Grip Inc. - Nemesis (1997)

Een kei van een plaat!
Een van de beste (Trash) Metal-platen van het vorige decennium.
Persoonlijke favoriet van "Nemesis" is "Scream at the Sky" vanwege de sublieme opbouw.

Rusty Nail is te vinden op deze CD en het is mijn favoriete Grip Inc. nummer. Mede daarom is Nemesis ook mijn favoriete Grip Inc. CD. Met een heerlijke sound worden er thrash nummers op je afgevuurd alsof je even terug bent in 1985. Tegenwoordig volg ik de Thrash scene van een afstand, maar zo nu en dan is het best lekker om dit soort muziek te luisteren.

Ik begin voorzichtig, en zet in op 4.0*.
Het is vooral de zang die het hem doet voor mij. Heel gemeen met veel emotie erin. Muzikaal zit het ook goed in elkaar, en die drummer is ook de minste niet .

Wel ff schrikken dat deze plaat alweer 18 jaar oud is....en ik voel me nog zo jong.

Wat een heerlijke plaat zeg. Na al die jaren kan de plaat nog moeiteloos meekomen met het hedendaagse geweld. Ik zie niet helemaal de link met de jaren 80, het is juist veel progressiever als de thrash uit die periode.

Uit dit Metal ABCen dit Metal ladder topic pik je wel eens wat op. Zoals Grip Inc. met Dave Lombardo achter de drumkit. Het e.e.a. heeft af entoe daardoor ook wel eens wat weg van Slayer, maar dit is toch wel wat toegankelijker en minder schreeuwerig. Eigenlijk, heel stiekum, vind ik het gewoon leuker dan....

Lombardo is niet meer actief met Grip Inc.
Hij toert nu met Suicidal Tendencies (USA tour, support act Megadeth) en naar verwachting zullen de fans hem ook op Fortarock zien.

Prima tweede album, dat amper onderdoet voor het debuut. Fijne afwisselende thrash-metal, vet geproduceerd, met wederom een hoofdrol voor de indrukwekkende drumpartijen van Dave Lombardo. En een track als Rusty Nail staat nog steeds als een huis.

Nemesis is de logische opvolger van The Power of Inner Strength. De schijf is wat diverser en kent een aantal rustpunten. Opener Pathetic Liar heeft een stuwende groove en is een uitstekende opener. Portrait of Henry trapt het gaspedaal in, Empress is ook wat gericht op een groove en is ook prima. War Between One is weer een furieuze speedmetal song. Scream at the Sky klinkt is weer midtempo en Gus Chambers komt wat rustiger voor de dag en dat gaat hem met zijn gruizige stem goed af. De overige nummers zijn minder sterk hoewel Rusty Nail nog wel vermeldenswaardig is. Kortom, een degelijke opvolger van het debuut, met enkele prima songs waarvan Rusty Nail erboven uitsteekt. Album nummer 3; Solidify is weer zo'n vreemde eend in de bijt, de heren gingen een beetje de hardcore kant op, dat bleek een mispeer te zijn, gevalletje schoenmaker blijf bij je leest.

Deze is inderdaad ook vet! Net niet zo goed als het debuut vind ik maar jongens wat fijn. Lekker divers met enkele punkachtige nummers die prima bij de strot van Chambers passen.