Dove Ellis - Blizzard (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Dove Ellis - Blizzard - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Dove Ellis - Blizzard
Blizzard van de Ierse muzikant Dove Ellis staat door een wat onhandig getimede release nog in geen enkel jaarlijstje, maar daar hoort het in muzikaal maar vooral in vocaal opzicht opzienbarende album zeker in thuis

Zonder een bijzonder lovende recensie van The Guardian zou het debuutalbum van de Ierse muzikant Dove Ellis waarschijnlijk aan mijn aandacht zijn ontsnapt. Voor nu dan, want Blizzard moet bedolven gaan worden onder de jubelrecensies. Dove Ellis maakt op zijn debuutalbum muziek die varieert van ingetogen folk tot rock en het is muziek die fraai is ingekleurd met invloeden die met zevenmijlslaarzen door de tijd stappen. Het album wordt vervolgens mijlenver opgetild door de opzienbarende stem van de Ierse muzikant. Het is een stem die allerlei associaties oproept en al deze associaties vervolgens combineert in een geluid dat je compleet van je sokken blaast.

Ik was de naam Dove Ellis nog niet eerder tegen gekomen, maar er doken de afgelopen dagen een aantal bijzonder positieve recensies op van zijn debuutalbum Blizzard. In deze recensies wordt de muziek van de Ierse muzikant onder andere vergeleken met die van Tim Buckley, Jeff Buckley, Nick Drake, Van Morrison, Thom Yorke en Rufus Wainwright. Het maakte me absoluut nieuwsgierig naar het eerste album van Dove Ellis en die nieuwsgierigheid werd verder aangewakkerd door een vijfsterren recensie van de Britse kwaliteitskrant The Guardian, die Blizzard een glorieus debuut noemt.

Ik had niet veel tijd nodig om tot dezelfde conclusie te komen als de Britse krant, want Blizzard van Dove Ellis is in meerdere opzichten een fascinerend album. Zeker wanneer je het album voor het eerst hoort gaat alle aandacht uit naar de unieke stem van de Ierse singer-songwriter. De stem van Dove Ellis doet in eerste instantie vooral denken aan die van Jeff Buckley, maar ook Tim Buckley, Rufus Wainwright en Thom Yorke zijn nooit ver weg.

De stem van de Ierse muzikant treedt nadrukkelijk op de voorgrond en voorziet zijn songs van het nodige drama. Het zorgt voor een sfeer die af en toe wel wat doet denken aan die op Jeff Buckley’s meesterwerk Grace, maar Dove Ellis heeft ook een duidelijk eigen geluid. In een aantal van de wat zwaarder aangezette koortjes heb ik voorzichtige associaties met Queen, maar de wat meer ingetogen songs hebben ook wel wat van Nick Drake, wat iets zegt over de veelzijdigheid van de zang.

Ik vind de zang van Dove Ellis hier en daar op het randje, zeker wanneer ik naar mijn smaak net wat teveel pathos en bombast hoor, maar de Ierse muzikant beschikt absoluut over een geweldige stem, die het grootste deel van de 34 minuten die Blizzard bijzonder makkelijk overtuigt.

Het is de zang die het eerst in het oor springt bij beluistering van het debuutalbum van Dove Ellis, maar ook in muzikaal opzicht heeft de Ierse muzikant een bijzonder intrigerend album afgeleverd. Blizzard grijpt in flink wat songs terug op invloeden uit de jaren 70, maar slaat ook makkelijk een brug naar de jaren 90, waarbij hij makkelijk schakelt tussen Jeff Buckley, Radiohead en Rufus Wainwright.

Dove Ellis kan overweg met ingetogen folk, maar gaat ook moeiteloos aan de haal met invloeden uit de Keltische muziek (wat de vergelijking met Van Morrison oplevert), tijdloze singer-songwriter muziek of indierock. Blizzard is voorzien van een redelijk vol geluid, waarin de nodige instrumenten voorbij komen. Het is een geluid dat is voorzien van veel bijzondere wendingen en steeds weer iets nieuws laat horen.

Het is een geluid dat vaak tijdloos klinkt, tot de waanzinnige stem van Dove Ellis zijn debuutalbum voorziet van een unieke handtekening. Het levert wat mij betreft terecht een aantal jubelrecensies, maar het is ook nog veel te stil rond een album dat inderdaad en glorieus debuutalbum moet worden genoemd.

De timing van Blizzard is natuurlijk zeer ongelukkig. De jaarlijstjes domineren momenteel de muziekmedia, waardoor er weinig aandacht is voor nieuwe albums. Hopelijk wordt het debuutalbum van Dove Ellis de komende maanden nog wel opgepikt, want Blizzard zou de start kunnen zijn van een prachtige carrière, wanneer deze niet al in de knop wordt gebroken. Ik heb mijn jaarlijstje gelukkig nog niet gemaakt. Erwin Zijleman

Een prachtige plaat die pas op 5 december zijn release kent. Te laat voor menig jaarlijstje en dat is jammer. Als ik het goed zag staat Dove Ellis op Noorderslag in januari. Gaat dat zien.

Yess, nog net wel in mijn jaarlijstje. Vlak naast Jacob Alon (In Limmerence) Dove en Jacob zitten in het zelfde klasje als voorheen Tim en Jeff Buckley. En Tom York. De falset als wijze om je emotie uit te drukken,. En Dove en Jacob doen dat regelmatig tot aan de grens waar het nog fijn klinkt. En een enkele keer erover. Beiden worden ook in in verband gebracht met geluid van Nick Drake ( al is dat langzamerhand niet zo bijzonder meer). Maar daar houden de overeenkomsten wel op.Jacob is intiemer, Dove uitbundiger.Hij wil op zijn debuut graag laten horen wat hij allemaal wel niet kan. En switch van het ene naar het andere genre, soms wel binnen hetzelfde nummer.En toch is er een onmiskenbaar Dove Ellis geluid. Niet in de laatste plaats door zijn geweldige stem. Maar laat ook nog even wijzen op de bijzondere arrangement die apart het luisteren waard zijn. Dove Ellis is een prima afsluiting van mijn muzikaal jaar.

Laat je overtuigen door dit geweldige live optreden https://youtu.be/sFM5_K40lE4?si=pePyC9RZqKUj0tRW

Is dit enkel te beluisteren op streaming. Of is er nog een uitgave op cd of lp te verwachten?

Nog nergens fysiek gezien, maar schijnt volgend jaar wel te komen.

Fascinerend hoe smaken kunnen verschillen. Mede door de dingen die jij beschrijft trek ik de nummers niet.

Wat een mooie buzzer beater zo op het einde van het jaar. Heel van Buckley invloeden, en zo nu en dan passeert Thom Yorke.

Tja, als je naar Jacob Alon luistert moet je deze er ook haast wel bij nemen.

Misschien omdat Jacob zo enorm aansloeg en ik dat album nu door en door ken dat ik deze net wat minder aansla. Maar ongetwijfeld dat het voor deze ook nog komt. We hebben het over dezelfde manier van zingen (Dove Ellis heeft veel weg van Thom Yorke met het timbre van Jacob Alon).

Deze nummers lijken ietwat aardser dan die van In Limmerence., maar verder passen ze keurig naast elkaar.

Een fijne ontdekking zo aan het einde van het jaar. Dank ruudvp voor het aanraden.

In de strofes van "Pale Song" klinkt zijn stem net als die van Zach Condon.

Het zou precies wat voor mij moeten zijn gezien de vergelijkingen maar toch is dat niet zo. ten eerste vind ik de mix niet echt goed gedaan. Ten tweede hebben de liedjes te weinig kop en staart en ten derde gaat zijn stem me tegenstaan