Soft Machine - Thirteen (2026)

Eerste nummer Open road nu vrijgegeven. Klinkt meer dan veelbelovend voor zowel fusion- als prog-liefhebbers.
Lineup:
John Etheridge / Guitar
Theo Travis / Tenor sax, Mellotron
Fred Baker / Bass
Asaf Sirkis / Drums
plus een gastoptreden van Daevid Allen!

Postuum dan toch, neem ik aan? Een oude opname teruggevonden? Anders zou dat echt verbazingwekkend zijn.

Open Road zeker niet slecht inderdaad.

Ai, pijnlijk, ik had even gemist dat hij (al jaren geleden) overleden was. Op de Progwereld-site lees ik: "De Canterbury proglegendes [van Soft Machine]hebben een gitaarpartij van de overleden oprichter Daevid Allen in het nummer Daevid’s Special Cuppa verwerkt. Dat stuk is jaren eerder opgenomen en het nummer is er omheen gebouwd." Dus zonder séance tot stand gekomen inderdaad.

Wat een prachtig album is dit. En hoe herkenbaar het gitaargeluid van John Etheridge die ik voor het laatst hoorde op Softs. Daarna raakte ik de band uit het oog. Die dingen gebeuren of je dat nu wil of niet. We praten dan over een gat van 50 jaar! Wat vliegt de tijd.
De laatste tijd luister ik ook weer vaker naar Return to Forever en Mahavishnu Orchestra, om het te herontdekken. En waarachtig, je hoort niet alleen andere dingen, je hoort dingen anders. Blijkbaar heb ik toch iets opgestoken van 50 jaar muziek luisteren.
Het was een groot progliefhebber als Andy Edwards die me op zijn channel attendeerde op Thirteen. En volkomen terecht. Het klinkt vertrouwd maar ook spannend, vooral de emotie die groeit uit Etherigde spel dat me raakt.
Luister zelf wat Edwards er over zegt. https://youtu.be/jL1Nr5Rn9oU?is=vt-o6IZVEFO9Btv3

Ook mij kan dit raken, zowel Etheridge's gitaarspel als de bij tijd en wijle hemelse blaaspartijen van Theo Travis (die ik ken van zijn werk met Steven Wilson, maar die dus al sinds 2015 bij de Soft Machine blijkt te spelen, en die daarbij zelfs een redelijk leidende rol heeft, getuige het feit dat hij dit album heeft geproduceerd en ook nog eens de helft van de nummers heeft gecomponeerd). Maar waar ik het rusteloze en zoekende van de Soft Machine uit de jaren 70 ook in deze moderne bezetting terughoor, hoor ik helaas ook af en toe de freaky nummers met toetersolo's die nergens heen gaan en composities die me eerder leuk lijken om te spelen dan om naar te luisteren, zoals Seven hours en Time station – misschien komt daar mijn ongeschooldheid in moderne jazz om de hoek kijken, maar ik kom er soms gewoon niet doorheen. Mijn waardering voor de verschillende nummers gaat dus een beetje op en neer, maar de tracks waar ik mijn vinkjes bij heb gezet (de twee langste nummers en het slotnummer) zijn subliem.