Lucifer - The Best Of (1979)

Dit album kwam in 1983 ook uit op CD bij EMI Bovema/Music For Pleasure, met 'The Best Of' als titel op de hoes, maar 'The Best Years Of' op het plaatje. Het raadsel wordt groter als we naar de tracklist kijken. Op de hoes staat nog nummer 12 vermeld: Love (Amsterdam), maar het digitale wonderplaatje stopt ermee na nummer 11: No More, wat op zich wel een goede verklaring is.

Hoogtepunten zijn en blijven: House for Sale, Scarlet Lady, I Can See the Sun in Late December en Selfpity. Energiek gezongen door Margriet Eshuys - toch echt het stralende middelpunt van de band - maar stuk voor stuk melancholische, trieste nummers.

Merkwaardig is de cover van Could It Be Magic, een funky beat horen we in So Sad, een nummer dat een beetje op twee gedachten hinkt. Echte seventies-sound horen we in het wat melige Take a Jive in Live.

Drummer Hennie Huisman doet zijn werk naar behoren, producer Hans Vermeulen is van de partij in de eerste 6 nummers, daarna doet Yde de Jong de productie, bijgestaan door Dick Buisman en Thijs van Leer.

Een heel redelijke samenvatting toch van de albums As We Are (1975) en Margriet (1977). Al snel werd duidelijk dat het om Margriet draaide en de Lucifer spoedig was opgebrand. Een echt Hollands feestje, met Zaanse mayonaise, maar ronduit slordig uitgegeven op CD.

Laatst een bio van Margriet gelezen (uit de Zaanse bieb en het blijkt oa. dat er sessie musici zijn te horen op de studio opnames. Hans Vermeulen merkte op dat in de studio een opname in spelen of live op de bühne spelen, een ander verhaal is. De ritmesectie, in dit geval Dick Buisman en Hennie Huisman, waren redelijke musici, maar ook niet heel bijzonder. Het was toch vooral Margriet wat Lucifer enigzins bijzonder maakte.
Toen zij uiteindelijk solo ging was haar begeleidingsband top. Hier zaten onder meer bekende sessielui als gitarist Lex Bolderdijk en drummer Ton op 't Hof in.

Hennie Huisman koos uiteindelijk een andere route wat hem veel succesvoller maakte zoals we weten.
Dick Buisman ging als geluidstechnicus verder.

Ja, klopt wat je schrijft. Huisman deed zijn werk maar blonk nergens uit. Margriet heeft zich verder ontwikkeld met haar band en niet te vergeten haar latere partner Maarten Peters. Een perfect koppel, ook muzikaal.
Margriet heb ik nog wel meegemaakt in de muziekschool in Zaandam als koordirigente. Jaren negentig, denk ik. Leuke enthousiaste vrouw. Helaas niet meer onder ons.

Ik heb altijd een zwak gehad voor Lucifer en dan met name voor Margriet.

Scarlet Lady, House for Sale en I Can See The Sun In Late December zijn stuk voor stuk parels in de Canon van de Nederlandse popmuziek.

Een aantal jaren geleden kocht ik in de toen gangbare serie The Golden Years Of Dutch Popmusic de Lucifer editie. Die serie bracht bij veel acts al de single's + B-kanten en regelmatig aangevuld met wat album materiaal, er zaten zeker interessante uitgaven bij.

Op in ieder geval hun eerste LP heeft de Rainbow Train van Hans Vermeulen de muziek ingespeeld heb ik eens gelezen.
Gebeurde wel vaker bij diverse Nederlandse bands, dit omdat die muzikanten veel beter zijn en omdat bij Lucifer ze nooit in een studio waren geweest en omdat het opnameproces veel te lang zou duren.
Studiotijd is/was duur.