz, vooral door die prachtige samenzang en het vocaal op sleeptouw nemende Sally Pilkington het meest toegankelijke stuk van de plaat. Daarin elimineren we onze nachtmerries zodanig totdat er slechts vredelievende dromen overblijven.

Is er een Land of the Dead bestaan mogelijk? Ergens geloof je er wel in. Dawn Bothwell mag het als Keltische verhalenverteller uitluiden. Bewapend met piano geeft Hen Ogledd er een bevredigende slottwist aan, al worden de toetsen soms net te bewust te hard ingedrukt. Ergens moet het nog pijn doen. Het zou geweldig zijn als het grenzen vervagende Discombobulated de aankondiging van nieuw tijdperk is, de reïncarnatie. We zijn toe aan veranderingen, toe aan een doorstap.

Hen Ogledd - Discombobulated | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com