Ketil Bjørnstad / David Darling - The River (1997)

Ketil Bjornstad heeft iets met water. Dat staat vast voor wie bekend is met de nodige albumtitels van deze Noorse Pianist. Op The River, uitgebracht in 1997, keert hij terug in de studio met David Darling. Deze Amerikaanse cellist speelde al met Bjornstad (en Jon Christensen + Terje Rypdal) op The Sea uit 1995. Bjornstad en Darling kleuren de sfeer en het landschap op dit album in met hun instrumenten. De piano klanken doen denken aan het altijd voortstromende water en de cello aan hoe de stromen in het water zich rond deze voortstuwende beweging gedragen.
Plato citeerde ooit de uitspraak van mede filosoof Heraclitus dat je niet twee maal in dezelfde rivier kunt stappen. Hiermee bedoelde hij dat alles in deze wereld verandert, geen toestand blijft hetzelfde. De stroming van het water zorgt ervoor dat er steeds ander water op een bepaalde plek in de rivier stroomt. Dit brengt ons erop om op twee manieren te kunnen kijken naar een rivier. We kunnen stil gaan staan aan de waterkant. Kijkend naar het water dat voorbij stroomt en onze wegen waarschijnlijk nooit weer zal kruizen. We kunnen ook met de stroom meegaan. Op reis met het voortgestuwde water. Die laatste manier is hoe je op reis wordt meegenomen zodra de eerste tonen van dit album de ruimte in stromen. Een reis vanaf de oorsprong van een rivier tot de zee waarin vrijheid wordt gevonden. Langs plaatsen en gedachten die niet terugkeren en langs verlaten herinneringen over plaasten en personen die niet terugkeren. Alles verandert immers, alles stroomt.

Heerlijke muziek. Met volgens mij wel een vette knipoog naar de werken van Eric Satie, maar dat mag de pret niet drukken. Ideaal voor 's avonds, de rustige klanken van piano en cello...

Ook dit is Jazz (Waar variatie? Wie improvisatie?)

Zowat de antithese van de andere modernere Jazzalbums die ik tot nu toe kende: geen gepiep en gekraak dat alle kanten uitgaat waarbij je nerveus op het puntje van je stoel wordt gedwongen te zitten om geen seconde van de spanning te missen. Het zijn andere type extremen die hier opgezocht werden vermoed ik (misschien die van ingetogen schoonheden, als in deel IV, deel XII is dan weer voorbij vooraleer je beseft dat het überhaupt begonnen is).

Dit is een river ergens in een niemandsland. Ongerept, langzaam, enkel af en toe tijdelijk in haar achteloze gang gestoord door de onvoorspelbare grillen van de natuur.

Alsof er al niet genoeg redenen waren om van dit genre te houden, is er met dit prachtig album nog eentje bijgekomen

ECM staat bekend om de hoge kwaliteit van de opnames en Ketil Bjørnstad is een uitermate vaardig pianist, lyrisch en meeslepend.

Sommige jazzo's vinden ECM menigmaal saai en glad - en ik kan me daar iets bij voorstellen - maar dat geldt niet voor dit album of voor Ketil Bjørnstad / David Darling / Terje Rypdal / Jon Christensen en ook het recente Ketil Bjørnstad / Anneli Drecker - A Suite of Poems (2018) - gedichten 'vertaald' naar songs, met de zang van Anneli Drecker - mag er wezen. Ideale muziek om even de schakelaar om te zetten.

ECM en Blue Note hebben een soort "karakteristiek geluid" dat je bijna blind meent te kunnen oppikken. Saai en glad? Jawel. Maar het soort saaie gladheid waarin je gemoedelijk bij uitglijdt om uiteindelijk tot het besef te komen dat je in een erg comfortabele luxepositie beland bent. De Pärt-opnames, om maar een ander voorbeeld te noemen van een ander soort muziek van hetzelfde label, zijn ook een klasse apart

Jan Garbarek heeft er bijv wel eens last van, zeker in deze combi Jan Garbarek & The Hilliard Ensemble - Officium (1993) en ook Pat Metheny wel en ook dit akbum wel Charlie Haden & Pat Metheny - Beyond the Missouri Sky (1996)

Qua productiekwaliteit is ECM is toch fff iets anders dan Blue Note, heel zuiver en dynamisch; Blue Note klinkt soms vrij warm. Het grote voordeel is dat je ECM-lp's gerust tweedehands (als ze prettig geprijsd zijn) kunt kopen; daar is altijd goed voor gezorgd. Ook opnames op ACT zijn erg fraai.