Ellur - At Home in My Mind (2026)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ellur - At Home In My Mind - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ellur - At Home In My Mind
Het debuutalbum van de Britse Ellur moet nog even breed worden opgepikt, maar als dat gebeurt is kan At Home In My Mind wel eens een prominente rol gaan spelen binnen de grote popalbums van 2026

Ellur, het alter ego van Ella Megan McNamara, is pas 25 jaar oud, maar op haar deze week verschenen debuutalbum klinkt ze een stuk ouder. Haar stem klinkt rijp en doorleefd, in muzikaal opzicht kent ze haar klassiekers en ze schrijft ook nog eens uitstekende songs, die zowel meedogenloos aanstekelijk als in artistiek opzicht interessant zijn. De aandacht die Ellur vorig jaar kreeg is me eerlijk gezegd ontgaan, maar dat de jonge Britse muzikante vorig jaar werd uitgeroepen tot een van de grote beloften voor 2026 verbaast me niet. Enige liefde voor pop is noodzakelijk om te kunnen houden van het debuut van Ellur, maar als deze liefde er is, is dit een prima album.

Ik had eigenlijk wel wat meer aandacht verwacht voor het debuutalbum van Ellur, maar vind het vooralsnog verrassend stil. Dat is bijzonder, want de Britse muzikante dook vorig jaar met grote regelmaat op in de lijstjes met de grote beloften voor 2026, zeker toen haar eerste EP was verschenen. Met haar debuutalbum At Home In My Mind maakt Ellur de belofte wat mij betreft meer dan waar, waardoor aandacht voor het album absoluut op zijn plaats is.

Ellur is het alter ego van de Britse muzikante Ella Megan McNamara. Ze vierde eind vorig jaar haar 25e verjaardag en hiermee ook haar 25-jarig jubileum in de muziek. Ellur kreeg de muziek immers met de paplepel ingegoten van haar vader Richard McNamara, die als gitarist actief was of nog altijd is in de Britse band Embrace. Na haar vader eist nu ook Ella Megan McNamara als Ellur haar plek op in de spotlights.

De muzikante uit het Britse Halifax doet dit met een in alle opzichten heerlijk popalbum. Het is een popalbum dat anders klinkt dan de popalbums die momenteel in Los Angeles worden gemaakt en ik heb wel wat met het popgeluid van Ellur. Ze kiest op At Home In My Mind voor een vooral gitaar georiënteerd geluid, dat wat warmer klinkt dan het door elektronica gedomineerde popgeluid van het moment.

Het is een popgeluid met voorzichtige uitstapjes richting zowel rock als R&B en dat klinkt lekker. Dat kan ook gezegd worden van de stem van Ellur, die beschikt over een lekker in het gehoor liggende stem en een stem die het uitstekend doet in het soort popmuziek dat ze maakt. Het is ook een krachtige stem en een stem met een eigen sound, waardoor At Home In My Mind zich nog wat makkelijker opdringt.

Ook in muzikaal opzicht staat het debuutalbum van Ellur als een huis. Gelukkig is voor de afwisseling eens niet gekozen voor een eenvormig popgeluid, maar klinkt iedere song op het debuutalbum van de Britse muzikante weer net wat anders. De ene keer ingetogen en grotendeels akoestisch, de volgende keer uitbundig en lekker vol of voorzichtig stevig.

Pop is de gemene deler op At Home In My Mind, maar het kan binnen dit genre meerdere kanten op. Wanneer Ellur vooral flirt met pop hoor ik heel af en toe iets van Taylor Swift in haar songs, maar ze kan net zo makkelijk de kant aan een aantal aansprekende rockchicks op.

Voor een debuutalbum klinkt het eerste album van Ellur verassend volwassen, want zowel de zang als de muziek vallen me in positieve zin op. Alleen op basis hiervan sla ik At Home In My Mind al hoger aan dan een aantal recent verschenen Amerikaanse popalbums. De grootste kracht van het debuutalbum van Ellur schuilt echter in haar songs.

De jonge Britse muzikante is er in geslaagd om een serie songs te schrijven die onmiddellijk overtuigen en vervolgens eindeloos in het hoofd blijven zitten en dat is knap. Ook qua songs klinkt At Home In My Mind volwassener dan het gemiddelde debuutalbum, waardoor ik inmiddels volledig begrijp dat de Britse muziekpers vorig jaar hoog opgaf over de kwaliteiten van Ella Megan McNamara.

Ik heb de muziek van Ellur pas een paar dagen geleden voor het eerst gehoord en ben onder de indruk. At Home In My Mind van Ellur is wat mij betreft goed genoeg om uit te groeien tot de betere popalbums van het jaar en dat ondanks de moordende concurrentie van het moment. Erwin Zijleman

Volg deze dame uit Halifax al jaren en ze heeft een schitterende ontwikkeling doorgemaakt. Waar haar singles rond 2020-2022 meer leunde op catchy bedroom-pop met dito tienerperikelen is dat vanaf single Free in 2023 wel helemaal omgeslagen in gelaagde pop/rock. Voor haar leeftijd schrijft de Britse hele spitsvondige en rake teksten, te zien aan voorgaande nummers als The Woman, Your Dog maar bovenal God Help Me Now. Ik was daarom erg benieuwd naar een langspeler gezien er al zoveel voltreffers waren.

Wat Ellur voor mij uniek maakt in de golf aan singer-songwriter-meisjes is het feit dat zij alle registers met haar stem durft open te zetten; geen twijfelachtige fluistermeisje of mijmerende praatliedjes: een mooie donkere stem die de hoogte ingaat met mooie lange uithalen. Een karakteristieke krullenbol met een mooi Noord-Brits accent en ontwapenende eerlijkheid in haar liedjes.

Muzikaal is het allemaal nét iets anders dan anderen uit haar genre doen. Het doet bij vlagen lichtjes denken aan Sam Fender, maar dan veel gelaagder en uitdagender. Instant kippenvel bij het mooie The World Is Not An Oyster dat toewerkt naar een prachtig slot en waar Ellur zoals bovengenoemd de registers flink openzet. Ook tekstueel raakt ze: een tekst die straight-forward is, maar daarom zo goed geschreven staat op de album-opener:
Get up, go out, get laid, come round, pretend to be alright about all the girls I know, who never make it home when the lights are down. And the boys, they hide, they ache until they die, they open up, then blame it on the drugs. The cuts don't lie, I see it all the time, just another Saturday night..

Hulde voor Ella McNamara, en hopelijk ook snel eens across the pond. Van de zomer deed ze Amerika al aan, en met het netwerk van haar eveneens muzikale vader zou een kleine-zalentour als voorprogramma misschien helemaal niet gek zijn. Dit album is in ieder geval jaarlijstjesmateriaal.

Halfje erbij. Het is catchy, breekbaar, diepgaand en vooral heel eigen. Kippenvel bij het titelnummer en de laagheid van haar stem daar, terwijl het bij verschillende nummers dan weer prachtig de hoogte in gaat. Haar stem is echt boter voor de ziel en deze plaat een genonimeerde voor de eindejaarslijstjes.