Ulver - Neverland (2025)

Zo, op de valreep van het jaar nog een nieuwe Ulver. Vroeger was dit een top 10-band voor mij, alles vanaf het debuut t/m Shadows of the Sun uit 2007 vind ik briljant of in ieder geval interessant, óók alle obscure EP's en scores uit die periode. Daarna zijn ze me kwijtgeraakt en werd het me allemaal een beetje teveel geneuzel, met slechts een paar uitzonderingen (zo herinner ik me dat Messe... wel okee was). Met The Assassination of Julius Ceasar kwam mijn interesse weer wat terug, maar deze verdween direct weer toen ze de synthpopstijl van dat album 10 jaar lang gingen uitmelken.

Ik heb nog niks gehoord van dit album, maar ik begrijp dat ze wel weer een nieuwe muzikale richting opgaan. Ècht benieuwd ben ik al lang niet meer naar nieuw werk van Ulver, maar voor old times sake ga ik dit album wel een kans geven.

Ik sta er volledig hetzelfde in. De opzienbarende hoes en interessante releasedatum (wie brengt nu een album uit op de laatste dag van het jaar) trokken toch m'n aandacht. Erg retrolook op de hoes, maar ik had niet verwacht wat het geluid zou zijn.
Een soort van lofi beats benadering door Ulver. Niet al te spannend, maar het luistert lekker weg en heeft ook een duister randje. Maar de kitsch is er ook nog altijd, waardoor het toch weer een typische Ulver plaat geworden is.

Eens, het is niet per sé spannend, maar wel prettig om naar te luisteren. Zo niet misstaan als soundtrack van het een of ander.

Neverland is het vierde studioalbum op rij waar Ulver zich min of meer op dezelfde dromerige elektronische stijl toelegt. Het kan zich niet meten met de beste plaat die de band in deze reeks maakte, The Assassination of Julius Caesar, maar valt wel op door meer gebruik te maken van een soundtrackachtige benadering in plaats van nummers met een duidelijke kop en staart. Een plezante luisterbeurt, maar echt interessant of baanbrekend wordt het nergens.